Wyszukiwarka wiadomości

1
[2]

Wiadomości Powsińskie luty 2024

winetu

Luty 2024 ISSN 1731-5069 nr 2 (270)

Pismo rzymskokatolickiej parafii p.w.  św. Elżbiety w Warszawie-Powsinie

 

 

CZAS ZAMĘTU I POKOJU

Po modlitwie „Ojcze Nasz” podczas Mszy św. prosimy Boga „Wybaw nas Panie od zła wszelkiego i obdarz nasze czasy pokojem. Wspomagaj nas w swoim miłosierdziu abyśmy zawsze wolni od grzechu i bezpieczni od wszelkiego zamętu pełni nadziei oczekiwali przyjścia naszego Zbawiciela Jezusa Chrystusa”.

45 metrowy monument Matka Boża Gromniczna, Boliwia

 

Żyjemy w czasach zamętu, wojen i wielkich niepokojów. Przyczyną jest zło, które zagościło w sercach ludzi, instytucji i w wielu fałszywych ideologiach. Powstaje pytanie, jak żyć, aby trwać w wierze i pozostać wiernym Chrystusowi? Musimy sobie uświadomić, że główna walka rozgrywa się na poziomie duchowym. Jak możemy pokonać zło i szatana? Chrystus już zwyciężył diabła przez swoją naukę, śmierć i Zmartwychwstanie, dlatego mamy otwierać się na Ducha Świętego, którego jesteśmy świątynią. Duch Święty prowadzi Kościół, mimo całej grzeszności chrześcijan. Formą współpracy z Duchem Świętym jest codzienna modlitwa, różaniec, rozważanie Drogi Krzyżowej, czytanie Pisma Świętego i przyjmowanie sakramentów świętych. Bóg chce, aby nasza modlitwa przemieniła nasze codzienne życie abyśmy stali się autentycznymi świadkami, dążyli do świętości. Gdy naprawdę wyrzekniemy się grzechu, szatana i życia według ducha tego świata oraz oddamy Jezusowi naszą wolę staniemy się prawdziwie chrześcijanami.

 
Potrzeba nam świętych na miarę świętego Ojca Marii Kolbego, błogosławionego kardynała Stefana Wyszyńskiego czy rodziny Ulmów, którzy oddali życie za ukrywanie żydów podczas II wojny światowej. Pokój i ład moralny nie zależą tylko od papieża, polityków, mediów, lecz w dużej mierze od wyborów każdego człowieka. Nikt za nas nie stanie się świętym, to my sami mamy podjąć radykalny wysiłek, aby się nawrócić i stać żyzną ziemią dla łaski Bożej. Wyznawanie wiary okaże się wtedy w miłosierdziu, a nadzieja Chrystusowa przezwycięży marazm i smutek.

Otwierajmy się na Matkę Bożą, królową Polski, aby doświadczenia historyczne uczyły nas cierpliwości i wytrwałości w trudnych czasach. Walka duchowa jest konieczna, aby było więcej światła w nas i wokół nas. Módlmy się za nasze rodziny i w rodzinach, za kapłanów i polityków. Pamiętajmy na słowa Jezusa „Jam zwyciężył świat”.

Ks. Proboszcz Lech Sitek

 

 

 

WILK GROMNICZNY

 

Szła Najświętsza przez bór Panienka,

miała płaszcz błękitny, białą sukienkę

i szło wilczysko chytre, przyczajone, przemarznięte,

za Panną Świętą.

Wilka szukali z kłonicami,

jak go znajdą, kości mu połamią:

zeżarł zeszłej zimy cielę białe, prześliczne

w samą Gromniczną!

 

Spotykają chłopi świętą podróżną,

zdejmowali czapki, patrzą – na próżno:

„Wybacz nam, pani wspaniała,

czyś wilka nie widziała?

 

Zjadł on sierotce Jasi jagnię chude,

zagryzł wołu w stajni i psy po budach.

Wielka twa łaska, Matko, straszna jego ohyda,

więc nam go wydaj!”

„Anim go szukała, ani go wydam.

Patrzcie lepiej po sercach, to się wam przyda,

bo tam to właśnie, a nie wśród ścieżyn,

wilk leży!”

 

Poszły rosłe chłopiska milcząc do chałup.

Ogląda się Panienka po śniegu białym,

ogląda się wszędzie, aż spod płaszcza jej milczkiem

wylazł łeb wilczy!

 

„A tuś mi, dławco jagniąt bezbronnych?

Katom cię wydać byłabym skłonna,

tylko że nad twą wilczą niedolą

serce mnie boli.

 

Skoroś sam znalazł moją opiekę

zostań już przy mnie, bo gdzie uciekniesz!

Będziesz mi za to roztropnie służył

zimą w podróży.”

Odtąd chodzi wilk z Matką Najświętszą wiernie

przez śniegi puste, zawiane ściernie,

pełniąc śród nocy mroźnych i długich

różne posługi.

 

A kiedy jasną gromnicą świeci

Panna przeczysta pośród zamieci,

tuż i Gromniczny Wilk za swą panią

jarzy ślepiami. Kazimiera Iłłakowiczówna

 

 

MAŁŻEŃSTWO DROGĄ DO ŚWIĘTOŚCI KIEDY PO LUDZKU WSZYSTKO ZAWODZI

Tyle razy słyszymy o konfliktach, rozwodach, kłótniach, że czasami sami zaczynamy mieć wątpliwości czy jedność i pojednanie są w ogóle możliwe. Tym bardziej, że obserwacja świata zewnętrznego raczej utwierdza nas w tym przekonaniu, niż daje nadzieje na prawdę, dobro i piękno. Czy jednak na pewno?

Może być tak, że przyzwyczailiśmy się do oceny możliwości pojednania według określonego parametru: albo tu i teraz albo nigdy. Przemiana ma być natychmiastowa i całkowita. Ale jeśli pojednanie nie następuje, nie jest tak jak zaplanowaliśmy to co? Nie ma nadziei?

Według dostępnego on-line Słownika Języka Polskiego konflikti/ to:

  1. «przedłużająca się niezgoda między stronami»
  2. «działania zbrojne będące wynikiem takiej niezgody»
  3. «różnica między wartościami, postawami itp., której nie sposób usunąć»

Jednak, to co po ludzku określamy słowami „nie sposób usunąć”, z perspektywy Nieba to miejsce potencjalnego cudu. W zasadzie można by odwrócić logikę działania i powiedzieć, że sytuacje beznadziejne to takie w których człowiek wie, że nic więcej zrobić nie może a Bóg pokazuje, że On może wszystko. Jednak człowiek bardzo często dodaje do Bożej wszechmocy dwa warunki: tak jak ja chcę i natychmiast.

Według informacji zawartych na stronie brewiarz.pl św. Monika 16 lat modliła się o nawrócenie swojego syna. Delikatnie mówiąc, nie był to dla niej czas doświadczenia skuteczności modlitwy, a jednak była wytrwała w walce o zbawienie dla swojego dziecka. Umocniona słowami biskupa: „Matko, jestem pewien, że syn tylu łez musi powrócić do Bogaii/ ", modliła się nadal i doczekała się cudu przemiany serca swojego syna. Bardzo ważne jest to, że czas modlitwy za syna, był również czasem troski o jej własną świętość. W końcu mówimy dzisiaj: św. Monika a jej dziecko, to o które tak walczyła, to św. Augustyn – Biskup i Doktor Kościoła (.:ILG:. - Czytelnia: 28 sierpnia - Św. Augustyn (brewiarz.pl).)

W duchowym sensie, nasze zmagania o jedność, mają też niemierzoną liczbę sojuszników, Cherubów, Serafinów, Chóry Anielskie, Aniołowie, Archaniołowie, Aniołowie Stróżowie, ale to jeszcze nie wszyscy. Mamy również ogromną liczbę ludzi, którzy naśladując Chrystusa na Ziemi, teraz orędują za nami w Niebie. Niektórych znamy z imienia, niektórych nie. Jednak nie zapominajmy, że możemy poprosić ich o pomoc w trosce o jedność Kościoła, o zbawienie dla naszych braci i sióstr, o pojednanie w rodzinie, w małżeństwie, o pomoc w znalezieniu dobrej pracy, o łaskę rozeznania powołania, o wiele, wiele innych spraw. Przede wszystkim, pewno serce nam podpowie, że powinniśmy się zwracać do Najświętszej Maryi Panny. Możemy również modląc się za dusze czyśćcowe, prosić je o modlitwę za nas.

Jak często przystępujemy do rozwiązania konfliktów, bez wsparcia tak potężnych wstawienników, bez modlitwy, bez pytania o wolę Bożą w naszej sprawie. Ile razy borykając się z przeciwnościami losu odprawiliśmy nowennę np. do św. Świętej Teresy od Dzieciątka Jezus (Teresy z Lisieux) czy idąc po postaciach świętych obecnych w naszej świątyni parafialnej: św. Wojciecha, św. Stanisława, św. Rodziny, św. Wincentego a Paulo, św. Jana Pawła II, św. Rocha, św. Franciszka, św. Stanisława Kostki, św. Barbary, św. Józefa, św. Elżbiety, św. Jana, św. Andrzeja Boboli.  Wymieniać można by bardzo długo. Czy naprawdę zanim powiedzieliśmy, już nic nie da się zrobić, zrobiliśmy wszystko co w naszej mocy.

Przecież jest tak wiele możliwości, można się pomodlić, odmówić Litanię, odprawić Nowennę, można poczytać książki, które napisali święci, można podjąć prace nad sobą, po konsultacji ze spowiednikiem wybierając z ich dorobku coś dla siebie jako lekturę duchową. Można pościć, prosić o modlitwę zakony, nawiedzić w naszej intencji sanktuarium. Zawsze można zamówić Msze świętą.

Wszystko nasze działania powinny prowadzić do tego abyśmy pełnili wolę Boga Ojca, Jezus Chrystus był źródłem nieustającej nadziei, działanie Ducha Świętego było widoczne w naszym życiu codziennym, a jedność Trójcy Świętej przenikała nasze decyzje i postepowanie.

To postepowanie może obejmować również prace nad sobą obejmującą poszukiwanie informacji o sposobach rozwiązywania konfliktów, ich przyczynach i przeciwdziałaniu rozłamom. W Polsce jest wiele wspólnot i organizacji, które podejmują działania dla jedności, zwłaszcza małżeństwa i rodziny. Na łamach Wiadomości Powsińskich pisaliśmy już o Wspólnocie Święta Rodzina (Wspólnota Święta Rodzina - Strona główna (swietarodzina.org)) i Kościele Domowym (http://oaza.warszawa.pl/dk ). Można poszukać informacji na stronie Fundacji Kornice (https://www.fundacjakornice.pl), przeczytać ciekawe raporty Fundacji Mamy i Taty (https://serwisrodzinny.pl/raporty-podglad/) czy opierając się na doświadczeniu jednania zaczerpnąć z propozycji Wspólnoty Trudnych Małżeństw SYCHAR ( https://sychar.org).

A zatem, pokładajmy ufność w Bogu, korzystajmy z sakramentów i wsparcia duchowego, nieustawajmy w wysiłkach jednania. Dążmy do świętości życia, bo ona jest naszym darem dla świata.

Aleksandra Dynowska

i/ konflikt - definicja, synonimy, przykłady użycia (pwn.pl)

ii/.:ILG:. - Czytelnia: 27 sierpnia - Św. Monika (brewiarz.pl)

 

 

IKONOKLAŚCI - OBRAZOBURCY

W chrześcijaństwie, w ciągu dwóch tysięcy lat jego istnienia, powstało wiele nurtów czy ruchów, które wprowadzały w główną linię nauczania Kościoła pewne nowinki teologiczne. Odstępstwa te powodowały niejednokrotnie dość burzliwe spory dogmatyczne, a niekiedy wręcz bratobójcze walki.

Jednym z takich ruchów był, powstały na terenie Bizancjum w VIII wieku ikonoklazm (gr. eikon – „obraz”; klao – „łamać”, obrazoburstwo”). Obrazoburcy okazali się nie tylko duchowymi wrogami wszelkich świętych wizerunków i oddawania im czci, lecz również przystąpili do fizycznego niszczenia już istniejących obrazów i figur.

Ruch ten zapoczątkował cesarz bizantyjski Leon III Izauryjczyk, który w roku 726 usunął obraz przedstawiający Chrystusa, znajdujący się nad drzwiami pałacu cesarskiego, zastępując go prostym znakiem krzyża. Cesarz mający poparcie swoich generałów oraz niektórych wschodnich prowincji swojego państwa, stanął na czele tego ruchu. Zwolenników nowego ruchu zwano „ikonoklastami”. Przeciwnikami tego nurtu („ikonodule”) byli przede wszystkim liczni biskupi i mnisi, którzy mieli bardzo mocne poparcie wśród prostego ludu. Niektórzy z nich potwierdzili swą wiarę męczeństwem. Do grona obrońców kultu obrazów należał także święty Jan Damasceński (ok. 675 – ok. 749), który nauczał:

„Nie czczę materii, ale czczę Stwórcę materii, który dla mnie stał się materią, przyjął życie w materii i przez materię dokonał mego zbawienia”. Pisał również: „Ponieważ mamy podwójną naturę, będąc złożeni z duszy i ciała, nie możemy dotrzeć do rzeczy duchowych w oderwaniu od cielesnych”.

Czyli uznawał ogromną rolę materii w naszej drodze do zbawienia wiecznego. Święty Jan Damasceński został ogłoszony w roku 1890, przez papieża Leona XIII, doktorem Kościoła Powszechnego.

Ten gwałtowny konflikt, trwał z przerwami, ponad sto lat i zakończył się ostatecznym zwycięstwem „ikonodulów” w 843 roku. Jednocześnie był to jedyny, tak długi okres w historii Kościoła Powszechnego, w którym toczono spór nad miejscem obrazów i figur w chrześcijaństwie i ich kultem. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sporu miał zwołany do Nicei* Sobór Powszechny, którego zasadniczym celem, było rozstrzygnięcie zasad kultu obrazów w Kościele.

„Kult obrazów należy do trwałej tradycji Kościoła” – głosiło postanowienie Soboru Nicejskiego II. Ojcowie Kościoła zgromadzeni na Soborze w Nicei, nauczali ponadto, że obrazy mają wartość poznawczą, ukazując dzieje wiary chrześcijańskiej i duchowo „zachęcają do wspominania i umiłowania pierwowzorów oraz do oddawania im czci”.

Sobór Nicejski II wywarł olbrzymi wpływ na późniejszy rozwój sztuki europejskiej, dając jej motywację do dalszego rozwoju i rozkwitu w średniowieczu, renesansie i baroku. Praktycznie do dnia dzisiejszego ten wpływ jest wyczuwalny, szczególnie w sztuce wywodzącej się z katolicyzmu i prawosławia.

Ojciec Święty Jan Paweł II bardzo cenił postanowienia Soboru Nicejskiego II i na jego 1200 – lecie, tak w encyklice „Redemptoris Mater”, pisał o obrazach:

„Maryja bywa na nich przedstawiana jako tron Boży niosący Pana i podający Go ludziom   (Theotokos), lub jako droga, która wiedzie do Chrystusa i ukazuje Go ludziom (Hodigitria), lub jako modląca się Orędowniczka i znak Bożej obecności na drodze wiernych, aż do dnia Pańskiego (Deisis), lub jako Opiekunka okrywająca ludy swym płaszczem (Pokrov), czy to jako Miłosierna i najczulsza Dziewica (Eleousa). Zwykle bywa przedstawiana wraz z Synem, Dzieciątkiem Jezus w ramionach: właśnie to odniesienie do Syna wsławia Matkę. Czasem obejmuje Go z czułością (Glykofilousa), kiedy indziej hieratyczna, zdaje się być pogrążona w kontemplacji Tego, który jest Panem dziejów … Najświętsza Panna jaśnieje na tych obrazach jako zwierciadło Bożego piękna, mieszkanie odwiecznej Mądrości, Osoba modląca się, Ikona chwały”.

Dlatego też ikony – obrazy przedstawiające Chrystusa, Maryję czy innych świętych, to nie tylko materia, płótno i farba, ale przede wszystkim Duch Boży i Jego tajemnice, które pomagają nam w modlitwie dotrzeć do Tych, którzy na nich widnieją.

W XVI wieku ruch ten powrócił na scenę religijną Europy, poprzez protestantyzm powstały po wystąpieniu Marcina Lutra. Podczas rozruchów wywołanych przez ikonoklastów – obrazoburców, które wybuchły w Niderlandach (Holandia, Belgia) w 1566 roku, zwolennicy reformacji, przede wszystkim kalwini, uzbrojeni w łomy i młoty, dokonali zniszczeń w wielu katolickich kościołach i klasztorach. Miastami, w których ucierpiało najwięcej świątyń katolickich były: Antwerpia, Gandawa, Melechen, Amsterdam, Utrecht i wiele innych.

Do dnia dzisiejszego świątynie wyznań protestanckich są ubogo wyposażone w obrazy, figury i inne dzieła sztuki w przeciwieństwie do naszych katolickich, w których, szczególnie tych barokowych, jest wiele zabytków sztuki chrześcijańskiej - europejskiej, gromadzonych przez całe pokolenia wiernych.

   Krzysztof Kanabus

* - Nicea, miasto położone niedaleko Konstantynopola, na azjatyckim brzegu cieśniny Bosfor. 

 

 

CIEMNA KARTA NASZEJ HISTORII

 

„Pańszczyzna” to tytuł ostatniej książki Kamila Janickiego. Autor, znany popularyzator historii, książkę dedykuje swoim chłopskim przodkom. Jej pełny tytuł: „Pańszczyzna. Prawdziwa historia polskiego niewolnictwa.” Książka z miejsca wywołała ożywione dyskusje.  A wielu recenzentów podjęło z autorem polemikę, zwłaszcza o słowo użyte w tytule, a mianowicie niewolnictwo. Niewolnictwo w Polsce? I trwające wieki całe?

Prof. Andrzej Chwalba chwali warsztat historyka i walory pióra Kamila Janickiego. O ostatnim jego dziele pisze: Opinie zawarte w książce są jak zwykle u Janickiego klarowne, wyraziste, odważne. Prowokują i otwierają pole do dyskusji.

Opisana tu historia jest bolesna, ale warto ja poznać - uważa Tomasz Targański, tygodnik „Polityka”.

Książka składa się z dziesięciu rozdziałów.

 I. Upodlenie, jak polscy chłopi stracili swoje prawa?

II.  Zezwierzęcenie, jak ludzie stali się bydłem?

III. Wyzysk. Na czym dokładnie polegała pańszczyzna?

IV.  Rozbój. Ile zdzierano z naszych przodków?

V.  Prawo bata, przemoc i kara na wsi pańszczyźnianej.

VI. Nadzór absolutny, jak szlachta inwigilowała i ogłupiała poddanych?

VII. Karczma. Jak szlachta dla własnej korzyści rozpijała chłopów?

VIII. Cena za człowieka. Handel żywym towarem w Polsce szlacheckiej.

IX.  Apogeum nędzy. Jak mieszkali i wyglądali chłopi pańszczyźniani?

X.  Opór. Długi cień pańszczyzny.

Chłopi z okolic Szczawnicy

 

Tytuły rozdziałów mówią same za siebie i wprowadzają nas w podejmowaną przez autora problematykę. W rozdziale pierwszym autor przedstawia historię kształtowania systemu poddańczo-pańszczyźnianego. Już w czasach piastowskich istniała pańszczyzna, ale nie była ani powszechna, ani uciążliwa. Jednak wraz z upływem czasu” pętla” zaciskała się mocniej.

 

Kobiety podczas żniw

Autor stwierdza wyraźnie, to szlachta wmanewrowywała chłopów w coraz bardziej niekorzystne położenie. Rycerze przemienili się w ziemian, a chłopi w darmową siłę roboczą, zgodnie z zasadą: „Robota kmiotków, to dochód albo intrata nawiętsza w Polszcze.”  Zasada ta przyświecała szlachcie przez wieki całe. Jeden dzień pracy w tygodniu w początkach XVI wieku, to było za mało dla szlachty, bo już w połowie XVI wieku wymagano od kmiecia trzech dni świadczenia pańszczyzny w tygodniu. W końcu XVII i w XVJJJ wieku chłopi musieli pracować pięć do sześciu dni. Często nawet dwukrotnie więcej, gdyż obwiązek pracy obejmował co najmniej dwie osoby z każdej kmieciej rodziny.

W XVII i XVIII wieku wyzysk chłopa był nieludzki i niewolniczy. Zdarzało się, że robić nawet musieli „od niedzieli do niedzieli”, a niepokornych bito i kaleczono. Bili w polu i w domu za lada bagatelę tak, że tego, co od starszych ludzi słyszałem, opisać nawet nie można i jest wprost nie do uwierzenia, jak się nad ludem pastwili.” Nawet i po uwłaszczeniu, o czym pisze Wincenty Witos w swoich pamiętnikach), sytuacja wielu rodzin chłopskich była nadal niezmiernie ciężka. Wielu chłopów nie mogąc wyżyć z posiadanego kawałka ziemi, musiało najmować się do pracy we dworze, gdzie traktowano chłopów, a w szczególności kobiety wiejskie, jak najgorzej, bijąc je i rzucając pod ich adresem „obrzydliwe i ordynarne przekleństwa”.

Jeszcze jeden niezwykle ciekawy rozdział. To rozdział poświęcony karczmie, „jak szlachta dla własnej korzyści rozpijała chłopów.” W rozdziale tym Kamil Janicki często powołuje się na jednego z najwybitniejszych polskich uczonych, jakim był prof. Józef Burszta (Prof. Józef Burszta (1914-1987) etnolog, socjolog, historyk). Urodził się i wychowywał w trudnych warunkach na wsi w Rzeszowskiem - jako dziecko mieszkał w kurnej chacie.

W pracy” Wieś i karczma” prof. Józef Burszta pisze: „W XVI i XVII wieku zasadą było istnienie karczmy w każdej, choćby najmniej licznej wsi.”  Zdaniem prof. Burszty propinacja stała się dla chłopów drugim największym obciążeniem, zaraz po pańszczyźnie. Propinacja, czyli wyłączne prawo właściciela dóbr ziemskich do produkcji i sprzedaży piwa, gorzałki i miodu w obrębie jego dóbr oraz przywilej do sprowadzania tych wyrobów z innych miast i czerpania z tego tytułu dochodów. Uzależnienie od wódki było procesem, który został zainspirowany i przez cale wieki był podtrzymywany przez szlachtę, która czerpała z tego korzyści. Zarobiony z trudem pieniądz ”przez gardło powracał do kieszeni pańskiej”.

Oddajmy głos recenzentce Oktawii Ewie Braniewicz z Akademii Humanistyczno-Ekonomiczna w Łodzi: Kamil Janicki zmusza nas do refleksji nie tylko nad tym, jaki jest nasz stosunek do wyzysku i krzywd, których doznali pańszczyźniani chłopi, ale także do pochylenia się nad kondycją moralną współczesnej Rzeczpospolitej. Autor niemal prowadzi nas za rękę i stawia pytania, które choć nie wybrzmiewają wprost, to jednak towarzyszą nam w trakcie lektury. Zapytuje, gdzie leży granica człowieczeństwa, co jesteśmy w stanie tolerować dla zysku oraz czy wszyscy ludzie są równi.

 I jeszcze   jedna opinia warte przytoczenia. Radek Rak: „Pańszczyzna” to nie tylko historia wielopokoleniowego ucisku naszych „chamskich” przodków. To przede wszystkim książka o tym, co z pańszczyźnianego dziedzictwa przetrwało w polskiej rzeczywistości do dzisiejszych czasów. Kubel zimnej wody na rozpalone sarmackie głowy.

Reasumując „Pańszczyzna” powinna być pozycją obowiązkową dla każdego.

Opr. Barbara Olak

PS.  Pod wpływem lektury postanowiłam wgłębić się nieco w historię mojej chłopskiej rodziny ze wsi Wilanów. I oto rezultat. Już wiem. Wiem, że Jan Michrowski, gospodarz w Willanowie osiadły, ojciec Wojciecha, czyli mojego pra pradziadka, latem 1836 roku odrabiał pańszczyznę „sprzężajem” albo „pieszo”. Zazwyczaj zatrudniany był „u bydła” albo „u kosy”. Przez jeden dzień w tygodniu pracował dla pana, czyli u dziedzica dóbr wilanowskich, hrabiego Aleksandra Potockiego.

Zachowała się lista robót, jaką wykonywali chłopi i chłopki we wsi Willanów. Zachowały się także ich nazwiska. Na przykład Wojciech Kotański „grochował” i „u koni” był zatrudniany. Kto inny „sianował”, „podorywał”,” bronował” albo „z piwem i ze zbożem” własnym sprzężajem jeździł. Roboty nie brakowało: „u cieśli, w ogrodzie, u rybaka, u kosy, u żniwa, u koni.

Bociany” obraz J. Chełmońskiego

 

Kobietom wyznaczano pracę  „u bydła, w ogrodzie, u kartofli, u siana, u koni, u rybaka, u cieśli, u żniwa, u stawu, u kopania, czy u mularza”.  One także odrabiały pańszczyznę przez jeden dzień w tygodniu.

 

Można jeszcze dodać, iż za czasów hrabiego Aleksandra Potockiego, w latach 30. I 40.XIX wieku w dobrach wilanowskich „prowadzono na szeroką skalę czynszowanie”. Przy czynszowaniu wsi wilanowskich niemal regułą było zastrzeganie w kontraktach czynszowych, pewnej niewielkiej ilości dni pańszczyźnianych rocznie do najpilniejszych prac w folwarku. Kontrakt czynszowy zawierał rzecz jasna również obowiązek uiszczania określonej sumy pieniędzy w zamian za możliwość dzierżawy pańskiej ziemi.

 

 

XXVIII ŚWIATOWY DZIEŃ ŻYCIA KONSEKROWANEGO 2024

Światowy Dzień Życia Konsekrowanego Kościół obchodzi 2 lutego w Święto Ofiarowania Pańskiego. Papież Jan Paweł II ustanawiając go w 1997 r., stworzył okazję do pogłębionej refleksji całego Kościoła nad darem życia poświęconego Bogu. Jest to dar niezwykły, bowiem „Siostry i Bracia zakonni, a także członkowie instytutów świeckich, stowarzyszeń życia apostolskiego, pustelnicy, dziewice i wdowy, podobnie jak Jezus w świątyni Jerozolimskiej, ofiarowali swoje życie na wyłączną służbę Bogu”. W tym dniu osoby konsekrowane odnawiają swoje śluby, a w kościołach zbierane są datki na rzecz zakonów klauzurowych.

W dniu 2 lutego 2024 r. o godzinie 17.30 w Bazylice Świętego Piotra pod przewodnictwem Ojca Świętego Franciszka, zostanie odprawiona uroczysta Msza Święta z udziałem ok. 300 uczestników Międzynarodowego Spotkania Osób Konsekrowanych. Będą to przedstawiciele różnych form życia konsekrowanego, którzy gromadząc się w Rzymie od 1 do 4 lutego w ramach przygotowań do Jubileuszu Życia Konsekrowanego w 2025 roku, będą omawiać przewodni temat „Pielgrzymi nadziei na drodze pokoju". Wydarzenie to zakończy się posłaniem, którego treścią jest potrzeba pojednania osobistego, kościelnego i społecznego oraz związane z tym postawy takie jak: gorliwość wiary, trud miłosierdzia i niezłomność nadziei. Będzie to zatem święty czas, który ma na celu promowanie świętości życia, umacnianie wiary i zachęcanie do dzieł solidarności i braterskiej komunii w Kościele i społeczeństwie.

Nasza parafia ma ten przywilej, że w naszym Sanktuarium Matki Bożej Tęskniącej od kilkudziesięciu lat posługują Siostry Zakonne. Przez lata Córki Bożej Miłości a obecnie Siostry Felicjanki. Nie da się wymienić Ich wszystkich przymiotów, lecz wyrażę naszą wdzięczność przede wszystkim za postawę i tryb życia poświęconego w szczególny sposób Bogu i pracy dla dobra Kościoła. Wynika to zapewne ze złożonych ślubów, ale chyba nie tylko, bo: wsparcie duchowe i modlitewne zwłaszcza, kiedy zachodzi pilna potrzeba modlitewnego „szturmu do nieba”; dobre i życzliwe rady; pomoc fizyczna; troska i gościnność…, świadczą o szlachetnych cechach osobowych, godnych naśladowania. 

Z okazji Dnia Życia Konsekrowanego życzymy naszym Siostrom Zakonnym Bożego błogosławieństwa oraz zadowolenia z owoców codziennej posługi. Niech Matka Boża Tęskniąca wspiera realizację Waszego powołania, a Jej umiłowany Syn, któremu poświęciłyście swoje życie, prowadzi drogą zmierzającą do świętości!

W tym szczególnym Dniu, dedykuję Siostrom moją krótką przyśpiewkę:

Bywajcie, bywajcie, nasze Siostry drogie,

Wy dajecie przykład, zjednoczenia z Bogiem. (bis)

Pracowitość, skromność i wesele ducha,

Dobry wzór dla wszystkich i wielka otucha. (bis)

Pełna doskonałość nie wzrośnie z niczego,

Lecz z praktykowania, żywota świętego. (bis)

Dziękujemy szczerze, że jesteście z nami,

Niech Was Bóg obdarza, zdrowiem i łaskami. (bis)

                           Teresa Gałczyńska

Źródło:

- https://www.felicjanki.waw.pl/o-zgromadzeniu/historia

- Dykasteria ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszenia Życia Apostolskiego https://www.vitaconsacrata.va/pl/eventi-e-notizie/giubileo-2025/jubileusz-2025-aktualizacje-html

 

 

Z KOLĘDĄ U MATKI TĘSKNIĄCEJ W POWSINIE

W tym roku po raz kolejny, choć w nieco w innym trybie, odbyło się kolędowanie w powsińskim Sanktuarium Matki Bożej Tęskniącej, przy ul. Przyczółkowej 29.  14 stycznia (niedziela) o godzinie 12.00 nasze kolędowe spotkanie rozpoczęło się Mszą św. w której oprawę muzyczną przygotował Chór „Con Brio” z parafii św. Elżbiety w Powsinie pod dyrekcją p. Tadeusza Zwierzchowskiego. W Eucharystii uczestniczyli członkowie zespołów śpiewaczych, które później zaprezentowały kolędy i pastorałki.

Ze względów organizacyjnych, w tym roku kolędowanie ograniczyło się do czterech zespołów. Mimo mniejszej niż zwykle liczby chórów występujących dotychczas w Powsinie na koncertach kolędowych, w kościele zgromadziło się całkiem pokaźne grono słuchaczy. Swoje utwory zaprezentowały następujące zespoły i chóry:

  • Chór „Con Brio” z parafii św. Elżbiety w Powsinie pod dyrekcją p. Tadeusza Zwierzchowskiego,
  • Chór Wilanowskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku,
  • połączone zespoły Powsinianie, Radosna oraz Zespół Tęcza z Gminnego Ośrodka Kultury w Lesznowoli z akompaniamentem Kameralnego Zespołu Folklorystycznego pod kierownictwem Grzegorza Toporowskiego,
  • grupa 30+ z towarzyszeniem Wilanowskiej Orkiestry Dętej pod kierownictwem kapelmistrza Łukasza Gallasa.

Każdy z chórów wykonał po trzy-cztery kolędy lub pastorałki. Jak zwykle z werwą zaśpiewali Powsinianie wraz z zespołami Radosna i Tęcza. Nową aranżacją kolędy „Anieli w niebie śpiewają” zaskoczyła mnie Grupa 30+. A Chór Uniwersytetu Trzeciego Wieku wykonał pastorałkę „Mario czy już wiesz”, na podstawie utworu "Mary, Did You. know?" (Mark Lowry, Buddy Greene), która staje się coraz bardziej popularna w Polsce. Natomiast Chór Con Brio zaprezentował: „Serca ludzkie” J. Maklakiewicza, „Oj Maluśki, Maluśki” oprac. T. Zwierzchowski, „Anioł budzi świat uśpiony…” Stan. Głowacki, „Kolęda Krakowska” Fr. Maklakiewicz

Co roku na tych koncertach można znaleźć coś nowego i ciekawego, bo polskie kolędy i pastorałki to „kopalnia” wspaniałych utworów – znamy i śpiewamy zaledwie niewielką ich część. Warto było przyjść i posłuchać, a także pośpiewać – mam nadzieję, że spotkamy się tu również w kolejnym roku na wspólnym kolędowaniu. Po koncercie można się było posilić i nawiązać kontakty podczas małego poczęstunku na starej plebanii.

Serdeczne podziękowania dla organizatorów Centrum Kultury Wilanów oraz parafii św. Elżbiety w Powsinie za przygotowanie tego urokliwego muzycznego spotkania.

Agata Krupińska

 

 

KRONIKA PARAFII STYCZEŃ 2024

CHRZTY

06.01. – Beniamin LAMBRYCZAK

07.01. – Leo TENDERENDA

Boże, błogosław nowo ochrzczonym dzieciom oraz ich rodzicom i chrzestnym.

POGRZEBY

02.01. – Grażyna SKARŻYŃSKA

04.01. – Antoni PRĄTNICKI

11.01. – Halina BEDNARCZYK

12.01. – Alicja DATA

15.01. – Mirosław DĄBROWSKI

25.01. – Janina PASKA

29.01. – Antoni KAJS

30.01. – Teresa DRÓŻDŻ

Dobry Jezu, a nasz Panie, daj im wieczne spoczywanie.

 

Z ŻYCIA PARAFII

  1. PODSUMOWANIE ŚWIĄTECZNEJ ZBIÓRKI MAKULATURY

Drodzy Parafianie,

Celem grudniowej, 12-stej już Wielkiej Zbiórki Makulatury na Cele Charytatywne było wsparcie Hospicjum Sióstr Felicjanek im. bł. Hanny Chrzanowskiej przy ul. Nowowiejskiej 10A w Warszawie prowadzone przez Siostry Felicjanki, których zgromadzenie uczynnie wspiera naszą społeczność. Dzięki ofiarności darczyńców udało nam się uzbierać – łącznie ze zbiórki oraz sprzedaży makulatury – 5000,50 zł oraz 5 euro. Całość środków została przekazana Hospicjum, które zakupi za nie sprzęt niezbędny do leczenia osób śmiertelnie chorych.

W imieniu Sióstr jak i swoim chciałbym bardzo podziękować wszystkim osobom zaangażowanym w to działanie. Przede wszystkim Państwu, ponieważ to Wy jesteście prawdziwymi bohaterami każdej akcji charytatywnej, która ma miejsce w naszej Parafii. To piękne doświadczać z jak wielkim zaangażowaniem dokładacie się do budowania czegoś dobrego – indywidualnie, ale i kolektywnie, jak uśmiechnięte przedstawicielki Kół Różańcowych oraz innych organizacji przykościelnych. Szczególnie ujęła mnie Pani Marcelina z Kępy Zawadowskiej, która specjalnie, późnym wieczorem przyjechała autobusem, żeby dorzucić reklamówkę gazet i datek, bo jak powiedziała „trzeba ludziom pomagać”. Byli również anonimowi darczyńcy, którzy nie chcieli się ujawniać, ale także znacząco wsparli naszą zbiórkę. Tak wiele form wyrazu, tak wiele wsparcia. Każdy na swój sposób, ale wszyscy dla dobra. Serce rośnie! Pragnę również podziękować Księdzu Proboszczowi Lechowi Sitkowi oraz naszym Księżom i Siostrom, które aktywnie wspierały całą inicjatywę.

Być może zabrzmi to górnolotnie, ale po raz kolejny spisaliśmy się jako społeczność, jako szlachetni przedstawiciele ludzkości. To bardzo ważne, ponieważ świadczy o tym, że nawet w tych niespokojnych czasach potrzebujący mogą liczyć na ludzką solidarność.

Bóg Zapłać!

Grzegorz Gałczyński

KALENDZARZ DUSZPASTERSKI LUTY 2024

INTENCJA PAPIESKA NA LUTY 2024R.

Za nieuleczalnie chorych – Módlmy się, aby osoby nieuleczalnie chore oraz ich rodziny zawsze miały niezbędną opiekę i wsparcie - zarówno medyczne, jak i ludzkie.

 

4 II – PIĄTA NIEDZIELA ZWYKŁA, PIERWSZA NIEDZIELA MIESIĄCA

  • Msze święte – godz.: 7.00, 9.00, 10.30, 12.00 i 18.00,
  • po sumie – adoracja i procesja eucharystyczna,
  • godz. 16.00 – Msza w języku angielskim.

5 II – PONIEDZIAŁEK

  • Wspomnienie św. Agaty, dziewicy i męczennicy – Agata (235-251) poniosła męczeństwo w Katanii na Sycylii, prawdopodobnie podczas prześladowań za Decjusza (249-251). Jej cześć szerzyła się w całym Kościele już od starożytności, a imię jej włączono do Kanonu Rzymskiego.

6 II – WTOREK

  • Wspomnienie św. Pawła Miki i jego towarzyszy, męczenników – Paweł Miki urodził się w Kioto w Japonii w roku 1564 lub 1566. Wstąpiwszy do Towarzystwa Jezusowego, owocnie głosił Ewangelię współmieszkańcom. Podczas prześladowania katolików pojmano go razem z dwudziestoma pięcioma wiernymi i poddano ich okrutnym torturom, a potem doprowadzono do miasta Nagasaki, gdzie ich ukrzyżowano 5 lutego 1597 roku.

10 II – SOBOTA

  • Wspomnienie św. Scholastyki, dziewicy – Scholastyka, siostra bliźniaczka św. Benedykta, urodziła się w Nursji w Umbrii ok. 480 roku. Podobnie jak brat poświęciła swoje życie Bogu. Żyła w pobliżu Monte Cassino i tam zmarła 10 lutego ok. 542 roku.

11 II – SZÓSTA NIEDZIELA ZWYKŁA, ŚWIATOWY DZIEŃ CHOREGO

  • 11 lutego w roku 1858 w Lourdes, we Francji, przy Grocie Masabielskiej, Niepokalana Dziewica objawiła się św. Bernadecie Soubirous. Treścią orędzia Maryi było wezwanie grzeszników do nawrócenia, a całego Kościoła do modlitwy i pokuty. Lourdes stało się miejscem promieniującym na cały świat duchem miłości, zwłaszcza względem chorych i ubogich. Wierni wypraszają tam liczne łaski dzięki wstawiennictwu Matki Najświętszej,
  • Msze święte – godz.: 7.00, 9.00, 10.30, 12.00 i 18.00,
  • godz. 12.00Msza w intencji chorych. W trakcie Mszy będzie możliwość przyjęcia sakramentu namaszczenia dla osób w podeszłym wieku, chorych lub przed poważną operacją,
  • godz. 18.00Msza za ojczyznę.

14 II – ŚRODA POPIELCOWA

  • Rozpoczyna się okres Wielkiego Postu – szczególnego czasu pokuty i przygotowania duchowego do nadchodzących świąt wielkanocnych. W tym czasie odbywają się nabożeństwa Drogi Krzyżowej i Gorzkich Żali, które stanowią rozważanie Męki Pana podjętej dla naszego zbawienia. Pomagają one wiernym zbliżyć się do tajemnicy zbawczej śmierci Chrystusa. Za odprawienie Drogi krzyżowej można uzyskać odpust pod zwykłymi warunkami. Za udział w Gorzkich Żalach można raz w tygodniu uzyskać odpust zupełny pod zwykłymi warunkami. Zakazuje się w tym czasie przyozdabiać ołtarz kwiatami oraz grać na organach i innych instrumentach muzycznych w celu innym niż podtrzymanie śpiewu podczas liturgii – wyjątek od tych reguł stanowią niedziela Czwarta Niedziela Wielkiego Postu (Laetare), uroczystości i święta. Przez cały okres Wielkiego Postu aż do Wigilii Paschalnej nie mówi się Alleluja.
  • Msze święte – godz.:7.00, 9.00, 16.00 i 18.00,
  • Na każdej Mszy – po homilii odbywa się błogosławieństwo popiołu z gałązek palm (pobłogosławionych w roku ubiegłym) oraz obrzęd posypania głów. Obrzędu posypania popiołem dokonują wyłącznie kapłani,
  • Przez cały dzień obowiązują:
    • post ścisły (jeden posiłek do syta; dotyczy wiernych od 18. do 60. roku życia),
    • wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych (pokarmy bezmięsne z wyjątkiem ryb; dotyczy wszystkich, którzy ukończyli 14. rok życia do końca życia),
  • Rozpoczynają się i trwają do Pierwszej Niedzieli Wielkiego Postu Kwartalne Dni Modlitw o ducha pokuty.

16 II – PIĄTEK

  • godz. 17.00 oraz 18.30 – nabożeństwa Drogi Krzyżowej,
  • Za odprawienie Drogi krzyżowej można uzyskać odpust pod zwykłymi warunkami.

18 II – PIERWSZA NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU

  • Msze święte – godz.:7.00, 9.00, 10.30, 12.00 i 18.00,
  • godz. 17.00 – Gorzkie Żale,
  • Za udział w Gorzkich Żalach można raz w tygodniu uzyskać odpust zupełny pod zwykłymi warunkami.

19 II – PONIEDZIAŁEK

  • godz.19:15 – spotkanie dla rodziców dzieci przygotowujących się do przyjęcia Pierwszej Komunii Świętej.

22 II – CZWARTEK

  • Święto Katedry św. Piotra Apostoła – Już w IV wieku obchodzono w Rzymie 22 lutego święto Katedry Świętego Piotra, wspominając, że Apostoł był biskupem tego miasta. Święto, rozszerzone na cały Kościół, przypomina, że Stolica Piotrowa jest podstawą jedności Kościoła.

23 II – PIĄTEK

  • godz. 17.00 oraz 18.30 – nabożeństwa Drogi Krzyżowej,
  • Za odprawienie Drogi krzyżowej można uzyskać odpust pod zwykłymi warunkami

25 II – DRUGA NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU

  • Msze święte – godz.: 7.00, 9.00, 10.30, 12.00 i 18.00,
  • godz. 17.00 – Gorzkie Żale,
  • Za udział w Gorzkich Żalach można raz w tygodniu uzyskać odpust zupełny pod zwykłymi warunkami.

28 II – ŚRODA

  • Miesięcznica koronacji obrazu MB Tęskniącej,
  • Po Mszy świętej wieczornej – nabożeństwo dziękczynne za koronację

MARZEC

1 III – PIERWSZY PIĄTEK MIESIĄCA

  • Od godz. 6.45 i od 17.00 – spowiedź. Zapraszamy szczególnie dzieci i młodzież do przystąpienia do sakramentu pokuty i pojednania,
  • Od godz. 9.30 – odwiedziny u chorych,
  • godz. 17.00 oraz 18.30 – nabożeństwa Drogi Krzyżowej,
  • Za odprawienie Drogi krzyżowej można uzyskać odpust pod zwykłymi warunkami.
  • do godz. 20.00 – adoracja.

2 III – PIERWSZA SOBOTA MIESIĄCA

  • godz. 17.30 – różaniec,
  • godz. 18.00 Msza o Niepokalanym Sercu NMP,
  • godz. 8.30 – rozważanie różańcowe i modlitwa pokutna za Warszawę,
  • do godz. 20.30 – adoracja.

3 III – TRZECIA NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU, PIERWSZA NIEDZIELA MIESIĄCA

  • Msze święte – godz.:7.00, 9.00, 10.30, 12.00 i 18.00,
  • po Sumie – adoracja i procesja eucharystyczna,
  • godz. 15.00 – Msza w języku angielskim,
  • godz.17.00 – Gorzkie Żale,
  • Za udział w Gorzkich Żalach można raz w tygodniu uzyskać odpust zupełny pod zwykłymi warunkami.

 

PLAN KOLĘDY

W miarę możliwości prosimy o transport dla księży chodzących po kolędzie. W nagłych sytuacjach plan kolędy może ulec zmianie – prosimy wówczas o wyrozumiałość. Przyjmujemy też zgłoszenia na indywidualną kolędę na osiedlach Patio i Konstancja.

 

poniedziałek

29 stycznia

od 17:15

Ul. Przyczółkowa – numery parzyste od 22 do 58 (1ksiądz)

Ul. Przyczółkowa – numery parzyste od 60 do 94 (1ksiądz)

wtorek

30 stycznia

od 17:00

Ul. Przyczółkowa – numery parzyste od 96 do 122R (1ksiądz)

Ul. Przyczółkowa – numery parzyste od 124 do 136 (1ksiądz)

środa

31 stycznia

od 17:15

Ul. Przyczółkowa – numery parzyste od 138 do końca (2księży)

czwartek

01 lutego

od 17:00

Ul. Przyczółkowa – numery nieparzyste od 35 do 67 (1ksiądz)

Ul. Przyczółkowa – numery nieparzyste od 69 do 89 (1ksiądz)

piątek

02 lutego

od 17:00

Ul. Przyczółkowa – numery nieparzyste od 91 do końca (1ks.)

sobota

03 lutego

od 17:00

Os. Harmonium (2księży)

niedziela

poniedziałek

05 lutego

od 17:15

Ul. Relaksowa (2księży)

 

Kalendarium przygotowali księża Lech Sitek i Markos Płoński z wykorzystaniem schematów przygotowanych przez ks. Jana Świstaka

 

Przeznacz je dla potrzebujących z parafii w Powsinie

Jak co roku możesz sprawić, że 1,5% Twojego podatku dochodowego trafi nie do wspólnego worka podatkowego, a bezpośrednio do ludzi potrzebujących pomocy. Zaufaj nam! Zrobimy dobry użytek z Twoich pieniędzy. Przekaż swój 1,5% na Caritas w Powsinie (za pośrednictwem Caritas Archidiecezji Warszawskiej).

  1. Znajdź w swoim formularzu PIT część zatytułowaną: „Wniosek o przekazanie 1,5% podatku należnego na rzecz organizacji pożytku publicznego (OPP)”. Są to rubryki: PIT-28 - pozycje 125, 126; PIT-36 - pozycje 310, 311; PIT-36L - pozycje 95, 96; PIT-37 - pozycje 131, 132; PIT-38 – pozycje 58, 59; PIT-39 - pozycje 51, 52.
  2. Wpisz w odpowiednie rubryki: numer KRS 0000225750 oraz obliczoną kwotę 1,5% podatku.

3. W następnej części formularza PIT, zatytułowanej „Informacje uzupełniające”, w rubryce „Cel szczegółowy 1,5%” podaj:

Zespół Caritas przy Parafii Św. Elżbiety w Powsinie

W imieniu potrzebujących dziękujemy!

 

Msze Św. w naszej świątyni.

- w dni powszednie. 7.00 i 18.00

- w niedziele. 7.00, 9.00, 10.30 dla dzieci, 12.00 i 18.00

Spowiedź. w dni powszednie o godz. 6.45 oraz 17.30, a w niedziele pół godziny przed każdą Mszą świętą

Kancelaria czynna. poniedziałek od 16 - 17, wtorek, środa, czwartek od 8 - 9 i od 16 - 17, w piątek od 8.00 - 9.00

Telefon. (0-22) 648 38 46

nr konta bankowego Parafii.    89 1240 2135 1111 0000 3870 8501

Parafialny Zespół Caritas. magazyn czynny w drugą i czwartą sobotę miesiąca   10.00-11.00 w Domu Parafialnym, ul. Przyczółkowa 56,

nr konta bankowego. 93 1240 2135 1111 0010 0924 9010

e-mail. [email protected]

e-mail Wiadomości Powsińskich. [email protected]

http.  parafia-powsin.pl

TELEFON KS. DYŻURNEGO   -  785 593 335

Bóg zapłać za ofiary na pokrycie kosztów druku gazetki!

"Redakcja WP działa pod opieką ks. Lecha Sitka. Sprawy dotyczące parafii Powsin opracowuje ks. Markos Płoński. Redaktor Naczelny. Agata Krupińska. Redaktor honorowy i twórca formatu Wiadomości Powsińskich. ks. Jan Świstak. Redakcja. Maria Zadrużna, Teresa Gałczyńska, Aleksandra Kupisz-Dynowska, Krzysztof Kanabus, Robert Krupiński."

Nakład. 200 egz.