Wiadomości Powsińskie wrzesień 2026

Wrzesień 2025 ISSN 1731-5069 nr 9 (301)

Pismo rzymskokatolickiej parafii p.w.  św. Elżbiety w Warszawie-Powsinie

Moi kochani Bracia i Siostry!

W centrum słowa Bożego, które Kościół nam na dzisiaj daje, na tę niedzielę, jest scena niesamowita i niezwykle ważna dla Kościoła od wieków.

Ważne jest miejsce, gdzie cała historia się wydarzyła – Cezarea Filipowa. Jak będziemy kartkować Ewangelię, to nigdzie więcej nie znajdziemy żadnej informacji o tym, żeby Jezus jeszcze raz miał tam pójść. To jest jeden, jedyny raz. Ile wydarzeń było w Kafarnaum, ile w Nazarecie, ile w Jerozolimie, nawet w małej Betanii. A w Cezarei Filipowej tylko to jedno wydarzenie, o którym słyszymy.

Jezus zabrał swoich Apostołów daleko na północ, tam gdzie piętrzy się góra Hermon, u jej podstaw, u jej podnóża, z kilku źródeł formuje się rzeka Jordan, aby zadać im to pytanie, które przed chwilą słyszeliśmy. Czemu tam? Bo tamto miejsce, to była – tak by można powiedzieć – stolica ówczesnego pogaństwa. Kiedy dzisiaj jadą tam pielgrzymi, to jeszcze widzą ruiny dawnych świątyń poświęconych wielu, różnym bogom: a to świątynia ku czci bogini płodności, a to świątyni ku czci boga żywego biegu wód, a to świątynia ku czci jeszcze kogoś… A w centrum była potężna skała, na szczycie której wznosiła się świątynia ku czci boga „Molocha”. Nie mamy dzisiaj w języku polskim dobrych skojarzeń z tym słowem «moloch»: coś potężnego, olbrzymiego i raczej nieprzyjemnego. Taki był ten „Moloch”, który był bogiem okrutnym, bogiem pożądliwości. Po grecku nazywał się „Pan”, czyli wszystko, taki wszechbóg, bóg potężny, okrutny. Trzeba mu było zrzucić ofiarę ze swojego pierworodnego dziecka, jak nie wypłynęła krew spod podstaw tej wielkiej ściany, to znaczy że „Moloch” ofiarę przyjął. Wszystko to było okrutne. Ale do tych wszystkich świątyń chodzili ludzie. To nie były świątynie pozamykane na klucz. One miały swoich wyznawców, swoich czcicieli. I w takim miejscu Jezus zadaje to pytanie: „Kim ja jestem?”

To pytanie inaczej by brzmiało i odpowiedź inaczej by brzmiała, gdyby je zadał nad Jeziorem Galilejskim tuż po cudownym rozmnożeniu chleba i ryb. Ono inaczej by brzmiało i odpowiedź na nie byłaby łatwiejsza w Kanie Galilejskiej, bo zamianie wody w wino. Albo po jakimś uzdrowieniu, po jakimś oczyszczeniu, po jakimś wyzwoleniu z opętania czy po jakimś wskrzeszeniu. Ale Jezus ich specjalnie zabiera właśnie w to miejsce, gdzie to pytanie brzmi dużo bardziej ostro i odpowiedź na nie jest dużo bardziej trudna. „Kim dzisiaj jestem dla ludzi? Ja!” I Apostołowie odpowiadają: no dla jednych jesteś Janem Chrzcicielem, dla drugich jesteś Eliaszem, dla jeszcze innych – innym z proroków Starego Testamentu. Jakby tak dzisiaj to pytanie Jezusa usłyszeć: „Kim jestem dzisiaj dla ludzi? Kim jestem dzisiaj dla współczesnego świata?” Ktoś powie – postacią historyczną, ktoś powie – anegdotą, ktoś powie – ideą, ktoś powie … Niestety bardzo wielu powie – NIKIM! Jesteś dzisiaj nikim, nikim ważnym, nikim istotnym, nikim kto by mnie obchodził. To, co jest wielkim problemem naszych czasów, to jest apateizm, apateizm, czyli taka beznamiętność, taka obojętność, także wobec spraw Bożych, także wobec religii. Takie wzruszenie ramion – „A właściwie: co mnie to obchodzi, kim ten Jezus jest?!” – dużo trudniejsza, dużo gorsza postawa niż ateizm, bo z ateistą można dyskutować. Ateista mówi: „Wierzę, że Boga nie ma.” I jak, który wierzę, że Bóg jest, mogę z nim dyskutować. A apateista mówi: „Ale to mnie w ogóle nie obchodzi! Czy jest czy nie jest, czy żył czy nie żył, czy umarł czy zmartwychwstał – to mnie w ogóle nie obchodzi. Jesteś Jezu nikim: nikim ważnym, nikim istotnym.”

Na tle tych wszystkich odpowiedzi Pan Jezus zadaje pytanie drugie, trudniejsze i poważniejsze: „A kim jestem dla was?” I tu przepiękna odpowiedź Piotra: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego! Ty jesteś Panem! Tu jest ściana dla boga „Molocha - pana”, tu jest tyle rozmaitych świątyń, ale dla mnie Ty jesteś Panem!” i nic dziwnego, że za taką odpowiedź Piotra spotkała piękna nagroda – błogosławieństwo: „Piotrze, jesteś błogosławiony! Bo ty, żeby to powiedzieć, to znaczy, że ty jesteś człowiekiem duchowym, ty musisz mieć kontakt z Ojcem. Ciało i krew, czyli twoja natura, twoje siły przyrodzone, to co zdołałeś pojąć swoim rozumem, to by nie wystarczyło, żebyś ty tak powiedział. Musiał ci to objawić sam Bóg, czyli musisz być na Niego otwarty. Jesteś błogosławiony! A w związku z tym mogę na tobie zbudować mój Kościół – zbudowany będzie na tobie, ale Kościół będzie mój! I dlatego nie przemogą go bramy piekielne.”

I my Bracia i Siostry, skoro tu jesteśmy, w tę niedzielę, skoro jak się domyślam, to nie jest jedyna niedziela w roku, gdzie jesteśmy na Mszy św., tylko jedna z 52. w roku. I kiedy przed chwilą śpiewaliśmy „tylko Tyś jest Panem, tylko Tyś jedyny, tylko Tyś najwyższy!” – w świecie tak olbrzymiego wielobóstwa, w świecie tylu apateistów – ja to mówię: „tylko Tyś jest Panem, tylko Tyś jedyny, tylko Tyś najwyższy!” Skoro tu jesteśmy, to podłączamy się do tego wyznania Piotra i do tego wyznania Kościoła. Bo Kościół to wyznanie Piotra przejmuje i przecież nie jesteśmy jedyną gromadą ludzi na świecie, którzy w tę niedzielę się spotykają. Przeciwnie: od Nowej Zelandii czy tam Wysp Samoa, gdzie zaczyna się doba, aż gdzieś po Hawaje, gdzie doba się skończy, byli, są i będą dzisiaj miliony ludzi, którzy słuchają tę Ewangelią i powiedzą to samo: „tylko Tyś jest Panem, Jezu Chryste!” My, ludzie Kościoła, który po tylu wiekach ciągle istnieje – „bramy piekielne” chociaż go atakują z każdej strony nie są w stanie go przemóc, bo to jest Twój, Chryste, Kościół zbudowany na wyznaniu Piotra. To samo wyznanie podjął św. Paweł, w tym fragmencie z Listu do Rzymian, kiedy Paweł jest zachwycony Jezusem, nie potrafi znaleźć słów, żeby wypowiedzieć swój zachwyt. I kończy ten aplauz na cześć Jezusa, tę swoją wielką pochwałę, tę wielką laudację, kończy tym przepięknym słowem: „z Niego” – wszystko z dużej litery, bo chodzi o Chrystusa – „z Niego, przez Niego, dla Niego jest wszystko! Jemu chwała na wieki! Bo On jest Panem!” I znowu Kościół podejmuje to wyznanie św. Pawła i – przecież – na zakończenie każdej modlitwy eucharystycznej, co będzie także działo się za chwilę, to samo mówimy: „przez Chrystusa, z Chrystusem, w Chrystusie, Tobie Boże Ojcze wszelka cześć i chwała w jedności Ducha Świętego!”

I to wszystko bardzo się łączy z tym, co oprócz oczywiście niedzielnej Mszy św., nas tutaj zgromadziło, czyli z dożynkami. Bo o co chodzi w dożynkach: o to, że my przynosimy do ołtarza cząstkę tego, co jest „dożnięte” w czasie tegorocznych zbiorów, zostało dożnięte. Nie możemy przynieść wszystkiego, przynosimy kawałek, przynosimy chleb, przynosimy owoce, kosze pełne owoców, pełne warzyw, przynosimy bukiety kwiatów. Kawałek tego, co zostało dożnięte na nasze dożynki. Ale przynosimy to tutaj, przed ołtarz, że powiedzieć: „My wiemy, że to nie jest tylko dzięki nam!” Że to nie jest tylko dzięki naszej pracy, dzięki naszemu wysiłkowi, dzięki naszej inteligencji, dzięki sprzętom, jakie posiadamy, dzięki środkom, które żeśmy zastosowali, że to wszystko, co urodziło się na naszych polach, naszych sadach, w naszych ogrodach, jest od Ciebie – jak powie ładnie św. Paweł – „jeden sieje, drugi podlewa, ale Bóg daje wzrost!” Ty, Boże, jesteś Tym, który daje wzrost! Przynosząc to wszystko, te piękne plony, te części plonów i przychodząc jeszcze tak pięknie ubrani, mówimy to samo, mówicie to samo: „Ty jest Panem! Tylko Tyś jest Panem! Z Ciebie, przez Ciebie i dla Ciebie jest wszystko! Z Ciebie są te plony, przez Ciebie są te plony i dla Ciebie ostatecznie są te plony! Tylko Tyś jest Panem!” I to jest objaw wielkiej pokory i wielkiej pobożności.

Mamy w I. czytaniu dzisiaj postawę przeciwną. Rzecz może się wydać dziwna – po co nam Kościół to czyta? Opowieść o jakimś urzędniku królewskim, który żył wieki temu, w VIII wieku przed Chrystusem? A jednak skoro to czytamy, skoro to jest w ogóle fragment Księgi proroka Izajasza i skoro Kościół nam to dzisiaj daje, to daje nam to – to znaczy, że to jest dla nas ważne. I ten tekst jest ku przestrodze. Ten Szebna to była szara eminencja na dworze pobożnego skądinąd króla, ale tak pobożnego i gorliwego, jak i naiwnego. Sam nie zarządzał bezpośrednio państwem, tylko powierzył rządy swojej prawej ręce, a ten to wykorzystał. Przede wszystkim był cudzoziemcem, więc nie słuchał tego, co mówi prorok: siła nie jest z jakiegoś Boga, siła nie jest z wierności jakiemuś Bogu, siła to jest, że musimy wybudować mury wokół Jerozolimy, że musimy zgromadzić zapasy, że musimy się zbroić, że musimy wchodzić w sojusze…

To jeszcze byłoby pół biedy, ale on myślał, że jest wieczny, że na tym swoim urzędzie będzie trwał do śmierci, a potem jego pamięć przejdzie przez wieki wieków. Kazał wybudować w Dolinie Królów w Jerozolimie wielki grobowiec z inskrypcjami pochwalnymi na swoją cześć. I to, co słyszeliśmy dzisiaj – Pan Bóg mówi mu przez proroka Izajasza: „Szybko skończysz, szybko skończysz, ponieważ bierzesz chwałę dla siebie, szybko skończysz! To, czym teraz zarządzasz, zostanie ci zabrane. Klucze będą przekazane komuś innemu.” I nie tylko, że tak się stało z tym Szebną, ale – dość późno bo w latach 50-tych ubiegłego wieku – został odkryty jego grobowiec i w tym grobowcu nie ma nic. Nie ma, nie było nawet resztek żadnych kości, bo wszystko zostało rozrzucone, wszystko zostało zapomniane, nikt o nim pamiętał! To jest przestroga – uważaj, nie zatrzymuj chwały dla siebie, nie zatrzymuj plonów dla siebie! Pamiętaj, że jesteś przejściowy! Przeminiesz! Chwała należy się Bogu!

I tak Kościół zawsze rozumiał dożynki, ale przecież nie sam Kościół, bo tę tradycję przejął z tradycji judaistycznej. Święto, które my dzisiaj przeżywamy ma 3 tysiące lat! Zostało ustanowione mniej więcej tysiąc lat przed Chrystusem i do dzisiaj jest w judaizmie praktykowane, i to praktykowane w sposób bardzo uroczysty – to jest tzw. Święto Namiotów. W Księdze kapłańskiej przeczytamy opis tego Święta: „15. dnia VII. miesiąca – to jest na przełomie sierpnia i września, więc prawie jesteśmy on time – kiedy zbierzecie plony ziemi, będziecie obchodzić Święto Pana przez 7 dni: I. dnia jest uroczysty szabat, VIII. także uroczysty szabat. Weźcie sobie I. dnia owoce pięknych drzew, liście palmowe, gałązki gęstych drzew, wierzb nadrzecznych. Będziecie się weselić przed Panem, Bogiem waszym, przez 7 dni! Będziecie obchodzić to święto dla Pana!” Rozumiecie? Będziecie obchodzić to święto dla Pana! To jest sposób oddania Mu chwały! A Księga Powtórzonego Prawa mówi jeszcze bardziej konkretnie: „przez 7 dni będziesz świętował ku czci Boga swego, za to, że Bóg ci błogosławi, we wszystkich twoich zbiorach, w każdej pracy twych rąk i byś był pełen radości!”

To jest istota dożynek. Przynosimy to z wdzięcznością do Tego, który jest Panem, za to, że Bóg nam błogosławi, we wszystkich waszych zbiorach, w każdej pracy rąk waszych i byście byli pełni radości. Tak możemy powtórzyć za Janem Kochanowskim: „Czego chcesz od nas , Panie, za Twe hojne dary, czego za dobrodziejstwa, którym nie masz miary!” Możemy powtórzyć jako swoje słowa dzisiejszego psalmisty: „Będę Cię sławił, Panie, z całego serca. Będę śpiewał Ci psalm. Pokłon Ci oddam, bo ponad wszystko wywyższyłeś Twe imię i obietnicę! Pomnożyłeś radość mojej duszy!”

Ważne także, Bracia i Siostry, oprócz tego jest to, byśmy wzięli sobie do serca piękną myśl jednego z teologów wczesnego Kościoła, św. Paulina z Noli, który zwracając się do rolnika powiedział: „Kiedy ty przechadzasz się po polu i przechadzasz się po swojej ziemi, zważ, że ty także jesteś polem Chrystusa. I dbaj także o siebie jak o swoje pole. Uprawiaj własne serce, aby było piękne i dla Pana.” I to jest zadanie dla tych, którzy są rolnikami, sadownikami, ogrodnikami, hodowcami. Ale to jest zadanie dla każdego z nas. Patrząc dzisiaj na te płody piękne, tutaj przyniesione, myślimy sobie: ja też jestem polem Chrystusa. Jakie to jest pole! Co ono rodzi na co dzień? Czy to jest ziemia żyzna czy nieurodzajna? Jak ja troszczę się o to, którym jest moje życie? O to pole, którym jest moja codzienność? Jakie są dożynki z tego pola? Co ja Bogu mogę przynieść – przynoszę te piękne płody ziemi – ale co mogę Mu przynieść z siebie? Co tu na tym ołtarzu ofiaruję? Jaką przestrzeń mojego życia? Co w moim życiu jest dzisiaj kwitnące? Co w moim życiu jest dzisiaj urodzajne? Co w moim życiu dzisiaj jest piękne? Co w moim życiu dzisiaj jest pożywne? Co tu mogę położyć? W sposób niewidzialny, ale tak samo realny i tak samo oczywisty jak te widzialne zbiory. Bardzo ważne: raz jeszcze przeczytam to zdanie, bo samego mnie ono bardzo ujęło: „Kiedy ty przechadzasz się po polu i przechadzasz się po swojej ziemi, zważ, że ty także jesteś polem Chrystusa. I dbaj także o siebie jak o swoje pole. Uprawiaj własne serce, aby było piękne i dla Pana.”

I na koniec, Bracia i Siostry, trzeba powiedzieć jeszcze jedno „dziękuję” i to jest „dziękuję” wobec wszystkich was, drodzy rolnicy i hodowcy, sadownicy i ogrodnicy: ja się bardzo cieszę, że w Warszawie są dożynki! I to Warszawa wam dzisiaj za to dziękuje: za waszą pracę, zza wasze poświęcenie, za waszą gorliwość, za wasze starania, za to, że codziennie rano możemy iść do piekarni i kupić sobie świeży, pachnący chleb, że możemy iść do warzywniaka i kupić sobie wspaniałe owoce i warzywa, że możemy pójść do kwiaciarni i cieszyć pięknymi kwiatami. To jest wasza zasługa i to jest podziękowanie wobec was.

Tym bardziej, że ta praca jest bardzo trudna. Wczoraj rozmawiałem z jednym rolnikiem spod Białegostoku, jak on mi powiedział, jaka jest cena skupu żywca wołowego, to go prosiłem dwa razy, żeby powtórzył, bo nie chciałem wierzyć. Rosnące koszty produkcji, niska cena skupu, wiele różnych skomplikowanych przepisów, drożyzna jeśli chodzi o nawozy, o wszystkie potrzebne do uprawy sprzęty…

To wszystko są sytuacje, z którymi się zmagacie. A mimo tego mamy co roku dożynki. I za to wam chcę bardzo podziękować. Za to też, że wasz związek z ziemią, którą uprawiacie jest taki osobisty, co pięknie powiedział w 1997 roku w Krośnie św. Jan Paweł II: „pragnę oddać hołd miłości rolnika do ziemi, bo tak miłość zawsze stanowiła mocny filar, na którym opiera się narodowa tożsamość. W chwilach wielkich zagrożeń, w momentach najbardziej dramatycznych w dziejach narodu, ta miłość i przywiązanie do ziemi okazywały się niezmiernie ważne w zmaganiu o przetrwanie.” Zapożyczam te słowa od naszego wielkiego Rodaka i za to wam dzisiaj bardzo serdecznie dziękuję. Trzeba oddać hołd waszej miłości do ziemi, bo ta miłość zawsze stanowiła i stanowi ważny filar w naszej narodowej tożsamości.

Zwracamy się na koniec do Maryi, Matki Powsińskiej, Matki cierpliwie słuchającej w tym Roku Jubileuszowym i modlę się patrząc w jej stronę pięknymi słowami papieża Franciszka, które są – myślę – bardzo a propos tego wszystkiego, co dzisiaj przeżywamy: „Matko wspomóż naszą wiarę, otwórz nas na słuchanie słowa, byśmy rozpoznali głos Boga i jego wezwanie. Obudź w nas pragnienie, by iść za Nim wychodząc z naszej ziemi i przyjmując Jego obietnice. Pomóż nam, abyśmy pozwolili dotknąć się przez Jego miłość, byśmy mogli dotknąć Go wiarą. Pomóż nam w pełni Mu się zawierzyć, wierzyć w Jego miłość, zwłaszcza w chwilach zgryzoty i krzyża, gdy nasza wiara wezwana jest do dojrzewania. Zasiewaj w naszej wierze radość Zmartwychwstałego. Przypominam wam, że ten kto wierzy nigdy nie jest sam. Naucz nas patrzeć oczami Jezusa, aby On był światłem na naszej drodze. Niech to światło wiary wzrasta w nas coraz bardziej aż nadejdzie ten dzień bez zmierzchu, którym jest sam Chrystus, Twój Syn a nasz Pan. Amen.

CZYTANKI 1998 R. Cz. 25

„Czytanki 1998 r.” wydano staraniem Parafii św. Elżbiety w Powsinie z okazji koronacji koronami papieskimi cudownego wizerunku Matki Bożej Tęskniącej. Wydano je za pozwoleniem Kurii Metropolitalnej Warszawskiej. Czytanki opracowała mgr. Hanna Kosyra-Cieślak. WP przypominają te teksty, które nadal są bardzo aktualne.

26 maja – Miejsce wybrane przez Maryję - kościół św. Elżbiety w Powsinie.

Tysiąc katedr cię uwielbi i w niebo wyrzuca

Wieżami imię Twoje… /W. Bąk/

28 czerwca odbędzie się uroczysta koronacja papieskimi koronami cudownego obrazu Matki Bożej Tęskniących z Powsina.

W tym dniu powsińskiej kościół św. Elżbiety, w którym ów słynący łaskami wizerunek przebywa od co najmniej 300 lat wypełnią tłumy wiernych, piękna i starodawna. Świątynia znów stanie się miejscem historycznego wydarzenia.

Kościół św. Elżbiety w Powsinie jest jednym z najstarszych Archidiecezji Warszawskiej. Jego erekcja miała miejsce w 1398 roku. Fundatorką pierwotnej drewnianej świątyni była Elżbieta Ciołkowa, wdowa po kasztelanie czerskim - Andrzeju, stąd patronami jej byli św. Elżbieta (Węgierska) i św. Andrzej Apostoł.

Gdy ten pierwszy kościół uległ zniszczeniu - prawdopodobnie w czasie potopu szwedzkiego - podjęto budowę nowego. Jego nienajlepszy stan opisuje protokół wizytacji bpa Stanisława Święcickiego z 1675 roku, kiedy to po raz pierwszy wymienia się umieszczony w tym kościele „cudowny obraz Najświętszej Maryi Panny” i liczne wota. Inwentarz tej wizytacji podkreśla, iż mimo złego stanu całej budowli, posiada ona w swym wyposażeniu wiele cennych obrazów.

Istniejący do dziś kościół murowany ufundowała w 1725 roku Elżbieta z Lubomirskich Sieniawska, a budował go słynny architekt baroku Józef Fontana.

Był on jednonawowy i o wiele krótszy niż dzisiaj. Kolejne sumy na rozbudowę świątyni wyłożyła hrabina Aleksandra Potocka z pobliskiego Wilanowa.

Dzięki niej i składkom parafian w 1889 roku dobudowano nawy boczne i kruchtę, dobudowano wieże. 2 czerwca 1891 roku bp Kazimierz Ruszkiewicz, sufragan warszawski, dokonał konsekracji kościoła. Ostatniej rozbudowy świątyni dokonano w 1921 roku z inicjatywy ks. Teofila Mierzejewskiego, ówczesnego proboszcza.

 Niezwykle piękne jest wnętrze i wystrój kościoła. Barokowy drewniany ołtarz z tylnym przejściem dla pielgrzymów pochodzi z XVIII wieku. Centralne miejsce zajmuje w nim cudowny obraz Matki Bożej Tęskniącej. Z dwóch stron otaczają ją figury świętych Wojciecha i Stanisława - biskupa męczennika. Obraz posiada zasłonę z obrazem Trójcy św. - jest to kopia Rafaela wykonana przez J. Buchbundera. Na mensie znajduje się niezwykle piękne tabernakulum z białego karraryjskiego marmuru. Ołtarze boczne zawierają XIX- wieczne obrazy, prawdopodobnie również pędzla J. Buchbundera - przedstawiające Świętą Rodzinę oraz św. Elżbietę, patronkę parafii.

Inne cenne dzieła sztuki w tym kościele to barokowa chrzcielnica zdobiona dukatowym złotem i ambona pamiętająca być może czasy księdza Jana Pawła Woronicza, który na początku XIX wieku był proboszczem powsińskiej parafii. Wartość zabytkową posiadają także organy wykonane w 1927 roku na zamówienie w warszawskiej firmie braci Kamińskich.

Powsińskiej kościół św. Elżbiety, zarówno swym duchowym klimatem, jak i artystycznym pięknem. Świadczy o tym, że jest miejscem wybranym przez Maryję. Na jego frontonie, wśród posągów świętych umieszczonych w niszach, widnieje u góry obraz Matki Bożej Częstochowskiej. Przejeżdżającym drogą przypomina, że w tym kościele św. Elżbiety, Matka Boska Tęskniąca obrała sobie miejsce, aby być Znakiem i Ucieczką dla swojego ludu.

Opracowała

 mgr Hanna Kosyra-Cieślak.

Początek roku szkolnego, a dla nas wszystkich powrót po wakacjach do rytmu codziennego wypełnionego pracą regularną i jakże potrzebną. Rytmu pracy nad sobą, ale też pracy dla bliźnich, szczególnie tej bezinteresownej, nieoczekującej zapłaty, motywowanej jedynie Najlepszym Przykładem. Łagodność, ustępliwość, wielkoduszność usposobienia, serdeczne znoszenie bliźniego. Jakże piękny byłby świat …

Kalendarz:

• 03-09-2026 pierwszy czwartek miesiąca godzina święta 23:00 do 00:00.
• 04-09-2026 pierwszy piątek miesiąca. Adoracja 18:40 do 20:00.
• 14-09-2026 poniedziałek – spotkanie organizacyjne Arcybractwa na plebani po mszy wieczornej. Zapraszamy chętnych do dołączenia do grona wielbicieli NSPJ. Ze względu na urlop ks. Sitka spotykamy się przed kościołem.
• 19-09-2026 trzecia sobota miesiąca różaniec wynagradzający Niepokalanemu Sercu Maryi (cztery części różańca wraz z rozważaniami). Przez Maryję i z Maryją do Serca Jezusowego.
• W każdy piątek o godzinie 19:00 zapraszamy do uczestnictwa w drodze krzyżowej (plenerowej o ile pogoda pozwoli) prowadzonej przez Arcybractwo.

Przypominamy też, że od niedawna, w dni powszednie (poniedziałek-piątek) godzina 17:00-18:00 jest możliwość adoracji połączonej z różańcem.

W tym miesiącu proponujemy rekolekcje miesięczne pod hasłem „Zapominanie uraz”. Jeśli ktoś ma posiadać tą piękną cnotę przebaczania i zapominania uraz, to przede wszystkim winien ją mieć chrześcijanin. Byłoby nie do pojęcia, abyśmy znajdując się w szkole najbardziej wyrozumiałego z Ojców, zachowywali uczucia urazy wobec drugich, czy jeszcze gorzej: chęci zemsty wobec tych którzy nas zasmucili, skrzywdzili lub może zdradzili, słowem, wobec tego bliźniego, który w czymkolwiek wobec nas zawinił. 

Pełne omówienie proponowanego tematu, a także tematów do rozważań na każdy tydzień miesiąca (łagodność, ustępliwość, wielkoduszność usposobienia, serdeczne znoszenie bliźniego), można znaleźć w książce „Rok Święty członków Straży Honorowej i czcicieli Najświętszego Serca Pana Jezusa”autorstwa siostry Marii od Najświętszego Serca, założycielki Straży Honorowej.  Książkę można otrzymać(gratis) na spotkaniu organizacyjnym 14-09-2026 po mszy wieczornej (spotykamy się przed kościołem).

Zapraszamy też do dołączenia się do naszych grup na WhatsApp – zgłoszenia proszę kierować na adres mailowy [email protected] .

Piotr Kossakowski

Kontakt: www.strazhonorowa-powsin.pl , [email protected]     

ODZNACZENIA DLA CHÓRU „CON BRIO” Z POWSINA.

Rada Miasta Warszawy uchwałą z dnia 25 czerwca 2026 r. przyznała naszemu parafialnemu chórowi „Con Brio" pod przewodnictwem Dyrygenta Pana Tadeusza Zwierzchowskiego nagrodę M. St. Warszawy w uznaniu zasług dla Stolicy Rzeczypospolitej Polskiej.

Uroczystość wręczenia nagród odbyła się w Dużej Auli Politechniki Warszawskiej 31 lipca 2026 r. Przyznaną nagrodę i odznaczenie w imieniu chóru i w zastępstwie Dyrygenta odebrała Dorota Szeller. Odznaczenie i nagrody zostały przekazane na ręce Pana Tadeusza Zwierzchowskiego na próbie chóru.

Poniżej zostało zamieszczone uzasadnienie stanowiące jednocześnie podsumowanie historii powstania i funkcjonowania chóru „Con Brio” – do jego przygotowania wykorzystano artykuł Marii Zadrużnej zmieszczony w Wiadomościach Powsińskich z października 2018 r. pt. „Chór parafialny „Con Brio” śpiewa już 20 lat…”

UZASADNIENIE WNIOSKU - HISTORIA CHÓRU „CON BRIO”  Z POWSINA.

„Chór parafialny „Con Brio” powstał w 1998 roku jako kontynuacja chórów śpiewających w parafii św. Elżbiety w Powsinie od przeszło 100 lat. Tradycje śpiewów chóralnych w parafii sięgają początków XX wieku, a sama parafia powstała w 1398 r. i liczy już ponad 616 lat.

Rok 1998 był rokiem szczególnym w dziejach Powsina, bo dnia 28 czerwca odbyła się uroczystość koronacji koronami papieskimi cudownego wizerunku Matki Bożej Tęskniącej. Jednym z owoców tego wydarzenia było rozbudzenie ducha dumy z własnej parafii, a wraz z nią chęci czynnego własnego zaangażowania, w tym w zakresie śpiewu chóralnego.

Chór został założony przez ówczesnego proboszcza parafii Powsin ks. Jana Świstaka i przyjął nazwę” „Con Brio” (z j. łacińskiego – z werwą, żwawo).

Po raz pierwszy chór spełnił swoją posługę liturgiczną podczas Mszy Św. odpustowej w Powsinie - „na Świętą Elżbietę”, a debiut pozakościelny miał miejsce podczas konkursu śpiewaczego „Ursynowskie Kolędowanie” w styczniu 1999 r. Chór zaśpiewał tam kolędy, z towarzyszeniem mini-zespołu instrumentalnego. Ursynowski debiut był bardzo udany – Chór otrzymał dyplom z wyróżnieniem, co wszystkich członków chóru przekonało, że warto się trudzić, pracować, rozwijać, a efekty będą widoczne (a raczej – słyszalne!).

W 1999 roku chór śpiewał na Mszach Św. transmitowanych min. przez Telewizję Polonia.

Niezapomnianym wydarzeniem był też udział zespołu w przeglądzie chórów parafialnych w archikatedrze Św. Jana Chrzciciela w Warszawie, z okazji święta patronki muzyki kościelnej Św. Cecylii. Pozwoliło to na konfrontację umiejętności Chóru w zespołami doświadczonymi, z bardzo wysokim poziomem umiejętności.

Takie były początki chóru, który funkcjonuje już 28 lat.  Codzienność Chóru to czwartkowe próby, czyli systematyczna praca, formacja, od godz. 19 do 21 z minutami…, a gdy przypada jakieś święto kościelne lub patriotyczne (np. 1 sierp nia) również w inne dni tygodnia. Chór wykonuje repertuar pieśni kościelnych, patriotycznych i ludowych. Chór obecnie liczy 25 osób. Jest to chór mieszany (żeńsko-męski). Wykonuje śpiew czterogłosowy, co oznacza podział na sekcje: sopranów, altów oraz tenorów i basów.

Od początku zespół prowadzi Pan Tadeusz Zwierzchowski, organista naszej parafii, a zarazem dyrygent, akompaniator, szkoleniowiec i aranżer wielu wykonywanych przez powsiński chór utworów.

Chór „Con Brio” śpiewa podczas parafialnych Mszy Św. (przynajmniej dwa razy w miesiącu), uroczystości kościelnych (Triduum, Rezurekcja, Pasterka, procesja Bożego Ciała, uroczystość Św. Elżbiety, uroczystości Maryjne, rocznica koronacji Matki Bożej Tęskniącej, itd.). Ale także uczestniczy w oprawie uroczystości patriotycznych: rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego 1 sierpnia, w wieczorach poetycko-muzycznych z okazji Święta Niepodległości 11 listopada. Swymi występami wzbogaca także patriotyczne uroczystości związane z Powstaniem Styczniowym a także Powstaniem Listopadowym. Co roku Chór występuje również na Dożynkach Powsińskich, stanowiących święto dziękczynienia za zebrane plony rolne – są to jedyne dożynki na terenie Warszawy. Obchody dożynkowe organizowane są we współpracy z Centrum Kultury Wilanów.

W ciągu tych ponad dwudziestu lat Chór śpiewał nie tylko w parafii, ale w różnych miejscach w kraju i za granicą. Występował gościnnie wielu miastach Polski m.in. w Krakowie, Wadowicach, Świętej Lipce, Licheniu, Wieliczce, Zakopanem, Warszawie, Toruniu i wielu innych. 

W maju 2006 r. chór wybrał się znacznie dalej, bo do Lwowa, w związku z bratnią wymianą z chórem katedry lwowskiej, który gościł w Powsinie. Chór Con Brio śpiewał w katedrze lwowskiej oraz wystąpił z koncertem pieśni religijnych i patriotycznych. W kolejnym, 2007 r., chórzyści pojechali do Paryża. Uświetnili uroczystości 67. rocznicy zbrodni katyńskiej, organizowane przez francuską Polonię, w tym posługiwali we Mszy Św. w polskim kościele przy ul. Saint Honore.

W dorobku chóru znaczące miejsce zajmuje oprawa muzyczna Mszy Świętej transmitowanej na całą Polskę, o godzinie 9,00 z kościoła Św. Krzyża w Warszawie. Chór brał również udział w uroczystościach związanych ze Światowymi Dniami Młodzieży w Polsce w 2016 r. Finałem wielodniowych przygotowań był śpiew w kościele barnabitów przy ul. Nałęczowskiej na Stegnach, Kantaty o Miłosierdziu Bożym, autorstwa Romana Kołakowskiego, z udziałem znanych zawodowych aktorów.  Szczególnym wyzwaniem były też występy naszego chóru podczas przeglądu chórów i zespołów śpiewaczych w Zalesiu Dolnym, w związku z uroczystym obchodzeniem wspomnienia Świętej Cecylii, patronki muzyki kościelnej.

Chór był organizatorem spotkań chóralnych. Z inicjatywy organisty powsińskiej parafii, kierownika chóru, Pana Tadeusza Zwierzchowskiego, od 2005 r. w naszym sanktuarium w Powsinie organizowane są Koncerty Pieśni Maryjnych, gromadzące okoliczne zaprzyjaźnione chóry oraz wielu miłośników śpiewu chóralnego.

Drugim, stałym terminem spotkań chórów w naszej parafii są Wilanowskie Wieczory Kolędowe, w których uczestniczy również Chór „Con Brio”. Organizatorami są: Centrum Kultury Wilanów oraz Wilanowskie Towarzystwo Chóralne, zaś miejscem kolędowania – kościół w Powsinie. Repertuar tych spotkań jest różnorodny i szeroki, poczynając od tradycyjnych pastorałek i znanych kolęd, aż po utwory współczesne.”

Serdeczne gratulacje dla chórzystów z naszego parafialnego chóru „Con Brio”, a w szczególności dla dyrygenta Pana Tadeusza Zwierzchowskiego, w związku z tak wyjątkowym wyróżnieniem, które podsumowuje 28 lat pracy na rzecz powsińskiej parafii i nie tylko.

Opracowała Agata Krupińska

CHOCIM I KORONA

Przypomnijmy. Naszego bohatera pożegnaliśmy po bitwie pod Podhajcami. Bitwie zwycięskiej, która miała fundamentalne znaczenie dla ludności ówczesnych kresów Rzeczypospolitej. „Była to ostatnia w historii bitwa z najazdem tatarskim, która położyła kres trwającym od stuleci krwawym i niszczycielskim wyprawom (tzw. jasyrom) na ziemie polskie.” - pisał historyk Janusz Woliński w Przeglądzie Historyczno-Wojskowym w 1933 roku.

Zwycięzca bitwy pod Podhajcami stał się obiektem podziwu i uznania. Jego popularność rosła z dnia na dzień. W roku 1668 otrzymał od króla Jana Kazimierza- w podziękowaniu za zasługi, a przede wszystkim za zwycięską kampanię podhajecką - buławę wielka koronną. I od tej pory hetman wielki Jan Sobieski, najwyższy dowódca armii po królu, stał się pierwszą osobistością polityczną w Rzeczypospolitej.

W tym samym roku, kiedy król Michał Korybut Wiśniowiecki zasiadł na tronie, wojna z Półksiężycem zbliżała się nieuchronnie. Turcy zdobyli Kretę i mogli już myśleć o innych wojnach. Cała Europa była przekonana, że następne uderzenie armii padyszacha skieruje się na Lechistan. Na pomoc żadną Polska liczyć nie mogła. W rok 1671 wysłannik sułtana osmańskiego przywiózł do Warszawy akt wypowiedzenia wojny.

***

Kto wypowiedział nam wojnę? Kto zamierzał wedrzeć się na nasze ziemie i do naszej historii?

Paweł Jasienica radzi, aby zaczerpnąć tchu, zanim przeczytamy   niżej cytowany przez niego dokument. Oto co sam pisze o sobie sułtan Mehmed IV, ten sam którego ogromna armia miała runąć na nasz kraj. „Ja, który jestem sługą dwóch miast świętych, burzycielem układów wiary bluźnierskich i herezyji, monarcha monarchów, i zaszczyt monarchów oraz cień Boga na ziemi, który rządzę państwem i prowincjami Grecji, Arabii i Persji, książę korony Chaldei i Turcji, i Dylimu, cesarz i rozdawca koron królewskich na południu, którego państwo rozciąga się między dwoma tropikami, który jestem królem i głową ukoronowaną ,ja, który poruszam wojska, zwycięzca Mekki, Medyny i świętego Jeruzalem, Konstantynopola, Morza Śródziemnego ,Archipelagii  i Czarnego  Morza, Romelii, Natolii, Grecji, Erzerumu, Diarberkiru i krajów Kurdów, Mezopotamii, Georgii, Armenii, Cylicji, Kairu, stolicy Egiptu, Damaszku, Saidu, Bejrutu, Trypolis ,Syrii, Alepu i powszechności całej Arabii, Bagdadu, Bassoru, Afryki i wysp zachodnich, wyspy Kandu, prowincji Tartarii i obszernych pól i pustyń Tatarów perekopskich i prowincji Wołoch, Multan i Transsylwanii i wszystkich powiatów do niej należących i na koniec tyla innych krajów i państw przez nas zdobytych prawem oręża i z pałaszem w ręku, ja, mówię, który jestem królem i ojcem zwycięstwa i zdobyczy…”

„To zaledwie połowa tytułów i chwalb padyszacha” - komentuje Paweł Jasienica. 

***

       A co w czasie rokowań robił Jan Sobieski? Czy czekał bezczynnie na zawarcie haniebnego pokoju? Oddajmy głos biografowi: Sobieski nie wahał się. Podjął natychmiast decyzję, by na czele garstki żołnierzy (ok.3-4 tysięcy) rzucić się na czambuły tatarskie, ratować nieszczęsną, mordowaną, łupioną i braną w jasyr ludność, ratować króla i Rzeczpospolitą. {..}W ciągu 10 dni jego podwładni przebyli 450 kilometrów, rozbijając pod drodze oddziały nieprzyjacielskie

„Doskonałość dowodzenia, błyskawiczna szybkość poruszeń, poświęcenie żołnierza, wprost głodującego w obrabowanym kraju, sprawiły, że „pod    Niemirowem, pod Komarnem, pod Kałuszą naginęło tego jako psów, a w lasach, po błotach najwięcej tego nabili chłopi.”

Wyprawa Sobieskiego na czambuły przeszła do historii wojskowości jako jeden z najbardziej błyskotliwych pościgów. Uwolnionych zostało z jasyru tatarskiego ponad 44 tys. ludzi pędzonych na Krym. Mimo zwycięstw niewielkiej garstki żołnierzy, w październiku 1672 roku podpisany został upokarzający traktat w Buczaczu, zwany „haniebnym pokojem”.  Na mocy którego mieliśmy oddać województwa podolskie, bracławskie i południową część prawobrzeżnego województwa kijowskiego oraz zgodziliśmy się płacić haracz w wysokości 22 000 talarów rocznie

       Szlachta uznała traktat za hańbę i Sejm odmówił jego ratyfikacji. Oznaczało to kontynuację wojny. Czym prędzej uchwalono specjalne podatki na wojnę. ”Od nas samych Polaków zaczynając, trzeba, żebyśmy gwałt sobie uczynili, i choćby ostatni grosz pod sercem był, wyrżnąć go i na wojnę łożyć, aby najmniej 36 tysięcy wojska polskiego wcześnie na wojnę stanęło.” Udało się wystawić 45 tysięczna armię (31 tysięcy w Koronie oraz 12 tysięcy na Litwie). Zgodnie z żądaniem Sobieskiego szczególny nacisk położono na werbunek piechoty, która miała być złożonej również z oddziałów chłopskich. Tadeusz Korzon, wielokrotnie już cytowany, o armii prowadzonej przez naszego bohatera pisał: „Ten hetman koronny umiał prowadzić do sławy i młodych i starych wojowników./. /umiał jednoczyć i skupić rozprzężone popędy i wytwarzać z nich siłę czynu zbiorowego.” Sam hetman wielki służył najlepszym przykładem. Nic dziwnego, że „wszyscy się wtedy dali porwać Sobieskiemu - od Jabłonowskiego i Paca i od Morsztyna do Czarneckiego, chętni i niechętni poszli, gdzie on ich powiódł- pod Chocim.”

***

Jesienią 1673 roku Sobieski ruszył w stronę granicy. Celowy był to zamiar –przenieść operacje wojskowe poza rubieże państwa, aby nie niszczyć własnego kraju. 9 listopada kawaleria podeszła od wschodu pod Chocim. 10 listopada nastąpił pierwszy szturm na wały Chocimia. Janczarowie szturm odparli. Zapadał wieczór. Chorągwie stały pod bronią. Oddajmy głos Pawłowi Jasienicy:

„10 listopada 1673 roku talent wojskowy Jana Sobieskiego osiągnął swój szczyt. Myśl pracowała ściśle, wola panowała nad nerwami. /../ Sobieski nie pozwolił rozbić namiotu dla siebie. Trwał wśród szczękających żołnierzy i kostniejących koni. Zaprosił listopad na sprzymierzeńca. Noc, lodowaty wicher i deszcz ze śniegiem były udręką dla Polaków i Litwinów, śmiertelną torturą dla Turków. Świt odsłonił ich mocno przerzedzone szeregi. Nie wiadomo, ilu zamarzło. Tysiące nie wytrzymały, zeszły z pozycji, szukając zacisznego kąta, łyku ciepłej strawy.      

O brzasku artyleria huknęła, Sobieski prowadził osobiście, piechota wdarła się na wały, zniwelowała teren, torując drogę dla konnicy. Husaria wpadła do obozu przez bramę południową, Litwini wtargnęli od zachodu. Uciekającym odcięto drogę odwrotu. Klęska Turków była całkowita. Chocim to jeden z największych triumfów oręża polskiego w dawnych wiekach. Było to „zwycięstwo tak wielkie i tak zupełne, zwycięstwo trudne, krwawo okupione, a nieprzyjaciel mężny.”

***

Do żołnierzy spod Chocimia nie dotarła jeszcze wieść, że od 24 godzin trwa w Polsce bezkrólewie. Czy przypuszczali, że to ich dowódca, zwycięzca spod Chocimia, zbawca ojczyzny, że to Jan Sobieski wyniesiony zostanie na królewski tron.

Opr. Barbara Olak

(…) Powsińskie dożynki, ten piękny Dzień Chleba

 dziś świętujmy, świętujmy. Oj świętujmy!

I naszym rolnikom i rolnikom naszym,

 za ich pracę dziękujmy!

Uroczyste obchody powsińskich dożynek – poprzedzone pieczołowitymi przygotowaniami organizacyjnymi dotyczącymi m.in.: przebiegu ceremoniału religijnego i obrzędowego, plecenia wieńców, warsztatów muzyczno-śpiewaczych, zaplecza technicznego wraz z wystrojem kościoła, ołtarza polowego, montowania scen, garderób… - odbyły się w niedzielę 23 sierpnia 2026 r.

Rozpoczęto je barwnym, rozśpiewanym korowodem, który procesyjnie wyruszył od placu zabaw aż na błonia kościoła, prowadzony przez tegorocznych starostów: Grażynę Cibicką- Krupińską i Grzegorza Orlika.

Tworzyły go zespoły Centrum Kultury Wilanów oraz zaproszeni goście z innych regionów Polski ubrani w ludowe stroje m.in.:  Biblioteka Publiczna i Dom Kultury Gminy Zduny, Koło Gospodyń Wiejskich w Karakulach.

Z dumą i radością nieśli swoje piękne dożynkowe wieńce, określane przez parafian i licznych przybyszów z całej Warszawy, dziełami sztuki. Towarzyszyła temu Wilanowska Orkiestra Dęta.

Uroczystej dziękczynnej Mszy Świętej za dar chleba powszedniego przewodniczył i homilię wygłosił Ks. Arcbp Adrian Galbas SAC, Metropolita Warszawski. Uwypuklił w niej m.in. ważną rolę rolnika, jego przywiązanie do tradycji i ziemi, którą uprawia z miłością i pieczołowitością dla wydania przez nią dobrego życiodajnego plonu.

Rolnicy są zatem także dobrym przykładem jak każdy z nas powinien przygotować/„uprawić” swoje serce według wskazówek i oczekiwań oraz obietnic naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Podczas Mszy św., którą uświetnił swoim śpiewem nasz parafialny chór „Con Brio”, zostały poświęcone dożynkowe wieńce oraz chleb, przeznaczony do rozdania wśród licznie przybyłych parafian i gości na nasz powsiński Dzień Chleba.

Także tradycyjnie, zaraz po Eucharystii, starości wręczyli włodarzom naszej dzielnicy pokaźny, symboliczny bochen chleba z tegorocznego ziarna ufając, że trafia on w ręce, które będą go dzielić sprawiedliwie.

W ogłoszeniach parafialnych Ks. Proboszcz Robert Tomasik podkreślił, że „XXI Powsińskie dożynki, organizowane wspólnie z Centrum Kultury Wilanów to także Centralny Dzień naszego parafialnego Wielkiego Jubileuszu 350-lecia kultu Maryi w Cudownym Wizerunku Matki Bożej Powsińskiej. Od pięciu miesięcy cieszymy się w Powsinie codzienną możliwością uzyskiwania odpustów w Sanktuarium Matki Bożej Tęskniącej do czego z całego serca zachęcam”.

Następnie zaprosił do odwiedzenia straganów z produktami regionalnymi oraz do uczestnictwa w dalszym bogatym programie artystycznym, w którym wystąpiły: Zespół śpiewaczy „Powsinianie”, Dziecięcy Zespół Pieśni i Tańca „Zduny” z powiatu łowickiego, Diana Walkiewicz z pokazem mody inspirowanej folklorem Mazowsza, haftem wilanowskim i tradycją Kurpi.

O godz. 15.00 mogliśmy podziwiać i zachwycać się występem Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk” im. Stanisława Hadyny. Dużo radości przysporzył także występ Kuźni Artystycznej, Grupy 30+, Chóru Seniora „Radosna” oraz pokaz tradycyjnej kultury Igbo z Nigerii.  Jak tradycja każe nasze dożynki zakończyły się potańcówką przy wspaniałej muzyce i śpiewie Zespołu ANABAND.

Organizatorom, patronom, fundatorom oraz wszystkim, którzy angażowali się przybywając na to wspólne, duchowe, modlitewne i artystyczne przeżycie powsińskich dożynek, serdeczne „Bóg zapłać!

Do zobaczenia za rok.

                                   Teresa Gałczyńska

Jak co roku zbliża się ten piękny moment, w którym nasza społeczność wspólnie zbiera środki na cele charytatywne!

Zeszłoroczna zbiórka okazała się być sukcesem i chciałbym z radością poinformować wszystkich zaangażowanych o zrealizowaniu projektu doposażenia internatu dla dziewcząt w Katima Mulilo w Namibii. Na początku lutego 2026 siostra Monica, kierowniczka internatu, zakupiła 120 materaców z zebranych pieniędzy w Polsce - w Parafii Nawiedzenia NMP w Krasnobrodzie i w Parafii św. Elżbiety w Powsinie. Dzięki naszemu udziałowi w tym projekcie dziewczęta mogą wygodnie spać i regenerować się po dniach pełnych nauki. Bardzo za to dziękują!

W tym roku odpowiemy na prośbę o pomoc polskiej placówki. Zakład Opiekuńczo-Leczniczy dla Dzieci im. Jana Pawła II w Jaszkotlu prowadzony przez Zgromadzenie Sióstr Maryi Niepokalanej jest niepublicznym zakładem opieki zdrowotnej. Sprawuje całodobową opiekę medyczną, pielęgnacyjną a także terapię i rehabilitację dzieciom od urodzenia do ukończenia 18 roku życia, o zróżnicowanym stopniu upośledzenia umysłowego oraz ruchowego. 

Dla wielu z nich zakład ten jest też jedynym faktycznym domem, ponieważ kierowane są do niego nakazem sądowym, odebrane rodzicom często nieprzygotowanym do wychowywania dzieci w ogóle, a szczególnie już dzieci z upośledzeniami. Dzięki dobroci, cieple i profesjonalizmowi pracowników zakładu, dzieci te dostają szansę na funkcjonowanie w społeczeństwie. Jak zawsze placówki tego rodzaju posiadają liczne potrzeby. Tym razem są nimi zakup nowej  pralki przemysłowej, zakup urządzenia do sterylizacji tzw. „kaczek” dla dzieci z problemami ruchowymi a także, w dalszej perspektywie, wybudowanie specjalnego placu zabaw dla dzieci z wymaganymi urządzeniami zabezpieczającymi je przed niebezpieczeństwem. W chwili obecnej, najbardziej pilną potrzebą jest właśnie zakup pralki, która w takim ośrodku pracuje większą część doby. I do zaangażowania się w realizację tego celu zachęcam Państwa podczas tegorocznej edycji naszej zbiórki!

Jak co roku na teren zielony za Starą Plebanią zostanie postawiony kontener, do którego będzie można składać produkty z papieru. Bardzo proszę o możliwe ograniczenie się tylko do tych produktów, ponieważ wszelkie inne rzeczy (jak torby, pojemniki plastikowe oraz inne, nie papierowe) obniżają kategorię produktu przez co sprzedajemy zebrany papier po niższej cenie (jako papier mieszany).

Uprzejmie prosimy o wrzucanie papieru możliwie blisko końca kontenera tak, żeby jak najlepiej wykorzystać jego kubaturę.

W niedzielę 13 września 2026 r. będziemy też zbierać datki na cel zbiórki po każdej Mszy Świętej.

Gorąco Państwa zachęcam do zaangażowania się w to ważne dzieło niesienia pomocy!

Grzegorz Gałczyński

KRONIKA PARAFII WRZESIEŃ 2026