Wiadomości Powsińskie kwiecień 2026

Kwiecień 2025 ISSN 1731-5069 nr 4 (296)

Pismo rzymskokatolickiej parafii p.w.  św. Elżbiety w Warszawie-Powsinie

OTO MATKA TWOJA - HOMILIA

Z PIERWSZEGO DNIA REKOLEKCJI:  NIEDZIELA - 22 MARCA 2026

„Czytanki 1998 r.” wydano staraniem Parafii św. Elżbiety w Powsinie z okazji koronacji koronami papieskimi cudownego wizerunku Matki Bożej Tęskniącej. Wydano je za pozwoleniem Kurii Metropolitalnej Warszawskiej. Czytanki opracowała mgr. Hanna Kosyra-Cieślak. WP przypominają te teksty, które nadal są bardzo aktualne.

„Nie opuszczaj mnie w tej potrzebie.

W chwili śmierci zawołam Ciebie.

Nie ma drogi w życiu. Bezdroża.

Gwiazdo ma Matko Boża. / J. Wołoszynowski /

Nie ma wartości większej niż przywrócone zdrowie, ocalone życie, uratowane dziecko… A przecież za przyczyną Maryi, Jej cudownych wizerunków, ludzie otrzymują to wszystko i jeszcze więcej: dar wiary, bez którego nic nie byłoby możliwe. Pragnąc choćby w najmniejszej części w symboliczny sposób podziękować Matce Bożej za doznane łaski, przynoszą Jej wota, które zdobiąc sanktuaria, pokazują, ile modlitw tu zostało wysłuchanych. I choć wartość tych dziękczynnych darów w żaden sposób nie może wyrównać Bożej szczodrobliwości, od wieków starali się wdzięcznie obdarowani dawać dobrej Matce to, co mieli najcenniejszego; złote i srebrne klejnoty szlachetne kamienie.

Dlatego też w dawnych sanktuariach, słynących łaskami od wieków, wizerunki Matki Bożej zdobią najdrogocenniejsze precjoza, często - małe dzieła sztuki wykonane ze szlachetnych kruszców. Takim dawnym sanktuarium, do którego podążają wierni od co najmniej trzech wieków, jest kościół św. Elżbiety w Powsinie, gdzie znajduje się cudowny obraz Matki Bożej Tęskniącej. Wyrazem wdzięczności dla Maryi, która to miejsce sobie wybrała, by ludziom dobrze czynić, będzie bliska już koronacja papieskimi koronami, która odbędzie się 28 czerwca.

Liczne wota wokół wspomnianego obrazu wskazują na bardzo dawne ich pochodzenie, wzmiankują o nich także protokoły wizytacji biskupich już z końca. XVII i XVIII wieku. Wota są piękne i cenne. Przeglądając stare dokumenty, trafiamy na zapis, który każe nam pochylić czoła przed mądrością naszych przodków, bowiem umieli oni dostrzec to, co w bezmiarze rzeczywistości stanowi wartość prawdziwą.

Oto inwentarz z 1712 roku, który szczegółowo wymienia i opisuje wszystkie wota przyniesione Matce Bożej Powsińskiej i należące do kościoła św. Elżbiety. Rzecz charakterystyczna jednak, w tym inwentarzu, a więc spisie dobytku materialnego, nie znajdziemy ani słowa o kruszcu, z którego te wota wykonano, o ich kształcie, rozmiarach ani szacowanej wartości (jak czyniono to w stosunku do pozostałego wyposażenia świątyni).

Pisarz sporządzający rejestr zanotował, co uznał za najistotniejsze i najwartościowsze w owych wrotach, charakteryzując je w taki oto sposób:

„1-o votum- spore z wyrysowaniem osoby Najświętszej Panny z Panem Jezusem, na spodzie dwie osoby klęczące;

2-o votum - spore z wyrysowaniem Passyej;

3-o wotum - małe z wyrysowaniem imienia Jezus.

4-o votum - małe z wyrysowaniem Najświętszej Matki, mieczem przenikniętej… itd.

Najcenniejszym elementem owych skarbów przynoszonych do stóp Matki Bożej nie jest bowiem ani złoto, ani drogocenne kamienie, ani nawet mistrzowska robota artysty, ale treść, którą wota przedstawiają: imię Jezusa i Maryi, obraz Matki „przenikniętej mieczem”, znak Męki Bożej... Autor tego inwentarza pokazuje, jak przechodzić ponad marnościami świata i nie tracić z pola widzenia tego, co najważniejsze. Z imieniem Jezusa i Maryi nasi rycerscy przodkowie walczyli na polach Grunwaldu i Warny, pod Cecorą, Chocimiem i Wiedniem. 

Z imieniem Maryi szli do legionów Dąbrowskiego i powstań, a potem na zesłania i emigracyjną tułaczkę. Z imieniem Maryi walczyli na frontach obu wojen światowych, szli do obozów i łagrów. Prawdziwy jednak skarb tego miejsca nie da się wyrazić w liczbach. Rozumiał to dobrze Pisarz, który prawie trzysta lat temu spisywał inwentarz powsińskiego kościoła.

Opracowała

 mgr Hanna Kosyra-Cieślak.

Gdy podstawa i fundament budynku zostaje podkopany, wszystko się chwieje a z czasem też wali. To, co nas otacza pochodzi od Boga, do Niego dąży i ostatecznie w Nim znajduje swój pokój. Dzisiaj jednak ten niezbędny Fundament świata próbuje się wyrzucić, zanegować i zapomnieć. Z tego błędnego działania opartego o błędne założenia wynika tylko zamęt, bezład i zapowiedź zagłady. Dokąd więc zmierzamy? Czym jest Boża Opatrzność?

Boża Opatrzność jest aktem woli Boga, przez który został stworzony świat i przez który jest on utrzymywany. Jesteśmy też hojnie obdarowywani jego miłością. Jak ptak swe pisklęta zbiera pod skrzydła (Mt 23, 37), tak Pan opiekuje się tymi, których kocha. Zachęcani jesteśmy wielokrotnie na kartach ewangelii do ufności. Wystarczy spojrzeć na „ptaki niebieskie, nie sieją i nie zbierają, a niczego im nie brak (por MT 6, 26). Bez względu na okoliczności chwili, zawsze pozostaje nam jeszcze jeden środek – rzucić się w objęcia Zbawiciela.

Kalendarz:

• 02-04-2026 pierwszy czwartek miesiąca Godzina Święta 23:00 do 0:00. Adoracja w ciszy.
• 03-04-2026 pierwszy piątek miesiąca. Adoracja 18:40 do 20:00.
• 13-04-2026 poniedziałek – spotkanie organizacyjne Arcybractwa na plebani po mszy wieczornej. Zapraszamy chętnych do dołączenia do grona wielbicieli NSPJ.
• 18-04-2026 trzecia sobota miesiąca różaniec wynagradzający Niepokalanemu Sercu Maryi (cztery części różańca wraz z rozważaniami). Przez Maryję i z Maryją do Serca Jezusowego.
• W każdy piątek o godzinie 19:00 zapraszamy do uczestnictwa w drodze krzyżowej (plenerowej o ile pogoda pozwoli) prowadzonej przez Arcybractwo.

W tym miesiącu proponujemy rekolekcje miesięczne pod hasłem „Oddanie się Opatrzności Bożej” oraz cztery tematy tygodniowe:

• Tydzień pierwszy pod patronatem św. Wincentego Ferreriusza, kapłana (wspomnienie 5 kwietnia) – Obowiązek.
• Tydzień drugi pod patronatem św. Marcina I, papieża i męczennika (wspomnienie 13 kwietnia) – Duch wiary.
• Tydzień trzeci pod patronatem św. Wojciecha, biskupa i męczennika (wspomnienie 23 kwietnia) – Praca.
• Tydzień czwarty pod patronatem św. Katarzyny Sieneńskiej dziewicy i doktora kościoła (wspomnienie 29 kwietnia) – Wspaniałomyślność.

Pełne omówienie proponowanych tematów można znaleźć w książce „Rok Święty członków Straży Honorowej i czcicieli Najświętszego Serca Pana Jezusa” autorstwa siostry Marii od Najświętszego Serca, założycielki Straży Honorowej.  Książkę można otrzymać (gratis) na spotkaniu organizacyjnym 13-04-2026 na plebanii po mszy wieczornej.

Zapraszamy też do dołączenia się do naszych grup na WhatsApp – zgłoszenia proszę kierować na adres mailowy [email protected] .

Piotr Kossakowski

Kontakt: www.strazhonorowa-powsin.pl , [email protected] 

Z księdzem Pawłem Rawskim misjonarzem ze Zgromadzenia Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, rozmawiamy o Wielkim Poście, czasie przygotowania do Świat Wielkanocnych oraz o rekolekcjach wielkopostnych, które poprowadzi w naszej parafii.

Agata Krupińska: Czy mógłby Ksiądz powiedzieć nam kilka słów o sobie, czym obecnie się Ksiądz zajmuje? Jak pojawiło się powołanie? I dlaczego marianie?

Ks. Paweł Rawski: Pochodzę z naszej powsińskiej parafii. Tu zostałem ochrzczony, tu dorastałem i stąd wyruszyłem za Panem, który mnie powołał. Myśli o kapłaństwie pojawiały mi się od dawna. Najpierw, gdy jako dziecko byłem ministrantem. Potem, gdy byłem nastolatkiem i myślałem o wyborze swojej drogi życiowej. Po maturze zacząłem studia na Wydziale Historii UW. W połowie pierwszego roku uczestniczyłem w rekolekcjach dla młodzieży ,,Kurs Filipa”. Zakończyłem je aktem osobistego wyboru Jezusa Chrystusa jako mojego Pana i Zbawiciela oddając Mu moje życie. Od tego czasu zacząłem odczuwać coraz silniejsze pragnienie życia włącznie dla Pana Boga jako kapłan. Przerwałem więc studia i wstąpiłem do Zgromadzenia Księży Marianów, których poznałem w kościele na Stegnach. To co mnie przekonało do tej wspólnoty zakonnej, to jej maryjny charakter. Po święceniach kapłańskich pracowałem w Grudziądzu, potem w Licheniu, a następnie wyjechałem do Afryki na misje w Kamerunie. Od ubiegłego roku pracuję na misjach w Azji, w Wietnamie.

AK: Na stronie Zgromadzenia przeczytałam, że marianie wszystko czynią zgodnie z hasłem: „Dla Chrystusa i Kościoła”. Co to tak naprawdę oznacza w codziennym życiu?

Ks. PR: To hasło oznacza, że marianie ożywieni miłością do Chrystusa na wzór Maryi Niepokalanej i pod Jej opieką służą Kościołowi, tam gdzie są największe potrzeby i wyzwania duszpasterskie. Tym pragnieniem odznaczał się nasz Założyciel, św. Ojciec Stanisław Papczyński i przekazał go swoim duchowym synom. W tym duchu żył i pracował nasz Odnowiciel, bł. Jerzy Matulewicz oraz zachęcał odnowione przez siebie Zgromadzenie do kultywowania tej postawy. W codziennej praktyce oznacza to dążenie do jak najściślejszej osobistej więzi z Panem Jezusem, aby potem na Jego wzór służyć z całkowitym oddaniem i poświęceniem Kościołowi troszcząc się o zbawienie każdego człowieka.

AK: Wielki Post – czym ten okres powinien być dla osoby wierzącej – katolika?

Ks. PR: Często słyszymy, i słusznie, że Wielki Post, to czas pokuty i nawrócenia. Jednak wielu chrześcijan może odbierać, to wezwanie przede wszystkim jako konieczność osobistego wysiłku i pracy nad poprawą swojego życia, a Pana Boga traktować jako uważnego obserwatora, który ,,za dobre wynagradza, a za złe karze”. Zanim jednak pomyślimy co możemy uczynić dla Pana Boga i co zrobić ze swoim życiem, powinniśmy dostrzec, to co Pan Bóg uczynił dla nas i co zrobił ze swoim życiem z miłości do nas. Dlatego w czasie kazań pasyjnych na Gorzkich Żalach zaproponowałem jako myśl przewodnią Wielkiego Postu słowa z tego pięknego nabożeństwa: ,,Przypatrz się duszo jak cię Bóg miłuje”. To jest punkt wyjścia dla procesu naszego nawrócenia, zachwyt nad miłością Boga do nas, przyjęcie jej i życie nią. Tylko wtedy możemy kochać Boga i bliźniego, gdy przyjmiemy do swojego życia Pana Jezusa. On bowiem czyni nas zdolnymi do miłości udzielając nam Ducha Świętego. Duch Święty zmienia nasze życie. To On dokonuje naszego nawrócenia, jeżeli Mu na to pozwalamy i z Nim współpracujemy. Modlimy się: ,,Jezus cichy i pokornego Serca uczyń serca nasze według Serca Twego”. Pan Jezus kształtuje w nas nowe serce przez Ducha Świętego.

AK: Jakie znaczenie mają modlitwa, jałmużna i post w Wielkim Poście? Co powinniśmy zrobić, aby faktycznie przygotowały nas na spotkanie ze Zmartwychwstałym?

Ks. PR: Wszystko co czynimy w Wielkim Poście ma nam pomagać wzrastać w miłości. Modlitwa jest wyrazem miłości do Boga, post wyrazem miłości do siebie samych, a jałmużna do naszego bliźniego. W modlitwie słuchamy Boga i otwieramy się na Niego. Przez post pracujemy nad sobą, zmagając się z tym co obciąża nasze serce i pozbawia je wolności lub ją ogranicza. Natomiast przez jałmużnę, z sercem wolnym i radosnym, służymy z miłością naszym braciom i siostrom.

AK: W jaki sposób grzech wpływa na nasze życie i jak ważna w walce z grzechem jest spowiedź, szczególnie w Wielkim Poście?

Ks. PR: Grzech, to największe nieszczęście jakie może nam się przydarzyć. Jest on zerwaniem życiodajnej więzi z Panem Bogiem. Niszczy nas na wszystkich płaszczyznach naszego życia oraz niszczy nasze relacje z bliźnimi. Tylko Bóg może nas wyzwolić z grzechu przez swoje przebaczenie jakie okazuje nam po chrzcie w spowiedzi sakramentalnej. Przez swą miłość miłosierną Pan Bóg leczy nas z ran jakie grzech nam zadał i odnawia naszą więź z Nim samym oraz z naszymi bliźnimi. Bóg Ojciec udzielając nam przebaczenia nie tylko uwalnia nas od grzechu, ale też swoją łaską umacnia nas do walki z pokusami. Po spowiedzi jesteśmy ,,duchowo lżejsi”, a przez to mocniejsi do stawiania oporu pokusom do złego. Dlatego tak ważna jest częsta spowiedź. Dobrą praktyką jest spowiadać się raz w miesiącu, a jeśli zachodzi potrzeba to nawet częściej.

AK: Jaki temat przewodni wybrał Ksiądz na czas naszych parafialnych rekolekcji?

 Ks. PR: Tematem tegorocznych rekolekcji będą słowa Pana Jezusa ,,Oto Matka twoja” J 19, 27. Pan Jezus, tuż przed swoją śmiercią na krzyżu, dał nam Maryję, swoją Matkę za Matkę. Ten akt nazywamy testamentem z krzyża. Jeżeli chcemy zrealizować ten testament i przyjąć Maryję jako naszą Matkę, to winniśmy pamiętać, że dobra Matka, to nie tylko ta, która przekazuje życie, ale to przede wszystkim ta, która uczy, jak żyć. Prawdziwa pobożność maryjna nie polega więc jedynie na mnożeniu modlitw i nabożeństw do Matki Bożej oraz dekorowaniu Jej kapliczek, ale na naśladowaniu Jej życia, aby podobać się Panu Jezusowi. W głównym ołtarzu naszego parafialnego kościoła, już od 350 lat, znajduje się łaskami słynący, cudowny wizerunek Matki Bożej Tęskniącej. Nie jest to tylko piękna dekoracja, ale przypomnienie słów Pana Jezusa: ,,Oto Matka twoja”. Stąd pragnienie podjęcia pogłębionej refleksji nad tymi słowami.

AK: Czy w czasie rekolekcji najważniejsze jest piękna homilia, czy też może coś innego?

Ks. PR: W czasie rekolekcji najważniejsze jest działanie Ducha Świętego i nasza otwartość na Niego. Dlatego tak ważne jest, szczególnie w tym czasie, wołanie: ,,O Stworzycielu, Duchu przyjdź…” Pragniemy, aby to Duch Święty prowadził nas w czasie rekolekcji i w całym naszym życiu, tak jak prowadził Maryję, swoją Oblubienicę. Dlatego módlmy się też do Matki Bożej, prosząc o łaskę dobrych i owocnych rekolekcji.

AK: Czy same rekolekcje wystarczą, aby być przygotowanym na dzień zmartwychwstania Chrystusa, na czas Świąt Wielkanocnych?

Ks. PR: Pan Bóg daje nam przez Kościół okres 40 dni Wielkiego Postu jako czas przygotowania się do Świąt Zmartwychwstania Pańskiego. Rekolekcje będą trwały tylko 4 dni. To czas bardzo ważny, choć dosyć krótki. Bądźmy wielkoduszni wobec Pana Boga. Nie ograniczajmy się tylko do samych rekolekcji. Korzystajmy z nabożeństwa Gorzkich Żali i Drogi Krzyżowej. Czytajmy i rozważajmy codziennie Słowo Boże. Módlmy się na różańcu. Przychodźmy na adorację Najświętszego Sakramentu i na Mszę Świętą także w tygodniu, nawet codziennie, jeśli to możliwe. Nie wiemy, kiedy i przez co Pan Bóg zechce nam okazać jakąś szczególną łaskę. Dlatego czuwajmy i pamiętajmy, że ,,kto skąpo sieje, ten skąpo i zbiera, kto zaś hojnie sieje, ten hojnie też zbierać będzie” 2 Kor 9,6

AK: Co dla nas jako katolików oznaczają wydarzenia ostatnich kilku lat, które w sposób istotny wpłynęły na nasze życie (pandemia, wojny w wielu zakątkach świata, również za naszą wschodnią granicą)? Na co w tym kontekście powinniśmy zwrócić uwagę, szczególnie w okresie Wielkiego Postu

Ks. PR: Myślę, że na ten temat można by zrobić ciekawą ankietę. Każdy bowiem na swój sposób przeżywa to co staje się udziałem nas wszystkich. Mówi się: ,,jak trwoga, to do Boga”. Jednak w obliczu trwogi jaką była pandemia, a teraz jest wojna za naszą wschodnią granicą nie widać chyba większej frekwencji na niedzielnych Mszach Świętych. Przeciwnie, zauważa się, że po pandemii wiele osób nie wróciło już do kościoła. Niektórzy zadowalają się obejrzeniem Mszy Świętej w telewizji i nie widzą już potrzeby uczestniczenia w niej we wspólnocie parafialnej, jakby to było wszystko jedno. Praktyka przyjmowania Komunii Świętej na rękę z czasów tzw. reżimu sanitarnego w wielu miejscach niestety się utrzymała i rozpowszechniła.  Dzieci i młodzież w dalszym ciągu rezygnują ze szkolnej katechezy. Pandemia oraz kolejne wojny, które wstrząsają światem, pochłaniając tyle niewinnych istnień ludzkich, przypominają nam o kruchości i przemijalności naszego życia oraz są wołaniem Pana Boga o nasz powrót do Niego. Nieszczęścia, które dotykają innych, nieraz żyjących daleko od nas, a których jesteśmy świadkami, dzięki środkom masowego przekazu, przywodzą na myśl słowa Pana Jezusa z Ewangelii. Gdy Mu doniesiono o tragicznej śmierci Galilejczyków, których krew Piłat zmieszał z krwią ich ofiar Pan Jezus powiedział: ,,jeśli się nie nawrócicie wszyscy podobnie zginiecie” Łk 13,3.

Wojny jakie toczą się na świecie są przejawem spiętrzenia się zła i nienawiści. Jeżeli my nie odpowiemy na to naszą pokorną i ufną modlitwą o pojednanie, pokutą i miłością, które są oznaką nawrócenia naszego serca do Boga, to nie tylko nie przyczynimy się do pokoju na świecie, ale możemy utracić życie wieczne, co jest o wiele większym nieszczęściem niż wojny toczące się na świecie. Dlatego nawracajmy się i czyńmy pokutę, póki mamy czas oraz módlmy się o nawrócenie innych, abyśmy wszyscy byli zbawieni.

AK: Co zrobić, aby katolicy pamiętali, że Święta Wielkanocne to nie jedynie tradycja poświecenia jajek oraz zwiedzanie kościołów w celu obejrzenia pięknych Grobów Pańskich, ale pamiątka rzeczywistych, historycznych wydarzeń, niezwykle istotnych dla naszej wiary? Jak przekonać do tego niewierzących? Jak przypomnieć o tym tzw. „niepraktykującym katolikom”?

Ks. PR: Trzeba o tym mówić i przypominać. Korzystając z bogactwa propozycji jakie otrzymujemy w okresie Wielkiego Postu i Wielkanocy możemy zapraszać innych do uczestnictwa w nich. Możemy dzielić się z innymi tym jak sami przeżywamy Wielki Post oraz Święta Wielkanocne. Nasza wiara ma prawo być tematem naszych rozmów z innymi. Nikomu bowiem nie wyrządzamy krzywdy, jeżeli opowiadamy mu o tym jak dobry jest Bóg. Osobiste, autentyczne świadectwo naszej wiary w Boga i miłości do Niego oraz dzielenie się tym co zawdzięczamy Panu Bogu może być wielką pomocą dla innych w ich spotkaniu Chrystusem Zmartwychwstałym.

AK: Bardzo dziękuję za rozmowę. Czy na koniec chciałby jeszcze Ksiądz coś dodać?

Ks. PR: Dziękuję również Pani za rozmowę. Wszystkim zaś naszym Parafianom życzę błogosławionych Świąt Wielkanocy, radosnego i owocnego spotkania z Chrystusem Zmartwychwstałym.

Rozmowę przeprowadziła

Agata Krupińska

Przypomnijmy w wielkim skrócie. Poznali się wiosną 1655 roku. Na widok ślicznego podlotka - swą urodą i ogniem Maria Kazimiera była zdolna” spalić w popiół oba światy” - serce młodego magnata Jana Sobieskiego zabiło żywiej. Zakochał się od pierwszego wejrzenia.

Dlaczego nie oświadczył się od razu? Dlaczego zwlekał? Takie pytania stawiali sobie historycy. Między innymi i Tadeusz Korzon, jeden z najważniejszych polskich historyków, nazywany „nauczycielem narodu”. W wydanym w 1898 roku trzytomowym dziele „Dola i niedola Jana Sobieskiego” pisze: Dziwną atoli jest rzeczą, że pozyskawszy wzajemność ukochanej Marysieńki, Sobieski nie oświadczył się o jej rękę w ciągu trzech lat i dal się ubiedz ordynatorowi Janowi Zamojskiemu.

Historyk I tak tłumaczy postepowanie zakochanego młodzieńca :”Matce swojej, która od 1653 roku aż do wiosny 1658 przebywała w obcych krajach w żalu za utraconym Markiem, Jan Sobieski nie śmiał uczynić wyznania i żądać od niej przyzwolenia na związek z panną dworską,      przytym cudzoziemką, a dla panny znowu mniej świetną był on partyą    od Zamojskiego.” Być może było tak, jak pisze wybitny historyk, ale pamiętajmy, czasy, w których przyszło spotkać się naszym bohaterom, nie sprzyjały miłości.

Wiek XVII był to wiek wojen.

Tylko czternastu lat pokoju zaznaliśmy w stuleciu XVII. Każda piędź ziemi na całej przestrzeni Rzeczypospolitej była stratowaną przez najezdników od wschodu, zachodu, południa.

Kiedy w lipcu 1655 roku ruszyli Szwedzi na Polskę, na wschodzie od dawna trwała walka z Kozakami, która za sprawą Chmielnickiego przerodziła się w kolejny   konflikt zbrojny polsko-moskiewski. Dwie wojny na granicy wschodniej, to już była dla narodu straszna tragedia, a tu wybucha wojna na trzecim froncie. 

Gdy wojska Karola X Gustawa znalazły się nagle w granicach Wielkopolski, która od niepamiętnych czasów nie zaznała wojny, przerosło to wszelkie wyobrażenia Polaków.  Krótka, jednodniowa bitwa pod Ujściem zakończyła się wysłaniem poselstwa do Karola X Gustawa. Pospolite ruszenie, pod wodzą Krzysztofa Opalińskiego i Andrzeja Grudzińskiego, skapitulowało. Szlachta poddała się pod protekcję króla szwedzkiego Karola X Gustawa, który przejął uprawnienia króla polskiego Jana Kazimierza, obiecując jednocześnie przestrzegać przywilejów szlacheckich. Wkrótce pod protekcję Karola Gustawa poddała się Litwa a Jan Kazimierz opuścił Polskę.

 Kontrowersyjna karta w biografii przyszłego króla

Wśród tych, którzy poddali się był i starosta jaworowski, czyli    Jan Sobieski. Przyjrzyjmy się zatem owemu „aktowi zdrady” względem króla polskiego Jana Kazimierza. Należy przypatrzeć się bliżej ponieważ ów akt zdrady stanowił najbardziej kontrowersyjną kartę w biografii przyszłego króla. Już za życia przeciwnicy nie szczędzili mu epitetów w rodzaju: zdrajca i wiarołomca, magnat-prywaciarz.  A po śmierci króla Jana, co niektórzy też pozwalali sobie na niewybredne, szydercze komentarze: „Lew Lechistanu w służbie króla Szwecji” albo „przyszły król zdrajcą”. 

Jak ocenia owe wydarzenia współczesny nam historyk Paweł Jasienica? Tak pisze: Większość szlachty postanowiła poddać się szwedzkiemu władcy i korzystając z jego poparcia ratować kraj od pożogi na wschodzie, odepchnąć cara, stłumić bunt Kozaków.

Nie wolno wątpić-magnaci jasno zdawali sobie sprawę, jak bardzo jest źle. W możność pokonania własnymi silami Szwedów, Moskwy i Kozaków jednocześnie nie wierzył żaden z tych, co przyszli do Karola Gustawa ani z tych, co powlekli się raczej, niż pospieszyli za Janem Kazimierzem na Śląsk.

Armia szwedzka wkroczyła w głąb Rzeczypospolitej i zalała nasz kraj niczym potop. Sobieski maszerował w nieprzyjacielskich szykach, ale jak pisze Tadeusz Korzon „ginie nam z oczu w tej ubijatyce, rozszerzonej na wszystkie zakąty naszego kraju”. Inni historycy zauważają dobre strony służby w szwedzkiej armii; uczy się sztuki wojskowej od najznakomitszej wówczas armii europejskiej.

Wystąpienie ludu wiejskiego w obronie miejsca pielgrzymek- Kalwarii Zebrzydowskiej, był to pierwszy czyn zbrojny wypowiedziany najeźdźcom. Wydarzenie to zapoczątkowało partyzancką wojnę podjazdową i powstanie narodowe, które wybuchło w listopadzie 1655 roku. I choć obrona Jasnej Góry (rozpoczęta w listopadzie 1655) jest bardziej znana od obrony Kalwarii Zebrzydowskiej, to musimy pamiętać, że to w Kalwarii był   pierwszy i wcześniejszy przejaw oporu. I jeszcze należy dodać, że bez pomocy   okolicznych chłopów nie obroniłaby się też i Jasna Góra. Wsparcie chłopskiej ludności było kluczowe dla wytrwania długotrwałego, 40. dniowego oblężenia Jasnej Góry.

 Lud obudził się pierwszy

Tym bardziej zaś gniew wzbierał w sercu Karola, że przed kilkunastu miesiącami tak łatwo ten kraj ogarnął, więc prawie nie mógł pojąć, co się stało, skąd te siły, skąd ten opór, skąd ta wojna straszna na śmierć i życie, której końca przed sobą nie widział i ogarnąć go nie umiał”

         Ocknął się i Jan Sobieski, który „wyszedł, jeden z pierwszych z obozu szwedzkiego, żeby się z rodakami połączyć” Dezercja oficerów tak bardzo uraziła króla Gustawa, że kazał przybić na szubienicy ich nazwiska, w tym również na szubienicy widniało i nazwisko naszego bohatera.

Król Jan Kazimierz   przygarnął młodego magnata i   zaszczycił wysoką godnością wojskową- chorążego koronnego, która „ta łaska królewska miała wartość wybaczenia”. Odtąd szabla Jana Sobieskiego będzie służyła wiernie Polsce i chrześcijaństwu. Powierzona rękom jego chorągiew koronna nie pochyli się nigdy przed nieprzyjacielem- pisał T. Korzon.

Zrezygnujemy ze szczegółowego opisu dalszych walk toczonych przez Sobieskiego przeciwko Szwedami. Wspomnieć jednak wypada, że brał udział w walkach o Warszawę i wykazał się niebywałym talentem wojskowym dowodząc Tatarami, których przysłał chan krymski Mehmed Gereja, który ostatecznie związał się z Polską i udzielił nam skutecznej pomocy w okresie „potopu”. Jedno jest pewne. Jan Sobieski „nie wracał w domowe progi ani w 1656, ani w 1657 roku”. Niemal dwa lata przyszło mu spędzić w polu, z dala od domu, w ciągłym trudzie i niewczasach. Wrócił, gdy Polska wyszła ze śmiertelnego kryzysu, gdy ze świata zszedł Bohdan Chmielnicki i z Kozakami zawarto ugodę, z carem moskiewskim toczyły się układy o pokój i przymierze a Szwedzi trzymali się już tylko w miastach pruskich i Inflantach.

Na urlopie żołnierskim

Wiosną i latem 1658 roku odnotowany został pobyt Jana Sobieskiego w rodowej posiadłości, ulubionym Jaworowie. (Rezydencja położona 48 km na północny zachód od Lwowa).

I wtedy zapewne dowiedział się, że jego ukochana Marysieńka przyjęła oświadczyny Zamojskiego i że ślub Marysieńki odbył się 3 marca 1658 roku. Marysieńkę do ołtarza prowadził sam król i oboje też królestwo odwiozło ją nazajutrz do domu męża. Młoda para osiedliła się w dobrach należących do ordynacji Zamoyskich. Chorąży koronny był zapewne przekonany, że stracił ukochaną na zawsze.  Los jednak chciał inaczej.

Okazało się, że Marysieńka i Jan Sobieski to bliscy sąsiedzi. Zamość od Jaworowa dzieli w linii prostej mniej więcej 100 kilometrów. Niebawem Marysieńka, żona potężnego magnata, wojewodzina sandomierska, napisze liścik do swojego sąsiada, poznanego trzy lata wcześniej na pamiętnym balu.

A on, po krótkim urlopie wyruszy znów w pole, tym razem do Prus Królewskich.

Opr. Barbara Olak

Krzyż ten stoi na Powsinku przy skrzyżowaniu dzisiejszych ulic Zygmunta Vogla i Koralowej w miejscu, gdzie 15 grudnia 1864 r. zostali powieszeni przez moskali Powstańcy Styczniowi Józef i Wincenty bracia Biernaccy i Kazimierz Olesiński.

Działania zbrojne podczas Powstania Styczniowego, rozpoczęte 22 stycznia 1863 r. objęły dużą część ziem polskich. Toczyły się one zarówno pod Połągą na Żmudzi, jak i w Sosnowcu na terenie Zagłębia Dąbrowskiego. Tak było i w okolicach Wilanowa, którego mieszkańcy mieli także swoich powstańczych bohaterów. Uczcili ich w dziesiątą rocznicę uzyskania Niepodległości – 11 listopada 1918 r. W tym dniu na pograniczu Powsinka i Wilanowa, przy skrzyżowaniu dzisiejszych ulic Vogla i Koralowej, pod krzyżem postawionym w 1864 r., odbyła się uroczystość patriotyczna, która zgromadziła wielu okolicznych mieszkańców. W tym miejscu 15 grudnia 1864 r. rosyjski zaborca wykonał wyrok śmierci przez powieszenie, na trzech polskich patriotach, służących w żandarmerii powstańczej, wykonywających wyroki polskich sądów powstańczych. Po odmówieniu modlitw przez wilanowskiego proboszcza księdza Bolesława Kietlińskiego oraz przybyłych wiernych i złożeniu kwiatów, procesyjnie udano się na wilanowski cmentarz, gdzie odbyła się druga część uroczystości.

Do Wilanowa, na miejsce egzekucji, skazańców - Powstańców Styczniowych Józefa i Wincentego braci Biernackich oraz Kazimierza Oleśińskiego, z cytadeli warszawskiej, doprowadziła sotnia sołdatów z 39 Pułku Kozaków Dońskich. Zaiste, niebezpieczni dla zaborcy musieli być ci polscy patrioci, których musiało konwojować 100 Rosjan. Jeszcze w cytadeli wyspowiadali się, zachowała się przepustka wystawiona dla księdza spowiednika.

Powstańcy ci musieli dobrze się zapisać w pamięci mieszkańców Wilanowa, skoro to właśnie im tę tablicę nasi przodkowie ufundowali. A trzeba pamiętać, że od zakończenia I wojny światowej minęło dopiero dziesięć lat i ludzi zasłużonych, godnych upamiętnienia nie brakowało.

Cóż takiego zrobili ci powstańcy, że zaborca rosyjski skazał ich na śmierć. W tym miejscu przytaczam fragmenty artykułu znalezionego przeze mnie w gazecie „Czas” wydawanej w Krakowie z dnia 18 grudnia 1864 r. nr 216. Czytając ten tekst trzeba pamiętać, że żandarmi ci wykonywali wyroki polskich sądów powstańczych (polowych), działających z ramienia Rządu Narodowego, skazujących na śmierć zdrajców sprawy polskiej.

„W dniu 15 grudnia 1864 r. zostali straceni w Wilanowie Wincenty i Józef bracia Biernaccy i Kazimierz Olesiński (…) Wyroki na nich wykonano jak następuje: Dwaj bracia, szlachta Biernaccy, Wincenty mieszkaniec Warszawy, a drugi (Józef) miasta Nura guberni płockiej i włościanin ze wsi Słomczyn, Kazimierz Olesiński, według odbytego nad nimi sądu polowego wojennego i własnego zeznania, okazali się winnymi tego, że w roku przeszłym, w czasie zbrojnego powstania, wszyscy znajdowali się w różnych bandach buntowniczych, a po ich zniesieniu, weszli w skład tak zwanych żandarmów wieszających i popełnili następujące zbrodnie: a) Biernaccy zabili we wsi Wilanowie, szeregowca z warszawskiej komendy żandarmów, Pokosa, b) powiesili włościanina we wsi Łuba, powiat warszawski, Bednarczyka,     c) mieli udział wraz z innymi złoczyńcami w napadzie w celu grabieży na kolonię Salomea i wieś Skolimów. (…)

Olesiński zaś: a) miał udział wraz z Biernackimi w powieszeniu włościanina Bednarczyka i zabójstwie starozakonnego Flanckmana, b) robił zamach na życie kolonisty z gminy Wilanów, Altmana, c) chciał utopić kobietę, która wszelako zdołała się oddalić. (…)

Za te przestępstwa sąd polowy wojenny na zasadzie art. 83, 96, 175, 631, 632 IX kodeksu wojennego-karnego, a także art. 20 283 tomu XV zbioru praw karnych i podłóg okólnikowego rozporządzeniado naczelników wojennych z dnia 24 maja 1863 r. skazał podsądnych Wincentego i Józefa Biernackich i Kazimierza Olesińskiego po pozbawieniu wszelkich praw stanu, na karę śmierci przez powieszenie. Kara ta została wykonana 15 grudnia (1864 r.) o godzinie 10.00 w czwartek z rana, we wsi Wilanowie, ponieważ we wsi tej i jej okolicach spełnione były wszystkie wymienione przestępstwa”.

Dodatkowo, urzędnicy carscy nałożyli na hrabiów Potockich karę pieniężna w wysokości 15 000 rubli, ponieważ większość czynów opisanych powyżej, dokonanych przez powstańców miało miejsce na terenach Majątku Wilanowskiego.

Pierwotnie na miejscu egzekucji okoliczni mieszkańcy postawili duży, dębowy krzyż, który z czasem spróchniał i został zastąpiony obecnym.

Krzysztof Kanabus

Krzysztof Kanabus – „Powstanie Styczniowe – 150 rocznica”

         „Ja Panu Bogu codziennie dziękuję,  że jest w Polsce takie Radio,  co się nazywa Radio Maryja” św. Jan Paweł II do RRM, Watykan, 29 marca 1995 r.

Radio Maryja i liczne dzieła ewangelizacyjne przy nim powstałe (m.in. Telewizja Trwam, Nasz Dziennik jedyny katolicki dziennik w Polsce, Muzeum „Pamięć i Tożsamość” im. św. Jana Pawła II, Park Pamięci Narodowej „Zachowali się jak trzeba”, Akademia Kultury Społecznej i Medialnej…), których istnienie jest poleceniem Pana Jezusa: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu!” (Mk 16, 15n), stają się obiektem agresywnej, długoterminowej i wielopoziomowej kampanii, w której chodzi o to, czy i jaka będzie Polska?

Papież św. Jan Paweł II 2 czerwca 1980 r. podczas przemówienia w UNESCO o roli kultury powiedział: „Jestem synem narodu, który przetrwał najstraszliwsze doświadczenia dziejów, który wielokrotnie był przez sąsiadów skazywany na śmierć – a on pozostał przy życiu i pozostał sobą. Zachował własną tożsamość i zachował pośród rozbiorów i okupacji własną suwerenność jako naród – nie w oparciu o jakiekolwiek inne środki fizycznej potęgi, ale tylko w oparciu o własną kulturę, która okazała się w tym wypadku potęgą większą od tamtych potęg”.

W obecnej sytuacji należy sobie zadać następujące pytania: Kim są obecne „potęgi”, które kształtują polską świadomość? Kim są kapryśni „bogowie” zasiadający na politycznym i medialnym parnasie naszego kraju? Kto sprawuje „rząd dusz” nad Polakami i pilnie strzeże dostępu do prawdziwej informacji? Jaka kara czeka ludzi za sprzeciw wobec władzy?

Starożytni Grecy przedstawili to w mitach o Syzyfie oraz Prometeuszu: Syzyf cierpi za mówienie ludziom prawdy a Prometeusz – za czynienie dla nich dobra. Z obserwacji wynika, że Radio Maryja, którego założycielem jest Ojciec Tadeusz Rydzyk, uosabia obie te postawy.

Odpowiedzi na powyższe pytania, można znaleźć w jednej ze specjalnych publikacji „Naszego Dziennika” pn. „Pokonać Goliata. Mechanizmy propagandy medialnych gigantów przeciw Radiu Maryja”, którą Powsińskie Koło Przyjaciół Radia Maryja zamówiło dla naszych parafian. Można ją wziąć z kościelnego stolika, przeczytać i przekazać innym.

Kiedy świat stał się globalną wioską a informacja rozchodzi się w mgnieniu oka, to ludzie zaczynają myśleć tak, jak im to przekazują media. Ta publikacja obnaża kulisy działań w Polsce potężnych mediów liberalno-lewicowych. Działają one zarówno w obszarach tradycyjnej prasy drukowanej jak i mediów elektronicznych: radia, telewizji, internetu oraz marketingu i reklamy. Ponadto te rozgałęziające się oligopole rozszerzają swoje wpływy w sektorach energetyki, nieruchomości oraz kultury. Na wszelkie sposoby zmierzają m.in. do zmniejszenia naszej czujności przetrwania, poprzez gospodarcze i duchowe osłabienie naszego Narodu.

Stosowane przy tym metody, nie mają nic wspólnego z łacińską maksymą moralnych fundamentów dziennikarstwa: „Suaviter in modo, fortiter in re” – łagodnie, delikatnie w formie, mocno, zdecydowanie co do istoty rzeczy. Czyli liczy się siła argumentu nie argument siły. A najważniejszy jest argument prawdy, dobra wspólnego i dobra sięgającego aż  w wieczność, „Dziennikarstwo, jak kapłaństwo, jest odpowiedzią na prawdziwe powołanie” – podkreślał Jan Paweł II w przemówieniu do świata dziennikarskiego 02.11.1982 r.  Zatem jeśli dziennikarze będą świadkami prawdy, będą budować dobro. Jeżeli będą kłamcami, zatriumfuje zło.

Tylko pobieżny przegląd największych podmiotów medialnych w Polsce sprawia, że Radio Maryja jest tylko maleńką wysepką, utrzymującą się dzięki ofiarności swoich słuchaczy. Dlatego imputowanie mu wizerunku „imperium” jest dalece niestosowne i krzywdzące. Niestety wiele osób ulega tej złowrogiej propagandzie stąd bardzo zachęcam do ww.  interesującej lektury, która pozwala zrozumieć jak nierówna jest ta codzienna ewangelizacyjna walka Dawida z Goliatem, któremu przeszkadza Kościół i katolicy.   Dlatego jako katolicy, musimy być odpowiedzialni za istnienie mediów katolickich i za ich utrzymanie.

Nasi Parafianie, świadomi tej frontalnej dyskryminacji Radia Maryja i dzieł przy nich powstałych, które są ostoją normalności i punktem odniesienia dla Polaków kochających Polskę, wspierają tą ogólnopolską katolicką rozgłośnię swoimi comiesięcznymi ofiarami. Zdarzają się także dary serca składane przez parafialne grupy wspólnotowe czego przykładem w lutym 2026 r. było np.  nasze hojne PowsińskieBractwo Trójcy Przenajświętszej.

Bóg zapłać wszystkim za te apostolskie czyny.

Po każdym comiesięcznym przekazaniu takiego daru, dostajemy list z podziękowaniem, w którym o. dr Tadeusz Rydzyk wraz ze swoimi współpracownikami piszą m.in.:  „Drodzy Przyjaciele – Pomocnicy Radia Maryja, Bóg zapłać za wspieranie naszej posługi Panu Bogu, Ojczyźnie, ludziom. Pan Jezus na pewno wynagrodzi każdemu jego takie współdziałanie. Pozdrawiam w Imię Trójcy Przenajświętszej i naszej Najświętszej Matki – zapewniając o naszej codziennej modlitwie i Mszach Świętych za żyjących i zmarłych Pomocników”.

W imieniu Powsińskiego Koła Przyjaciół Radia Maryja dziękuję Ks. Proboszczowi Robertowi Tomasikowi za akceptację naszych działań w tym zakresie, a Ks. Lechowi Sitkowi za kierownictwo duchowe naszych comiesięcznych spotkań formacyjno-organizacyjnych. Serdecznie dziękuję Siostrom Felicjankom, pomocnym w każdej sytuacji a w szczególności Siostrze Natalii, która dba o puszkę i wspólnie przelicza jej zawartość, zebraną przez niestrudzonych członków naszego Koła: Mirosławę, Wandę i Wincentego.

Z okazji Świąt Wielkanocnych otrzymaliśmy od Ojca Tadeusza Rydzyka i Jego Współpracowników piękne, wzruszające życzenia, które zostaną umieszczone w przykościelnej gablocie. Oto ich wybrany fragment:

Drodzy w Chrystusie, Ukochana Rodzino Radia Maryja!

Wielkanoc przychodzi do nas nie w hałasie wielkich słów, lecz w ciszy pustego Grobu, w zdumieniu kobiet, w nieśmiałej nadziei Apostołów. Przychodzi, by przypomnieć, że Pan Bóg najbardziej lubi zmartwychwstawać tam, gdzie człowiek myśli, że już wszystko stracone.

Niech Zmartwychwstały Jezus przyjdzie do Waszych domów bez pukania – jak Światło, które nie pyta o pozwolenie, jak Miłość, która nie pamięta uraz. Niech usiądzie przy Waszym stole, pobłogosławi codzienność, troski zamieni w ufność, a samotność w cichą pewność, że nigdy nie jesteśmy sami.

Niech nauczy nas wiary prostej – tej, która potrafi się uśmiechnąć przez łzy, która widzi więcej sercem niż oczami, która wie, że nawet najmniejsza dobroć ma sens w oczach Boga (…)                         

Teresa Gałczyńska

W tym roku duchową opiekę nad pątnikami Mini EDK sprawował ks. Markos Płoński, wikariusza parafii.

Oto kilka refleksji z tegorocznych tekstów:

To rozważanie drogi krzyżowej zaprosi cię do wejścia po kolei w role ludzi, którzy spotykają Jezusa idącego z krzyżem. Poczujesz, jak to jest mieć pewność, co jest dobre, a co złe, patrzeć na cudze cierpienie, czuć głęboki ból w sercu, samotnie walczyć ze światem. 

Stacja III: Pierwszy upadek

Stań się na chwilę obserwatorem z tłumu. Widzisz, jak Jezus pada pod krzyżem. Myślisz sobie, że musi to być coś naprawdę ciężkiego. Przecież dopiero co dostał go na ramiona, a już leży umęczony. Słyszysz huk drewna o ziemię, widzisz unoszący się nad ziemią kurz. Patrzysz na to jak na widowisko. Trochę ze współczuciem, trochę z podziwem, że Jezus się podnosi. Nie bierzesz udziału, tylko obserwujesz.

Ile razy patrzyłeś z boku na akcję wydarzeń? Ile razy byłeś tylko widzem, a nie uczestnikiem swojego życia? Niby coś się działo, ale tak naprawdę równie dobrze mogłoby ciebie tam nie być? Prawdziwego życia nie można obserwować. Trzeba je przeżyć.

S. Jolanta Czarnata

SACRE COEUR - NAJŚWIĘTSZE SERCE...

To tytuł filmu dokumentalnego, który nawiązuje do objawień św. Małgorzaty Marii Alacoque. Historia zdarzyła się ponad 350 lat temu we Francji, gdzie skromnej zakonnicy, wizytce żyjącej w ukryciu w klasztorze w Paray-le-Monial ukazał się Pan Jezus pokazując jej swoje Serce pełne ognia. Św. Małgorzata po doznanych objawieniach narysowała obraz Serca Jezusowego, które oplecione jest koroną cierniową i zwieńczone krzyżem otoczonym płomieniami. W ranie w Sercu Jezusa znajduje napis: caritas tj. miłość.

Pan Jezus dał św. Małgorzacie Alacoque dwanaście obietnic, dotyczących czcicieli Jego Serca:

1. Dam im łaski, potrzebne w ich stanie.
2. Ustalę pokój w ich rodzinach.
3. Będę ich pocieszał w utrapieniach.
4. Będę ich pewną ucieczką w życiu, a szczególnie w godzinę śmierci.
5. Będę im błogosławił w ich przedsięwzięciach.
6. Grzesznicy znajdą w mym Sercu źródło i ocean miłosierdzia.
7. Dusze oziębłe staną się gorliwymi.
8. Dusze gorliwe prędko dojdą do doskonałości.
9. Będę błogosławił domom, w których wizerunek Serca mojego będzie czczony.
10. Osoby, które będą to nabożeństwo rozszerzały, będą miały imię swoje wypisane w Sercu moim.
11. Dam kapłanom dar wzruszania serc nawet najzatwardzialszych.
12. W nadmiarze miłosierdzia Serca mojego przyrzekam tym wszystkim, którzy będą komunikować w pierwsze piątki miesiąca przez dziewięć miesięcy z rzędu w intencji wynagrodzenia, że miłość moja udzieli łaskę pokuty, iż nie umrą w mojej niełasce, ani bez Sakramentów świętych, a Serce moje będzie im pewną ucieczką w ostatniej godzinie życia.

Papież Klemens XIII w 1765 r. zezwolił na obchodzenia święta ku czci Najświętszego Serca Pana Jezusa.

Film opowiada jak w zlicowanej Francji mimo wszelkich przeszkód kult Serca Jezusowego działa, jak się rozwija choć wydawałoby się, że to już stracony kraj dla wiary chrześcijańskiej. To film o miłości Jezusa, który kocha każdego z nas miłością pełną – przecież zrobił dla nas wszystko co mógł: oddał za nas życie. Jego miłość woła do nas mimo wszelkich barier i przeszkód i do wielu dociera, nawet wtedy, gdy brak im wiary, gdy uważają siebie za ateistów. Film wzbudził wiele dyskusji, został oprotestowany przez środowiska lewicowe, antyreligijne, próbowano go cenzurować a w niektórych miastach wydano zakaz wyświetlania.

Oglądałam film w Złotych Tarasach, pełna sala kinowa, jedna z największych - na widowni około 500 osób. Co ciekawe dystrybucją filmu zimowało się Kino Mundek, które jest kinem parafialnym z naszej sąsiedniej parafii bł. E. Bojanowskiego, prowadzonym przez Rycerzy Kolumba. Ich zadaniem jest propagowanie filmów religijnych (katolickich, chrześcijańskich, także patriotycznych), poprzez cykliczne seanse filmowe. Zachęcam do obejrzenia filmu i śledzenia kolejnych propozycji Kina Mundek.

Agata Krupińska