Wiadomości Powsińskie październik 2026

Październik 2025 ISSN 1731-5069 nr 10 (302)

Pismo rzymskokatolickiej parafii p.w.

św. Elżbiety w Warszawie-Powsinie

 

KONSEKWENCJE NIEKONSEKWENCJI

 

Umiłowani Parafianie! Drodzy Bracia i Siostry!

Mamy październik. Szybciej niż zdołaliśmy się zorientować upłynął miesiąc nowego roku szkolnego i katechetycznego. Dzieci wróciły do szkół, młodzież do swoich liceów i techników, a za chwilę zajęcia dydaktyczne rozpoczną studenci, których w tym miejscu pomijać również nie możemy. Nie sposób liczyć wyłącznie na to, co zrobią z najmłodszym pokoleniem Polaków inni, władze oświatowe czy samorządowe. Nie możemy liczyć tylko na Centrum Kultury Wilanów z jego niewątpliwie atrakcyjną i bogatą propozycją. Zmiany w systemie edukacji postępują zbyt szybko i nie zawsze we właściwym kierunku, a ich konsekwencje są zbyt wielkie, żeby pozostawiać sprawę własnemu losowi, albo ludziom, których kompletnie nie znamy, oddziaływującym na nasze dzieci i młodzież również za pośrednictwem Internetu i mediów społecznościowych. Gdzie szukać pomocy? Posłuchajmy zatem znaczących fragmentów „Listu o wychowaniu”, który w tej kwestii przedstawia stanowisko Kościoła, naszej Matki. Pewnie niewielu miało okazję usłyszeć go z ambony bądź przeczytać w ramach własnego studium tego, co może się okazać wielce pomocne w trosce, a w zasadzie w walce, którą powinniśmy prowadzić codziennie w ramach starań o jak najlepsze towarzyszenie młodym ludziom w ich wzrastaniu. Posłuchajmy!

List Pasterski z okazji XVI TygodniaWychowania {fragmenty}

Gdzie są dwaj albo trzej… (Mt 18, 20)

WYCHOWANIE I FORMACJA WE WSPÓLNOCIE WIARY

Słowa Jezusa z Ewangelii: „Gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich” (Mt 18, 20), przypominają nam, że ewangelizacja zaczyna się od spotkania. Jezus mówi o niewielkiej grupie osób, która gromadzi się w Jego imię, by doświadczyć Jego obecności.

I. Odpowiedzialność zrodzona z miłości

Miłość bliźniego sprawia, że nie możemy pozostać obojętni na oczywisty fakt, iż wielu naszych braci i sióstr utraciło dziś żywą relację z Chrystusem. Z tej pasterskiej troski wyrasta potrzeba przemyślenia na nowo duszpasterstwa w naszych parafiach. Chcemy, aby stało się ono przestrzenią spotkania dla każdego: dla osób głęboko wierzących, ale także dla poszukujących czy zdystansowanych do spraw wiary. Wielu z nas, patrząc na dzisiejszy świat, czuje narastający hałas informacyjny i pośpiech, który sprawia, że coraz trudniej usłyszeć głos własnego serca, a co dopiero głos Boga. (…) Chcemy dziś zaprosić Was do wspólnego spojrzenia na nasze parafie nie jako na urzędy, ale na miejsca autentycznego spotkania z Bogiem i bliźnimi.

Często myślimy o wierze przez pryzmat zakazów i nakazów, traktując przykazania jak ciężki plecak pełen kamieni, który trudno udźwignąć. Tymczasem kolejność w chrześcijaństwie jest inna: najpierw jest osobista relacja z Jezusem. To z niej wypływa dobre życie. Kiedy doświadczamy miłości Boga, który kocha nas bez względu na wszystko – wspomniany plecak przykazań przestaje być ciężarem. Przykazania wtedy stają się naturalnym owocem bliskości z Jezusem a nie narzuconym ograniczeniem. Św. Paweł przypomina, że wszystko streszcza się w miłości: kto prawdziwie kocha Boga, ten nie koncentruje się na wypełnianiu przepisów, lecz chce mieć z Nim relację. Kto kocha bliźniego, nie czyni mu krzywdy nie dlatego, że ktoś mu tego zabrania, ale dlatego, że miłość z natury nie wyrządza zła. Katecheza w parafii ma być właśnie taką drogą prowadzącą do spotkania z Osobą Jezusa. (…)

II. Spotkania w małych grupach

Katecheza parafialna nie jest powtórzeniem szkolnej lekcji religii. Choć religia w szkole pozostaje niezwykle cenna i nieodzowna dla rozwoju dziecka i poznawania Boga, katecheza w parafii ma inny cel i inną formę. Opiera się ona na spotkaniach w małych grupach, gdzie można porozmawiać szczerze, bez maski. (…) W małych grupach parafialnych jest także miejsce na ufną modlitwę, której towarzyszy [Boska] obietnica, o której przed chwilą usłyszeliśmy: „Jeśli dwóch z was na ziemi zgodnie o coś prosić będzie…” Dzieci, młodzież i dorośli, uczestnicząc w tych spotkaniach, będą mieli okazję dzielić się z innymi swymi problemami. Kiedy dzielimy się ciężarem z naszymi braćmi i siostrami, a oni biorą go na swoje ramiona w modlitwie, Ewangelia (…) staje się okazją do wzajemnej miłości świadczonej przez czynną pomoc i modlitwę.

Spójrzmy na Kościół we Francji. Według najświeższych danych z tegorocznych obchodów Wigilii Paschalnej liczba chrztów przekroczyła tam 21 tysięcy. Wzrosła o blisko 20 procent w porównaniu z ubiegłym rokiem. Jest to najwyższy wynik od lat. Najbardziej zdumiewa fakt, że większość nowych wiernych to tak zwane pokolenie „Z” – młodzi ludzie, którzy nie wychowali się w rodzinach wierzących. Francuzi wracający do wiary często podkreślają, że pomogło im osobiste świadectwo konkretnych osób: wierzących przyjaciół, dziadków, rodziców, a także kapłanów i katechetów. W ich relacjach pojawia się myśl, że nie chodziło tylko o teoretyczne argumenty, lecz o spotkanie z kimś, kto żyje wiarą w sposób wiarygodny i zaprasza do Kościoła. Warto też zauważyć, że większość nowo ochrzczonych skierowało swą uwagę na sprawy wiary dzięki mediom internetowym. Był to pierwszy impuls, który zainspirował ich do kontaktu z osobami zaangażowanymi w życie Kościoła i zainteresowania się liturgią. (…)

III. Przekazywanie płomienia wiary

Przekazywanie wiary jest jak podawanie ognia z zapalonej świecy. Właśnie katecheza parafialna stwarza wyjątkową okazję do tego, by spotkać autentycznych świadków wiary – duszpasterzy i animatorów, którzy nie tylko nauczają o Bogu, ale dzielą się tym, jak doświadczają go w swoim życiu.

Warto w tym miejscu odnieść się do Ewangelii św. Łukasza. (…) Maria Magdalena i jej towarzyszki nie tylko usłyszały o zmartwychwstaniu Jezusa, ale przeżyły spotkanie ze świadkami, którzy z mocą wyprowadzili je z mroku grobu ku światłu prawdy. Tymczasem Apostołowie wciąż tkwili w przeszłości – dla nich Pan był wciąż zamknięty w ciemnościach grobu, a relacje kobiet były jedynie słowami. (…) Wspomniana relacja rzuca kluczowe światło na sens katechezy parafialnej: chodzi w niej o przejście od teoretycznych treści o Bogu, traktowanych dziś przez wiele osób, przyznajmy to z bólem, jako „czcza gadanina”, do osobistego doświadczenia obecności żywego Jezusa dzięki spotkaniu z ludźmi, którzy – podobnie jak świadkowie przy grobie – potrafią przekonać, że On żyje. Dopiero żywy kontakt z Panem, zapośredniczony przez autentyczne i żarliwe świadectwo drugiego człowieka, przemienia martwą literę przekazywanych treści w pulsujące życie wiary.

IV. Usłyszeć głos Pana

Na koniec chcemy zostawić Was wszystkich, a szczególnie Was, Drodzy Współbracia w kapłaństwie, z poruszającym wezwaniem psalmu: „Słysząc głos Pana, serc nie zatwardzajcie”. Odczytajmy dziś to wołanie jako prośbę Boga o naszą pasterską otwartość. Serce twardnieje niepostrzeżenie – czasem z lęku przed nieznanym, czasem z rutyny, a najczęściej ze zmęczenia codzienną posługą. (…) Wiemy, że w wielu parafiach takie starania są już owocnie podejmowane – [wiele wspólnot parafialnych] od lat z wielkim poświęceniem buduje małe wspólnoty, by towarzyszyć braciom i siostrom w ich drodze wiary. Niniejsza prośba nie jest próbą narzucania nowych rozwiązań, lecz zachętą do wspólnego odczytania znaków czasu. Stajemy dziś przed fundamentalnym pytaniem o przyszłość naszych wspólnot. Odpowiedź na nie wymaga konkretnych działań. (…) [Pomagajmy] innym odnaleźć żywego Boga.”

Podpisali pasterze Kościoła katolickiego w Polsce

obecni na Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski.

***

W tym kontekście warto zapytać o to, co się dzieje konkretnie w naszej Parafii. Mamy przecież Rok szczególnej łaski – odpustu udzielonego przez Ojca Świętego Leona XIV za pośrednictwem najstarszej Kościelnej Dykasterii Rzymskiej – Penitencjarii Apostolskiej.

Pojawiają się pierwsze próby wcielenia tego Bożego dzieła w proste elementy duszpasterskie. Inicjacja powstania dziecięcego Koła Żywego Różańca, wprowadzenie codziennej adoracji Najświętszego Sakramentu od godz. 17:00 do wieczornej Mszy św. czy choćby proponowane co miesiąc (każdego 28. dnia miesiąca) dni formacyjne organizowane popołudniami przez poszczególne grupy parafialne z udziałem szczególnego, zapraszanego specjalnie gościa – kapłana, konferencjonisty i homilety. Było tych dni już kilka, a następne są w przygotowaniu. Ale czy powinniśmy się do tego ograniczać?

Można oczywiście liczyć na inspirację ze strony kapłanów, jak choćby tę, która pojawiła się ostatnio wraz z przyjściem nowego wikariusza – ks. Rafała Bogdańskiego – który zaproponował udział młodszych ministrantów w tzw. Piłkarskiej Lidze Ministranckiej. Ale czy to wszystko na czym mamy pozostać? Jest przecież jeszcze tyle nisz w naszej parafialnej rzeczywistości, przestrzeni, które wręcz domagają się powstania nowych grup formacyjnych, o których wspominał wprost List Księży Biskupów. Konkretnie: co robić dalej z młodzieżą, która przyjęła kilka miesięcy temu Sakrament Bierzmowania? Jak uczynić bardziej atrakcyjnymi (oprócz propozycji spotkań w I. piątki miesiąca) spotkania dzieci rocznicowych (które w maju przyjęły po raz pierwszy Chrystusa w Sakramencie Ciała i Krwi Chrystusa)? Jak ożywić albo wręcz uruchomić spotkania młodzieży w wieku studenckim, także młodzieży pracującej, która przecież mieszka także na terenie naszej Parafii? Jak ożywić ruch młodych małżeństw, które coraz liczniej zamieszkują w nowych domach budowanych na terenie całej Parafii? …. Et cetera, et cetera, et cetera…

Przecież do tego potrzeba nie tylko zaangażowania kapłanów, ale przede wszystkim Rodziców, Opiekunów, trenerów sportowych, przewodników turystycznych, młodych i starszych aktywnych apostolsko ludzi, niekoniecznie tylko Parafian, którzy to wszystko podejmą, określą, doprecyzują, ofiarowując swój czas i swoje talenty w służbie bliźniemu, czyli samemu Chrystusowi. Czy takich osób pośród nas nie ma, czy też nieświadomi albo nawet wątpiący w swoje możliwości, pozostają ciągle w ukryciu, czekając na (choćby tak jak miało to miejsce ostatnio we Francji) kolejną wizytę Ojca Świętego w Polsce, która poruszy serca i zaowocuje nową jakością ewangelizacji w całym kraju?

Nie czekajmy na przyjazd papieża, otwórzmy drzwi i serca Chrystusowi, który chce przez nas dokonywać swojego dzieła: cudów rozmnożenia, uzdrowienia, wskrzeszenia tego, co wydawało się już bez życia, jakby umarłe. Zaufajmy Chrystusowi! Tego domaga się nasza wiara! wraz z błogosławieństwem
dla wszystkich Parafian, Pielgrzymów
i Gości powsińskiego Sanktuarium ks. Robert, proboszcz

 

CZYTANKI 1998 R. Cz. 27 i 28

 

„Czytanki 1998 r.” wydano staraniem Parafii św. Elżbiety w Powsinie z okazji koronacji koronami papieskimi cudownego wizerunku Matki Bożej Tęskniącej. Wydano je za pozwoleniem Kurii Metropolitalnej Warszawskiej. Czytanki opracowała mgr. Hanna Kosyra-Cieślak. WP przypominają te teksty, które nadal są bardzo aktualne.

 

27 maja – U boku Matki …

„Pragnęlibyśmy, Najlepsza Matko,

żeby świat nie posyłał rakiet i pocisków głodnym,

ale by one przez ludzki rozsądek

zamieniły się w chleb…

Niech narody zrozumieją swoją powinność:

Ułan chleb głodnemu nakarm pragnącego…” /Stefan kardynał Wyszyński/

Obecność Matki Bożej w Jej cudownych wizerunkach, w Jej przedstawieniach zawsze jest znakiem dla ludzi. Szczególnym znakiem jest sanktuarium; miejsce, gdzie u boku Matki wierni doznają licznych łask, gdzie za przyczyną królowej pokoju wśród ludzi panuje pokój boży, dobroć i braterska, chrześcijańska wspólnota.

Takim znakiem dla parafii, diecezji i całej Polski jest łaskami słynący wizerunek Matki Bożej Tęskniącej z kościoła św. Elżbiety w Powsinie i przeszło trzysta lat jej przebywania w tym miejscu. Wśród licznych łask, jakie spłynęły za przyczyną tego wizerunku, nie sposób pominąć tych, które dotyczą całej parafii; przykładów szlachetności, poświęcenia i ofiarności jej mieszkańców, którym Maryja od trzech wieków pokazuje uniesionymi do nieba oczami jak godnie żyć i jak wypełniać przykazania Jej Syna.

Już wizytacje z 1675 i 1844 roku pokazują chlubny obraz „stanu moralnego” mieszkańców powsińskiej parafii, w której nie było „poronień ani zabójstw, ani śmierci z pijaństwa, czy też okradzenia kościoła”. Inne dokumenty świadczą, iż wśród mieszkańców Powsina nie tylko nie stwierdzano ciężkich występków i zbrodni, ale że liczne były przykłady chrześcijańskiego miłosierdzia wobec bardziej potrzebujących.

O to przykład daje osiemnastowieczny proboszcz Powsina Stanisław Antoni Królikiewicz, który w swym testamencie zapisuje pokaźną kwotę 200 zł dla miejscowej sieroty (dla porównania - za 50 zł można było kupić konia, a za 30 krowę). Opiekę nad ubogimi i chorymi, sierotami i biednymi dziewicami na szerszą skalę roztoczyli członkowie założonego w Powsinie przez tegoż księdza Bractwa Trójcy Świętej.

Jeszcze inny rozdział z życia tej parafii to współpraca z warszawskim Szpitalem Dzieciątka Jezus w drugiej połowie XIX wieku. Szpital ten, jak wiadomo, przygarniał podrzucony niemowlęta, które wymagały troskliwej opieki. Sytuacja szpitala była w tej mierze trudna: np. w 1854 roku miał on 240 niemowląt, a tylko 100 nianiek. Rada Szpitala zwracała się z prośbą do proboszczów podwarszawskich miejscowości, aby użyć swego wpływu i zachęcali Kobiety do brania na wychowanie dzieci w przekonaniu, że „wpływ szanownych Proboszczów na umysły parafian najskuteczniej może działać, albowiem głos Kapłanów w imieniu cierpiącej ludzkości podnoszony nie odbija się na próżno od serc naszego ludu”.

Na apel ten odpowiedziały powsińskiej kobiety. Liczne z nich brały ze szpitala na wychowanie podrzucone dzieci i opiekowały się nimi przynajmniej do ukończenia roku czasu, a z reguły dłużej, jak mówią o tym dokumenty.

Działo się to wszystko u boku miłosiernej Matki - czczonej w swoim cudownym wizerunku w powsińskim kościele świętej Elżbiety. Przez trzy wieki swej obecności pośród powsińskiej jego ludu uczyła Ona, jak budować, wzrastać, krzewić dobro; jak obdarzać współczuciem i pomagać najsłabszym. Także dziś powsińska Maryja jest Znakiem. Dziś, gdy bardziej niż kiedykolwiek aktualne są słowa poety (Lucjana Rydla): „Tak mało na świecie dobroci, a takiej wiele trzeba”. Zbliżające się koronacja cudownego wizerunku Matki Bożej Tęskniącej to akt wdzięczności za Jej trwanie w tym miejscu, ale także wezwanie, aby podążać tam, gdzie wskazują Jej wzniesione w górę oczy.

Opracowała

mgr Hanna Kosyra-Cieślak.

 

PAŹDZIERNIK Z ARCYBRACTWEM STRAŻY HONOROWEJ NAJŚWIĘTSZEGO SERCA PANA JEZUSA – MIESIĄC POŚWIĘCONY CZCI I NAŚLADOWANIU ANIOŁÓW

 

Jedną z pierwszych modlitw jakiej rodzice uczą dzieci jest modlitwa do Anioła Stróża. Nie bez powodu. Troska o tych najsłabszych, a zarazem najbliższym naszemu sercu, intuicyjnie prowadzi nas właśnie do takiego działania. A i dzieci z reguły przyjmują tą naukę wyjątkowo cierpliwie, co można przypisać czystości ich serca i jeszcze nieskalanej wrażliwości. Wydawać się więc może, że to nie tylko działanie racjonalne, ale i skuteczne. Przypomnijmy sobie o nabożeństwie do Anioła Stróża. Niech on będzie wzorem dla nas w trosce o zbawienie bliskich. Czyńmy to w pokorze serca i dawajmy dobry przykład bliźnim.

Kalendarz:

• 01-10-2026 pierwszy czwartek miesiąca godzina święta 23:00 do 00:00.
• 02-10-2026 pierwszy piątek miesiąca. Adoracja 18:40 do 20:00.
• 13-10-2026 wtorek – spotkanie organizacyjne Arcybractwa w domu parafialnym o godzinie 19:30. Zapraszamy chętnych do dołączenia do grona wielbicieli NSPJ.
• 17-10-2026 trzecia sobota miesiąca różaniec wynagradzający Niepokalanemu Sercu Maryi (cztery części różańca wraz z rozważaniami). Przez Maryję i z Maryją do Serca Jezusowego.
• W każdy piątek o godzinie 19:00 zapraszamy do uczestnictwa w drodze krzyżowej (plenerowej o ile pogoda pozwoli) prowadzonej przez Arcybractwo.

Przypominamy też, że od niedawna, w dni powszednie (poniedziałek-piątek) godzina 17:00-18:00 jest możliwość adoracji połączonej z różańcem.

W tym miesiącu proponujemy rekolekcje miesięczne pod hasłem „Szacunek dla władzy”.

Temat przewodni miesiąca w sposób nieoczywisty prowadzi do rozważań nad szacunkiem dla władzy. Aniołowie podlegają Bogu, a ich zachowanie nacechowane jest uległością i szacunkiem. W ten sposób czczą Pana Boga i są dla nas wzorem. W czasach, gdy brak jest autorytetów warto wrócić do tego co od urodzenia jest nam dane, a mimo, że niewidoczne wspiera nas i służy naszemu zbawieniu do ostatniego naszego tchnienia.

Pełne omówienie proponowanego tematu, a także tematów do rozważań na każdy tydzień miesiąca (łagodność, ustępliwość, wielkoduszność usposobienia, serdeczne znoszenie bliźniego), można znaleźć w książce „Rok Święty członków Straży Honorowej i czcicieli Najświętszego Serca Pana Jezusa” autorstwa siostry Marii od Najświętszego Serca, założycielki Straży Honorowej. Książkę można otrzymać (gratis) na spotkaniu organizacyjnym 13-10-2026 po mszy wieczornej (spotykamy się przed kościołem).

Zapraszamy też do dołączenia się do naszych grup na WhatsApp – zgłoszenia proszę kierować na adres mailowy [email protected] .

Piotr Kossakowski

Kontakt: www.strazhonorowa-powsin.pl , [email protected]

 

VIVAT JOANNES REX

 

Sobieski – Stanisław Witkiewicz

Spróbujmy odpowiedzieć na następujące pytania: Czy to prawda, że król Jan zawdzięczał tron swojej Marysieńce? Czy to ambitna hetmanowa pokrzyżowała szyki podczas elekcji 1674 roku?

Wszystkim wiadomo, że Maria Kazimiera Sobieska była ambitną kobietą, ale że to jej pierwszej, na parę lat przed elekcją, zaświtała myśl, że mąż może sięgnąć po koronę, wiedzą nieliczni. ‘Jest to dziwna osoba i jeśli wbije sobie ową mrzonkę do głowy, pomiesza nam jeszcze nieźle karty” – pisał dyplomata francuski do Króla Słońce.

„Zwycięstwo Sobieskiego było w znacznej mierze dziełem Marii Kazimiery” –uważał Michał Komaszyński, autor znakomitej biografii Marysieńki. Uczony tak uzasadniał swoje stanowisko:

Kandydat na polski tron książę Filip neuburski popierany przez Ludwika XIV nie zyskał popularności wśród polskiej szlachty. I o tym właśnie Maria Kazimiera poinformowała wysłannika francuskiego króla. Odbyła się między nimi brzemienna wielce w następstwa rozmowa: Maria Kazimiera oznajmiła zdziwionemu biskupowi, że wobec znikomych widoków powodzenia Neuburga można postawić kandydaturę jej męża. Na poparcie tego zamysłu przytoczyła kilka świetnie dobranych argumentów. Zdumiony ambasador podnosił pewne trudności i niebezpieczeństwa śmiałego zamiaru, ale w końcu uległ wymowie przedsiębiorczej rodaczki.

Obrona Trembowli XIX -wieczna litografia Josepha Antona-Freymanna oparta na obrazie-Aleksandra-Lessera

Sobieski początkowo wahał się. „Pan marszałek wielki koronny był jeszcze bardzo chwiejny, lecz pani marszałkowa bardzo zapalona „- donosił dyplomata Ludwikowi XIV. Maria Kazimiera potrafiła jednak nakłonić męża do powzięcia dziejowego postanowienia.

W tydzień po tym doniosłym spotkaniu rozpoczęła się właściwa elekcja. I w poniedziałek 21 maja 1674 roku rozległ się na polach Woli jednomyślny okrzyk „Vivat Joannes rex.” Z przypisywaniem zwycięstwa Sobieskiego wyłącznie Marysieńce nie zgadzał się współczesny historyk Zbigniew Wójcik: „Trzeba jednak zdecydowanie podkreślić, że żadne, nawet najzręczniejsze poczynania pani hetmanowej i sprzymierzonej z nią ostatecznie dyplomacji francuskiej nie wprowadziłyby jej męża na tron, gdyby nie ogromna popularność Sobieskiego, zwycięzcy spod Chocimia, zbawcy ojczyzny, zarówno wśród szlachty, jak i żołnierzy.”

Tego samego zdania był Władysław Konopczyński, autor najlepszego niewątpliwie syntetycznego opracowania dziejów panowania króla Jana III: Zgoła, rozglądając się w galerii współczesnych, każdy musi przyznać, że godniejszego Piasta nie mogła Rzeczypospolita wyszukać w roku 1674.

Wedle prawa, władca wkrótce po elekcji powinien być koronowany w katedrze wawelskiej. Tym razem stało się inaczej. „Nie mam czasu na koronację wyruszam na front” - pisał nasz bohater do cara rosyjskiego. Zwycięstwo pod Chocimiem nie zakończyło ostatecznie wojny z Turcją. Wrogie najazdy na nasz kraj trwały nieprzerwalnie. Nieprzyjaciel wdzierał się coraz dalej. Nowo wybrany król z własnej woli wolał odłożyć koronację „byleby tylko potęgi bisurmańskiej w kraj chrześcijański nie puszczać”. Tymczasem kolejny wielki najazd turecki podszedł pod Lwów.

Pomnik Anny Doroty Chrzanowskiej w Trembowli na zdjęciu

z okresu międzywojennego

24 sierpnia 1675 roku miała miejsce bitwa, która przeszła do historii pod nazwą „bitwy pod Lwowem”. Przewaga wojsk turecko-tatarskich nie wróżyła niczego dobrego, ale na szczęście Sobieski, jeden z najwybitniejszych strategów wojskowych, jakich znał i zna świat, i tym razem błysnął wielkim talentem. Zastosował całkiem niewinny fortel z „fałszywą husarią”, czyli czeladzią ustawioną za wzgórzami, która wyposażona w lance, tj. kopie udawała, że stoi tam prawdziwa. „Chciał ich bowiem nieco zepchnąć i ustawić swoją kawalerię tak, by łatwo nią manewrować.”

Fortel się powiódł. Widok na wzgórzu „jeźdźców nie z tego świata” wyposażonych w 5 metrowe kopie, które pozwalały dosięgnąć wroga zanim ten zdołał zaatakować, przeraził nieprzyjaciela i duża grupa wojsk przeciwnych stłoczyła się na wąskim pasie terenu. Wtedy Jan III ściągnął na równinę prawdziwą husarię (z tym, że bez kopii a z dzidami) i poprowadził na Tatarów, którzy przez wzgląd na szerokość miejsca, nie mogli manewrować i wykorzystać własnej przewagi liczebnej. Musieli zatem podjąć frontalną walkę, której nie wytrzymali, po czym rzucili się do bezładnej ucieczki.

Koronacja Jana Sobieskiego

Lwow powitał radośnie wybawcę. A on zamiast napawać się sukcesem po wielkim zwycięstwie, znowu zwołał swoich żołnierzy i z niewielkimi siłami wyruszył w pole. Uczynił to wbrew zdaniu wszystkich. Nie zatrzymały go nawet łzy i błagania ukochanej żony, która wraz z dziećmi w połowie sierpnia przybyła do Lwowa nie zważając na” niebezpieczeństwo, kiedy nieprzyjaciel o dwanaście mil tylko”. Dokąd poszli tym razem wierni żołnierze króla Jana, komu pospieszyli na ratunek? Król wyruszył z odsieczą obleganej Trembowli.

Jak tylko, 24 września dostał pierwszą wiadomość, że 10 tysięcy Turków, cała artyleria, tłum jasyru na czele z samym Ibrahimem Paszą stoją pod murami miasta, wyruszył natychmiast. Marsz utrudniały jesienna szaruga, zniszczone mosty na rzekach, a przez wzburzone wody trzeba było przeprawiać się wpław. Orda strzegła też wszystkich przepraw.

Tymczasem oblężona Trembowla wciąż broniła się. Załoga zamku składająca się z 80 żołnierzy piechoty, niewielkiej liczby szlachty, około 200 chłopów z okolicy i mieszczan z miasteczka, garstka ludzi stawiała czoła potężnej armii tureckiej. Obroną dowodził Jan Samuel Chrzanowski. A przy nim wiernie stała żona Anna Dorota Chrzanowska, niezwykle dzielna kobieta, która „w chwilach niebezpiecznych groźbami podniecała ducha męża i nosząc dwa noże przy sobie, przyrzekała, że w razie poddania się zamku jednym zada śmierć jemu, a drugim sobie”. Nic dziwnego, że załoga, zagrzewana przez komendanta i jego żonę, stawiała Turkom zacięty opór i odpierała szturmy armii tureckiej.

Król spieszący na ratunek bohaterskiej twierdzy koniecznie chciał dać znać, że pomoc nadciąga. Próbowano różnych sposobów aż wreszcie zgłosił się pewien chłop i obiecał przekraść się do obrońców z pismem królewskim o zbliżającej się odsieczy. Posłańca schwytano, list królewski wpadł w ręce samego Ibrahima Paszy. A ten, na wieść, że nadciąga Lew Lechistanu, wydal rozkaz zwinięcia obozu. Nocą 4 na 5 października obrońców Trembowli zaskoczyła głucha cisza panująca dookoła zamku.

***

Jan III Sobieski

I teraz dopiero nadszedł czas, aby na koronację. Odbyła się w Katedrze Wawelskiej 2 lutego 1676 roku.

„Ceremonia rozpoczęła się o drugiej po południu. Para królewska przybyła do świątyni w otoczeniu licznych senatorów i najwyższych dostojników Rzeczypospolitej. Małżonkowie zasiedli pod baldachimem. Najprzód podszedł do ołtarza Jan III, ubrany w piękne i bogate szaty. Arcybiskup namaściwszy olejkami ramiona monarchy, włożył mu na głowę koronę i podał miecz, „którym Król Jmc, obróciwszy się do ludzi, trzy razy nim szermował”. Potem otrzymał oznaki swej władzy, złote jabłko i berło. Wówczas zabrzmiało Te Deum laudamus. Pomazańca zaprowadzono na pokryte purpurą podwyższenie pośrodku kościoła, gdzie spoczął na krześle obitym złotogłowiem.

Jeszcze nie umilkły słowa pieśni, a już biskupi i senatorowie zawiedli do ołtarza królową. Szła” z włosami rozczesanymi czarnymi na głowie”, opowiada anonimowa relacja. ” Jak panienka płaszcza miała na sobie aż do kolan złotogłowy, z gronostajami bardzo wielkimi, z których była listwa u tegoż płaszcza na trzy ćwierci.” /.../ Ukoronowana Maria Kazimiera zasiadła u boku Jana III na krześle obitym srebrogłowiem.

Na koronację przyprowadzili Sobiescy swego syna, ośmioletniego królewicza Jakuba. Ubrany był w błękitny kontusik soboli. Na głowie miał czapę purpurową” z kitą i różą bardzo wielką diamentowa Ale nie mógł wysiedzieć tak długo w kościele. Zabrano go wcześniej na zamek. Uroczystość koronacyjna połączona z dużą mszą przeciągnęła się bowiem do godziny piątej.

Wieczorem odbyła się na zamku wspaniała uczta. Późno w noc” na triumf bito z dział i puszczano ognie sztuczne”.

W kilka miesięcy po koronacji zawarty został rozejm między Polską a Turcją w Żurawnie. A w 1677roku nadszedł czas na sprawy prywatne. Król Jan IIL zakupił Wilanów i sąsiednie wioski, ale o tym następnym odcinku.

Opr. Barbara Olak

Opis koronacji zaczerpnięty został z książki Michała Komaszyńskiego o Marii Kazimierze d Arquien Sobieskiej. Korzystałam także z biografii Zbigniewa Wójcika o Janie Sobieskim, strony wilanow-palac.pl/pasaz-wiedzy

 

MIEJSCA PAMIĘCI CZ.6

 

„Miejsca pamięci narodowej upamiętniające polski czyn niepodległościowy rozsiane są po całym świecie. Podobnie jest na terenach dzisiejszej Polski oraz w warszawskiej Dzielnicy Wilanów. Na terenie naszej dzielnicy można odnaleźć ponad trzydzieści takich miejsc. Są one znaczone tablicami pamiątkowymi, obeliskami, krzyżami czy poszczególnymi mogiłami. Jest także duża kwatera wojskowa na cmentarzu wilanowskim oraz Cmentarz Powstańców Warszawy w Powsinie. Najwięcej takich obiektów jest w naszych starych kościołach: św. Anny w Wilanowie i św. Elżbiety w Powsinie”. Niniejszy cykl opowiada o tych miejscach, przypomina ich historię oraz historię wydarzeń, z którymi są związane. Informacje te zostały zawarte również w książce „Wilanowskie miejsca pamięci”, której autorem jest Pan Krzysztof Kanabus.

 

Epitafium upamiętniające
księdza Antoniego Stelmaszczyka

Znajduje się ono w lewej kruchcie kościoła św. Anny w Wilanowie. Upamiętnia niezłomnego księdza, który osobiście zaangażował się w walkę o odzyskanie przez Polskę Niepodległości.

Antoni Stelmaszczyk urodził się 5 czerwca 1821 r. w miejscowości Ostrów Łomżyński, obwodu ostrołęckiego w Województwie Płockim. Dziś miejscowość ta, to powiatowe miasto Ostrów Mazowiecka, położone w północno-wschodniej części Województwa Mazowieckiego w sercu Kurpi Białych. Pochodził z kurpiowskiej rodziny Michała i Marianny z Ciołków małżonków Stelmaszczyków. Wychowywał się w licznej rodzinie, miał trzy siostry i pięciu braci. Rodzina Stelmaszczyków, pomimo, że mieszkała w mieście, utrzymywała się z pracy na roli w swoim gospodarstwie, zapewne położonym na obrzeżach miejscowości, bądź tuż za jego opłotkami. W jednej z metryk o ojcu Antoniego napisano:

„Sławetny Michał Stelmaszczyk, obywatel rolny, stanu miejskiego”.

Na kapłana diakon Antoni został wyświęcony w 1844 r. mając 23 lata i skierowany do posługi duszpasterskiej do parafii św. Antoniego Padewskiego na Czerniakowie.

Administrowanie parafią św. Anny w Willanowie przejął 28 grudnia 1860 r. z rąk dotychczasowego proboszcza księdza Hipolita Dzierzgowskiego.

Zaraz na początku swojego pobytu w Willanowie, jeszcze przed wybuchem Powstania Styczniowego, ksiądz Antoni zaznał inwigilacji i represji carskich. Mikołaj Pawliszczew, urzędnik carski, tak napisał w jednym z raportów wysłanych do cara w 1862 r.: „W tymże okresie zamieszek zeszłego roku, na patriotyczno-religijnym nabożeństwie, zainspirowanym w imieniu włościan w posiadłości hrabiny Aleksandry Potockiej w Wilanowie, zbierano także wraz z hrabiną, składki pieniężne na ukryte cele. Znajdujący się w areszcie tamtejszy ksiądz (Antoni) Stelmaszczyk i syn lokaja J. (Julian) Karniewski, nie chcieli zeznawać, dokąd zostały przekazane pieniądze z ofiar. Obaj zostali objęci tajnym nadzorem, przy czym Karniewski został zwolniony z zaliczeniem mu na poczet kary odbytego aresztu”.

Powyższy cytat świadczy niezbicie, że ksiądz Antoni Stelmaszczyk osobiście zaangażował się w walkę o niepodległość Rzeczypospolitej – naszej Ojczyzny.

W dniu 5 stycznia 1863 r. Naczelnik Powiatu Warszawskiego przesłał do parafii w Willanowie pismo następującej treści:

„Zawiadamiam Dozór Kościoła we wsi Willanowie, że prezentę na toż Beneficjum otrzymał od hrabiego ksiądz Antoni Stelmaszczyk Kommendarz rzeczonego Kościoła i że Kommissyja Rządowa zaakceptowawszy takową, zezwoliła na konieczną instylucję tegoż Duchownego na pomienione Beneficjum”.

W czasach księdza Stelmaszczyka, dzięki funduszom hrabiów Augusta i Aleksandry Potockich i parafian, wilanowski kościół został rozbudowany do postaci jaką dziś możemy oglądać. Ksiądz Antoni, obowiązki proboszcza willanowskiego piastował do 1905 r. Był najdłużej sprawującym posługę duszpasterską na tym stanowisku w kościele św. Anny. Czas jego posługi w Wilanowie był niewątpliwie jednym z najtrudniejszych okresów dla Kościoła i Polski w naszych dziejach.

Z marł w dniu 6 października 1907 r. Pochowano go w krypcie kaplicy na wilanowskim cmentarzu.

Krzysztof Kanabus

Źródło:

Krzysztof Kanabus – „Plebani wilanowscy. Ich rodziny, czasy i losy”

Metryki USC – D. Bekalarek

 

PIELGRZYMKA DZIECI I RODZIN

 

 

DO PRZASNYSZA I ROSTKOWA

Nadszedł miesiąc wrzesień, a z nim kolejna wyprawa powsńskiej grupy śladami św. Stanisława Kostki. 19 września 2026 r. w piękną, słoneczną sobotę /bo tak było na trasie/ nasza "18" wyruszyła na 44. Diecezjalną Pielgrzymkę Dzieci i Rodzin do Przasnysza i Rostkowa.

Pielgrzymkę rozpoczęła Msza św. na placu przy przasnyskim kościele farnym, w którym św. Stanisław przyjął chrzest. Eucharystii przewodniczył biskup pomocniczy archidiecezji łódzkiej Piotr Kleszcz, franciszkanin. W kazaniu kapłan zachęcał młodych pielgrzymów, aby nie zamykali drzwi przed Chrystusem, który chce się z nami zaprzyjaźnić i dlatego wzywa nas do podjęcia pielgrzymki do nieba. Mogą nam w tym pomóc święci. "Chciałbym dzisiaj z wami wszystkimi umówić się wraz ze św. Stanisławem Kostką i z waszym księdzem biskupem za sto lat w niebie. Kto jest chętny proszę podnieść rękę do góry! - zachęcił bp Piotr. Odzewem na jego słowa był wielki las rąk, które podniosły zarówno dzieci jak i dorośli uczestnicy Eucharystii. - A więc kochani za sto lat w niebie! Niech nikogo tam nie zabraknie. To jest bardzo ważne, bo czeka tam na nas Miłosierny Ojciec. Nawet jeżeli trochę nabroimy, nawet jeżeli na drodze naszego życia gdzieś tam zboczymy, to cel jest zawsze ten sam i Pan Bóg nas wszystkich do tego celu zaprasza" – zapewniał bp Kleszcz.

Po Eucharystii pątnicy, których liczbę organizatorzy pielgrzymki szacują na 4,5 tys. osób z diecezji płockiej, łomżyńskiej i z archidiecezji warszawskiej, wyruszyli do Rostkowa. Wędrówce towarzyszyły śpiew i modlitwa. W sanktuarium patrona dzieci i młodzieży pielgrzymi uczestniczyli w koncercie Małego Chóru Wielkich Serc oraz zespołu Golec uOrkiestra. Wręczono także nagrody, m. in. dla najliczniejszej reprezentacji parafii. To już druga pielgrzymka, do udziału w której zostały zaproszone nie tylko dzieci, ale całe rodziny. Hasłem 44. Pielgrzymki Dzieci i Rodzin do Przasnysza i Rostkowa były słowa: "Kostka – wybieram wyższy level".

s. Jolanta Czarnata

 

OŚWIADCZENIE O REZYGNACJI Z PROWADZENIA WIADOMOŚCI POWSIŃSKICH

 

Oświadczenie zostało przekazane na ręce Ks. Proboszcza Roberta Tomasika.

Niniejszym zgodnie z wcześniej przekazanymi informacjami składam oficjalną rezygnację z funkcji Redaktora Naczelnego Wiadomości Powsińskich oraz osoby odpowiedzialnej za prowadzenie, redagowanie oraz przygotowywanie naszego parafialnego miesięcznika Wiadomości Powsińskich z dniem 1 stycznia 2027 r.

Moja decyzja jest podyktowana brakiem możliwości czasowych oraz względami osobistymi. Ponadto po tytlu latach konieczne jest zasilenie WP nowymi siłami, nowymi pomysłami. Nie oznacza, to jednak, że całkowicie chcę zaprzestać współpracy, jeśli będzie taka możliwość to od czasu do czasu chętnie napiszę krótki artykuł, o ile będzie taka wola nowego Redaktora WP.

Bardzo dziękuję członkom Redakcji i współpracownikom za 15 lat wspólnego prowadzenia naszego parafialnego miesięcznika. Autorom artykułów dziękuję za to, że zawsze mogłam liczyć na ich wsparcie i pomoc przy tworzeniu kolejnych numerów Wiadomości Powsińskich. Serdeczne podziękowania również dla członków mojej rodziny za pomoc w dokonywaniu korekty WP.

Śp. Księdzu Janowi Świstakowi dziękuję za zaproszenie mnie do współpracy i powierzenie tej odpowiedzialnej funkcji – miało być na kilka lat wyszło aż 15 lat. Szczerze powiedziawszy początkowo nie byłam przekonana. Ta funkcja wymagała ode mnie nauczenia się jak powstaje gazetka, jak się ją składa, jak dobiera się i kadruje zdjęcia do poszczególnych tekstów, jak dokonuje korekty. Każdy numer Wiadomości Powsińskich to godziny spędzone przy komputerze, często późno w nocy, ale ostatecznie uważam, że było warto – dużo się nauczyłam. Mam też nadzieję, że podobnie uważają czytelnicy Wiadomości Powsińskich, bo jednak co miesiąc kolejne wydania gazetki rozchodzą się bez większego problemu.

Księdzu Prałatowi Lechowi Sitkowi dziękuję za kilkanaście lat przewodzenia Redakcji, a nie były to łatwe lata, bowiem czas Covid-u wymusił na nas całkowitą zmianę dotychczasowego trybu pracy Redakcji – konieczna stała się całkowicie zdalna forma współpracy. Było trudno, ale się udało. Pomimo utrudnień w dostępnie do naszej świątyni w czasie Covid-u, ograniczeń w uczestnictwie we Mszach św., Wiadomości Powsińskie były udostępniane czytelnikom terminowo, zarówno w formie drukowanej jak i elektronicznej na parafialnej stronie internetowej.

Obecnemu Księdzu Proboszczowi Robertowi Tomasikowi dziękuję za umożliwienie kontynuacji tego przedsięwzięcia jakim jest comiesięczne redagowanie Wiadomości Powsińskich – dziękuję za liczne artykuły oraz aktywizację informacji zamieszczanych w części „Z Życia Parafii”, która stanowi jedną z bardziej interesujących dla parafian części gazetki.

Serdeczne podziękowania składam również Drukarni „Każdy Format” i jej pracownikom za bardzo dobrą współpracę, za sprawne i szybkie działanie, za dotrzymywanie terminów nawet wtedy, gdy wydawało się, że nie ma już szans na wydanie Wiadomości Powsińskich.

Na końcu, ale bardzo serdecznie dziękuję czytelnikom redagowanych przez mnie przez ostatnie 15 lat Wiadomości Powsińskich, za zainteresowanie tematami jakie pojawiały się w naszym miesięczniku, za miłe i te krytyczne opinie, bo one świadczą o tym, że gazetka nie jest Wam obojętna. Miło było patrzeć jak szybko po Mszach św. znikały egzemplarze Wiadomości Powsińskich.

Mam nadzieję, że Wiadomości Powsińskie pod nowym kierownictwem będą się dalej rozwijały, że pojawią się nowe pomysły, propozycje, i że WP będą zyskiwały nowych czytelników wśród naszych parafian, a może i poza parafią.

Jednocześnie deklaruję, że do czasu zakończenia mojej pracy nad gazetką, przekażę wszystkie niezbędne informacje dotyczące Wiadomości Powsińskich, dostęp do poczty redakcyjnej Księdzu Proboszczowi lub osobie, która przejmie moje obowiązki, aby zapewnić ciągłość wydawania Wiadomości Powsińskich.

Dziękuję za dotychczasowe zaufanie, możliwość rozwoju oraz współpracę przy tworzeniu Wiadomości Powsińskich.

Jeszcze raz serdeczne Bóg zapłać wszystkim.

Agata Krupińska

 

KRONIKA PARAFII
WRZESIEŃ 2026

 

CHRZTY

• 06.09. – JAKUB

Polecamy opiece Matki Bożej Tęskniącej nowo ochrzczone Dziecko

jego Rodziców i Chrzestnych

POGRZEBY

• 04.09. – † TERESA LEOKADIA WĘSEK
• 07.09. – † KRYSTYNA BARBARA KEPKA
• 11.09. – † WIEAŁAWA KRAJCZYŃSKA
• 23.09. – † ELŻBIETA URSZULA BANACH
• 25.09. – † MONIKA CHMOLEWSKA-MOKRACZ

Dobry Jezu, a nasz Panie, daj im wieczne spoczywanie!

 

Z ŻYCIA PARAFII WRZESIEŃ 2026

 

1. ZBIÓRKA MAKULATURY – 12/13 WRZEŚNIA AD 2026

Podobnie jak w latach poprzednich w weekend 12 i 13 września prowadziliśmy zbiórkę makulatury na rzecz dzieci z Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego im. Jana Pawła II w Jaszkotlu prowadzonego przez Zgromadzenie Sióstr Maryi Niepokalanej. I tym razem nie zawiedliśmy się na wrażliwości i serdeczności naszych Parafian. Zbiórka, zarówno makulatury, jak i środków pieniężnych przyniosła bardzo pokaźną kwotę – 9009 zł – które zostały przekazane Siostrom opiekującym się dziećmi we wspomnianym Ośrodku. Bardzo dziękujemy w imieniu obdarowanych!

2. SPOTKANIE RODZICÓW DZIECI I.-KOMUNIJNYCH – 21 WRZEŚNIA AD 2026

To pierwsze w nowym roku katechetycznym i duszpasterskim spotkanie z Rodzicami, którzy zamierzają uczestniczyć wraz ze swoimi dziećmi w przygotowaniu swoich pociech do I. Komunii św. w naszej Parafii. W spotkaniu uczestniczyli Rodzice dzieci z trzech szkół: powsińskiej (Szkoła im. Macieja Rataja), kabackiej (Szkoła im. Samuela Lindego) oraz American School of Warsaw (kilkanaścioro dzieci z tej Szkoły ma zamiar wziąć udział w przygotowaniu). W spotkaniu, prowadzonym przez ks. Proboszcza uczestniczyła też Siostra Jolanta (Felicjanka), katechetka w powsińskiej Szkole Podstawowej im. Macieja Rataja, która doskonale zna sytuację katechezy szkolnej i wymagania katechezy sakramentalnej. Rodzice otrzymali plan całorocznej (7-miesięcznej de facto) formacji dla swoich dzieci. Ale zostali też zaproszeni do aktywnego współdziałania w tym bardzo ważnym momencie przygotowania do nowego etapu życia swoich dzieci, w jeszcze większej bliskości z Jezusem i Kościołem.

Do 18 października br. prowadzone są zapisy do grona dzieci tzw. I.-komunijnych. Wszelkie związane z tym informacje i wymagania są na bieżąco publikowane na stronie internetowej Parafii.

3. PRZEDŁUŻENIE JUBILEUSZU 350-LECIA KULTU MARYI W CUDOWNYM WIZERUNKU MATKI BOŻEJ TĘSKNIĄCEJ W POWSINIE

Pod koniec września otrzymaliśmy najpierw telefoniczną, a potem mailową informację prosto z Watykanu – z Penitencjarii Apostolskiej w Rzymie. Przedłożyliśmy w tej najstarszej Dykasterii Rzymskiej Kościoła Katolickiego naszą prośbę o przedłużenie Jubileuszu obchodzonego w naszym Sanktuarium już od 25 marca AD 2026. Podpisany przez Penitencjarza Większego, czyli przełożonego Penitencjarii Apostolskiej w Rzymie – Ks. Kard. Angelo De Donatis – oficjalny dekret przedłuża nasz Odpust aż do Święta Miłosierdzia Bożego, które przypada w tym roku 4 kwietnia AD 2027, czyli jak zawsze w niedzielę, tydzień po Wielkanocy. Uroczystościom zamykającym ten wyjątkowy Rok łaski będzie przewodniczyć przedstawiciel Papieża Leona XIV w Polsce – Nuncjusz Apostolski i dziekan Korpusu Dyplomatycznego w naszym kraju – Ks. Arcybiskup Antonio Guido Filipazzi. Z wielką radością przyjęliśmy to postanowienie. Oby jak najwięcej naszych Parafian i dusz tych, którzy czekają na pełnię Bożego miłosierdzia w czyśćcu mogło skorzystać z tej wyjątkowej szansy, jaką jest udzielony nam przywilej zyskiwania odpustów tak blisko naszego własnego domu.

4. DZIEŃ ROCZNICOWY W ROKU JUBILEUSZOWYM – 28 WRZEŚNIA AD 2026

Tym razem pod egidą Kręgów Domowego Kościoła obchodziliśmy kolejny Dzień Rocznicowy w Roku Jubileuszowym. Specjalną konferencję wygłosił dla nas Ks. Grzegorz Demczyszak, były wikariusz i rezydent w naszej Parafii, dawny opiekun jednej z grup Domowego Kościoła działających przy naszej Wspólnocie. Po Eucharystii, której przewodniczył wygłaszając homilię do wszystkich Parafian, spotkaliśmy się z naszym Gościem podczas skromnego posiłku w domu parafialnym. Był czas na wspomnienia i na nowe wyzwania, chwilę wspólnej modlitwy i dzielenie tym, co w życiu wiary najistotniejsze, spotkaniem z żywym Bogiem, w tajemnicy sakramentów i w osobie bliźniego, drugiego człowieka. Dziękujemy za to spotkanie!

Naszemu wieloletniemu Współpracownikowi i członkowi Redakcji „Wiadomości Powsińskich” PANU KRZYSZTOFOWI KANABUSOWI składamy wyrazy serdecznego współczucia z powodu śmierci Żony Ś.P. WANDY KANABUS Łączymy się w żalu i smutku z Rodziną, członkami zespołu Powsinianie, z wszystkimi, którzy zachowują Zmarłą w życzliwej i modlitewnej pamięci. Redakcja „Wiadomości Powsińskich”

 

KALENDARZ DUSZPASTERSKI PAŹDZIERNIK 2026

 

Intencja papieska – Za duszpasterstwo zdrowia psychicznego Módlmy się o ustanowienie w całym Kościele duszpasterstwa zdrowia psychicznego, pomagającego przezwyciężyć stygmatyzację i dyskryminację osób z chorobami psychicznymi.

• Rozpoczynamy miesiąc nabożeństw różańcowych. Zapraszamy rodziny do wspólnej modlitwy, szczególnie wszystkie dzieci rocznicowe i I.-komunijne
• Codziennie o 17.15 – różaniec przed wystawionym Najświętszym Sakramentem
• Całomiesięczna akcja pomocy dzieciom afrykańskim „Grosiki dla Afryki” – przez cały październik będziemy zbierać drobne monety, którymi udzielimy wsparcia potrzebującym dzieciom w Afryce
• Październikowy konkurs różańcowy dla dzieci z nagrodami

01 X – I. CZWARTEK MIESIĄCA – WSPOMNIENIE ŚW. TERESY OD DZIECIĄTKA JEZUS, DZIEWICY I DOKTORA KOŚCIOŁA

• Teresa Martin urodziła się w Alençon w roku 1873. Była córką św. Zelii i Ludwika Martin. Gdy miała 15 lat, wstąpiła do klasztoru karmelitanek w Lisieux. Odznaczała się pokorą, prostotą ewangeliczną i wielką ufnością w Bogu. Tych cnót uczyła powierzone jej nowicjuszki. Złożyła swoje życie w ofierze za zbawienie dusz i za Kościół. Zmarła 30 września 1897 roku.
• po Mszy św. o 18.00 (podczas adoracji) – modlitwa o powołania kapłańskie i zakonne
• Adoracja po Mszy św. wieczornej (do 20.00)
• GODZINA ŚWIĘTA (23.00 ÷ 24.00)

02 X – I. PIĄTEK MIESIĄCA – WSPOMNIENIE ŚW. ANIOŁÓW STRÓŻÓW

• Pismo Święte uczy nas, że Bóg w swej opatrzności posyła Aniołów, by ochraniać ludzi i prowadzić ich do wyznaczonego im celu. Kościół zaprasza do dziękczynienia za obecność Aniołów wśród nas i do uciekania się pod ich opiekę w niebezpieczeństwach życia i pokusach.
• Spowiedź od 6.45 i od 17.00
• Msze święte – 7.00 / 18.00
• od godz. 9.30 – odwiedziny u chorych
• o godz. 17.15 – różaniec przed Najświętszym Sakramentem
• po Mszy wieczornej sprawowanej według formularza o Najśw. Sercu Pana Jezusa – wystawienie Najświętszego Sakramentu (do godz. 20.00)

03 X – I. SOBOTA MIESIĄCA

• Msze święte – 7.00 / 18.00
• o godz. 17.15 – różaniec przed Najświętszym Sakramentem
• Msza św. wieczorna według formularza o Niepokalanym Sercu NMP
• adoracja po Mszy św. wieczornej (do godz. 20.30) z rozważaniami różańcowymi i modlitwą pokutną za Warszawę

04 X – DWUDZIESTA SIÓDMA NIEDZIELA ZWYKŁA – I. NIEDZIELA MIESIĄCA – XVI POWSIŃSKI DZIEŃ DYNI

• zbiórka elektroodpadów z okazji Dnia Dyni organizowana wspólnie z ElektroEko
• Msze święte – 7.00 / 9.00 / 10.30 / 12.00 (Suma) i 18.00
• po Sumie o godz. 12.00 – wystawienie Najświętszego Sakramentu i procesja eucharystyczna (w kościele)
• XVI Powsińskie Święto Dyni (od godz. 8.00 ÷ 14.00) – w programie m.in. warsztaty i animacje dla dzieci, występ Wilanowskiej Orkiestry Dętej, występ laureatów konkursu wokalnego dla dzieci „Wszystkie dzieci nasze są”, koncert Zespołu „Czereśnie”
• o godz. 17.00 – wystawienie Najświętszego Sakramentu i nabożeństwo różańcowe

05 X – PONIEDZIAŁEK – WSPOMNIENIE ŚW. FAUSTYNY KOWALSKIEJ, DZIEWICY

• Św. Faustyna Kowalska, zakonnica. Helena Kowalska urodziła się 25 września 1905 r. w Głogowcu niedaleko Łodzi. Pochodziła z wiejskiej ubogiej rodziny Mając 16 lat pracowała jako służąca. W cztery lata później została przyjęta do klasztoru sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Warszawie. Nadano jej imię Faustyna. Wykonywała prace służebne w ogrodzie, w kuchni, w piekarni, na furcie. Miała jedno pragnienie. uświęcić się wśród pracy i cierpienia. Posiadając zaledwie elementarne wykształcenie sięgnęła szczytów nieba. Była obdarzona darem modlitwy kontemplacyjnej. Na polecenie spowiednika spisała swe mistyczne przeżycia w “Dzienniczku”, który stanowi perłę duchowości chrześcijańskiej. Ogłosiła na nowo ludziom wielkie ewangeliczne przesłanie o Miłosierdziu Boga. Na podstawie objawień poleciła namalować obraz Zbawiciela z podpisem “Jezu, ufam Tobie”. Zmarła 5 października 1938 r. w Krakowie – Łagiewnikach. Beatyfikowana przez Jana Pawła II w 1993 r.

07 X – ŚRODA – WSPOMNIENIE NMP RÓŻAŃCOWEJ

• Papież św. Pius V ustanowił to wspomnienie, aby upamiętnić zwycięstwo floty chrześcijańskiej (koalicja hiszpańsko-wenecko-papieska) nad turecką pod Lepanto (obecnie Nafpaktos) w roku 1571, które zostało wyproszone modlitwą różańcową. W modlitwie tej rozważamy tajemnice naszego odkupienia pod przewodnictwem Maryi, która w tych tajemnicach uczestniczyła.

10 X – SOBOTA – WSPOMNIENIE BŁ. MARII ANGELI TRUSZKOWSKIEJ

• Bł. Maria Angela (Zofia Kamila Truszkowska herbu Trzaska) urodziła się w Kaliszu 16 maja 1825 roku. Od dzieciństwa była wrażliwa na potrzeby Kościoła i bliźniego. W roku 1854 jej kierownikiem duchowym został o. Honorat Koźmiński, kapucyn. Przy jego pomocy założyła Zgromadzenie Sióstr Felicjanek. Po powstaniu styczniowym Zgromadzenie przeniosło się do Krakowa i tutaj rozpoczął się jego szybki rozwój. W roku 1869 matka Maria Angela z powodu utraty słuchu ustąpiła z urzędu przełożonej generalnej i dalsze lata spędziła na modlitwie i staraniach o zatwierdzenie Zgromadzenia. Zmarła 10 października 1899 roku. Została beatyfikowana w roku 1993 przez papieża Jana Pawła II.
• Modlitwa: Boże, nasz Ojcze, Ty obdarzyłeś błogosławioną Marię Angelę żywą wiarą i bezgraniczną miłością, by mogła wiernie spełniać Twoją wolę, spraw, abyśmy umocnieni jej modlitwą i przykładem, z radością szukali tego, co się Tobie podoba, i żyli zgodnie z Twoją wolą. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.

11 X – DWUDZIESTA ÓSMA NIEDZIELA ZWYKŁA – DZIEŃ PAPIESKI

• Zbiórka ofiar do puszek na rzecz Fundacji Dzieło Nowego Tysiąclecia
• Msze święte – 7.00 / 9.00 / 10.30 / 12.00 (Suma) i 18.00
• o godz. 17.00 – wystawienie Najświętszego Sakramentu i nabożeństwo październikowe
• o godz. 18.00 – Msza św. za Ojczyznę.

12 X – PONIEDZIAŁEK – WSPOMNIENIE BŁ. JANA BEYZYMA, KAPŁANA

• Jan Beyzym urodził się 15.05.1850 r. w Beyzymach na Wołyniu, w rodzinie szlacheckiej. Po ukończeniu gimnazjum w Kijowie w 1872 wstąpił do Towarzystwa Jezusowego (jezuitów). 26 lipca 1881. W Krakowie przyjął święcenia kapłańskie. Przez wiele lat był wychowawcą i opiekunem młodzieży w kolegiach Towarzystwa Jezusowego w Tarnopolu i Chyrowie. W wieku 48 lat podjął głęboko przemyślaną decyzję o wyjeździe na misje. Początkowo o. Beyzym miał jechać do Indii, ale nie znał języka angielskiego. Udał się więc na Madagaskar, gdzie językiem urzędowym był francuski. Tam oddał wszystkie swoje siły, zdolności i serce opuszczonym, chorym, głodnym, wyrzuconym poza nawias społeczeństwa; szczególnie dużo uczynił dla trędowatych. Zamieszkał wśród nich na stałe, by opiekować się nimi dniem i nocą. Stworzył pionierskie dzieło, które uczyniło go prekursorem współczesnej opieki nad trędowatymi. Z ofiar zebranych głównie wśród rodaków w kraju (w Galicji) i na emigracji wybudował w 1911 w Maranie szpital dla 150 chorych, by zapewnić im leczenie i przywracać nadzieję. W głównym ołtarzu szpitalnej kaplicy znajduje się sprowadzona przez o. Beyzyma kopia obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. Wyczerpany pracą ponad siły, o. Beyzym zmarł 02 października 1912 roku, otoczony nimbem bohaterstwa i świętości.

13 X – WTOREK – WSPOMNIENIE BL. HONORATA KOŹMIŃSKIEGO – DZIEŃ FATIMSKI

• Bł. Honorat Koźmiński, zakonnik, kapłan. Wacław Koźmiński urodził się w rodzinie inteligenckiej w 1829 r. w Białej Podlaskiej. Maturę uzyskał w Płocku. Studiował na wydziale budownictwa przy Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. Jego młodzieńcze lata cechowała obojętność wobec Boga. Pod zarzutem przynależności do spisku politycznego został aresztowany i osadzony w X pawilonie Cytadeli warszawskiej. W więzieniu zachorował na tyfus. Po jedenastu miesiącach więzienia został zwolniony Przeżycia więzienne radykalnie zmieniły jego stosunek do Boga. Po ukończeniu studiów wstąpił do klasztoru kapucynów (1848), przyjmując imię zakonne Honorat. Wyświęcony na kapłana w 1852 r. Był wybitnym kaznodzieją oraz znanym spowiednikiem. Swoją głęboką religijnością i troską o człowieka zjednywał wielu ludzi dla Chrystusa. O. Honorat założył szereg zgromadzeń zakonnych - do dziś istnieją trzy zgromadzenia habitowe: felicjanki – powołane razem z bł. Marią Angelą Zofią Truszkowską (zob. 10 października), serafitki, kapucynki, i czternaście bezhabitowych, tzn. utajonych przed carskim zaborcą, który po kasacie klasztorów nie dopuszczał do ich odrodzenia się czy powstawania nowych. Zgromadzenia o. Honorata podejmowały prace charytatywne i apostolskie m. in. wśród młodzieży szkolnej i rzemieślniczej, w fabrykach, wśród ludu wiejskiego, w przytułkach dla ludzi starych i upośledzonych. Po powstaniu styczniowym skasowano klasztor, w którym przebywał. Zakonników, wśród nich i o. Honorata, wywieziono do Zakroczymia. Ostatecznie osiadł on w Nowym Mieście nad Pilicą. Wyczerpany pracą apostolską, zmarł w opinii świętości 16 grudnia 1916 r. Beatyfikował go Jan Paweł II (1988). W ikonografii bł. Honorat przedstawiany jest w habicie kapucynów.

• Po Mszy św. wieczornej – różaniec i ostatnia w Roku Jubileuszowym procesja fatimska.

14 X – ŚRODA – WSPOMNIENIE ŚW. MAŁGORZATY-MARII ALACOQUE

• Małgorzata urodziła się w roku 1647 we Francji w diecezji Autun. Wstąpiła do klasztoru wizytek przy Paray-le-Monial. Czyniła szybkie postępy w życiu wewnętrznym i doznała objawień dotyczących kultu Najświętszego Serca Pana Jezusa. Zmarła 17 października 1690 roku.
• Obietnice Jezus, przekazane św. Małgorzacie Alacoque, dotyczące czcicieli Jego Serca:
  • Dam im łaski, potrzebne w ich stanie.
  • Ustalę pokój w ich rodzinach.
  • Będę ich pocieszał w utrapieniach.
  • Będę ich pewną ucieczką w życiu, a szczególnie w godzinę śmierci.
  • Będę im błogosławił w ich przedsięwzięciach.
  • Grzesznicy znajdą w mym Sercu źródło i ocean miłosierdzia.
  • Dusze oziębłe staną się gorliwymi.
  • Dusze gorliwe prędko dojdą do doskonałości.
  • Będę błogosławił domom, w których wizerunek Serca mojego będzie czczony.
  • Osoby, które będą to nabożeństwo rozszerzały, będą miały imię swoje wypisane w Sercu moim.
  • Dam kapłanom dar wzruszania serc nawet najzatwardzialszych.
  • W nadmiarze miłosierdzia Serca mojego przyrzekam tym wszystkim, którzy będą komunikować w pierwsze piątki miesiąca przez dziewięć miesięcy z rzędu w intencji wynagrodzenia, że miłość moja udzieli łaskę pokuty, iż nie umrą w mojej niełasce, ani bez Sakramentów świętych, a Serce moje będzie im pewną ucieczką w ostatniej godzinie życia.

15 X – CZWARTEK – WSPOMNIENIE ŚW. TERESY OD JEZUSA (Z AVILA), DZIEWICY I DOKTORA KOŚCIOŁA

• Teresa (hiszp. Teresa Sánchez de Cepeda y Ahumada) urodziła się w roku 1515 w Ávili. W dwudziestym roku życia wstąpiła do klasztoru karmelitanek. Za natchnieniem Bożym przeprowadziła reformę swojego zakonu mimo wielu przeciwności. Na podstawie własnych doświadczeń napisała szereg dzieł zawierających głęboką naukę o życiu mistycznym. Zmarła 15 października 1582 roku. Wraz ze św. Janem od Krzyża jest uważana za założycielkę karmelitów bosych.
• Kanonizowana została 40 lat po śmierci przez papieża Grzegorza XV. W roku 1970 papież Paweł VI nadał jej tytuł doktora Kościoła. Jej książki (przede wszystkim: Księga Życia, Twierdza wewnętrzna, Droga Doskonałości) są integralną częścią literatury hiszpańskiego Renesansu, jak również chrześcijańskiego mistycyzmu i chrześcijańskiej medytacji.

16 X – PIĄTEK – WSPOMNIENIE ŚW. JADWIGI ŚLĄSKIEJ, SPOKREWNIONA ZE ŚW. ELŻBIETĄ WĘGIERSKĄ (JAKO JEJ CIOTKA)

• Jadwiga (księżna Jadwiga z Andechs-Meran, niem.: Hedwig von Andechs) urodziła się w Andechs (Bawaria) około roku 1174. W trzynastym roku poślubiła księcia Henryka I Brodatego (+1238), z którym miała siedmioro dzieci (wśród nich Henryka II Pobożnego). Otaczała troską ubogich i chorych, dla których fundowała szpitale. Po śmierci męża schroniła się do klasztoru w Trzebnicy i tam zmarła 15 października 1243 roku. Uznawana jest za patronkę Polski i Śląska, a także małżeństw i chrześcijańskich rodzin. W XX wieku czczona była jako patronka pojednania polsko-niemieckiego.

17 X – SOBOTA – WSPOMNIENIE ŚW. IGNACEGO ANTIOCHEŃSKIEGO, BISKUPA I MĘCZENNIKA

• Ignacy (zwany Teoforem) urodził się ok. 30 roku. Według starej tradycji, miał być tym dzieckiem, które Jezus postawił przed swoimi uczniami i rzekł: "Zaprawdę powiadam wam: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego" (Mt 18,1-4). Był trzecim z kolei biskupem Antiochii (po św. Piotrze Apostole i św. Ewodiuszu), prawdopodobnie w latach 70-107. Skazany na pożarcie przez dzikie zwierzęta został przewieziony do Rzymu i tam poniósł śmierć męczeńską 20 grudnia około roku 107 za panowania cesarza Trajana. W drodze do Rzymu wysłał siedem listów do różnych Kościołów. W tych listach wyłożył naukę o Chrystusie, o Kościele i o życiu chrześcijańskim. W Antiochii czczono go w tym dniu już w IV wieku. Jest świętym Kościoła katolickiego oraz prawosławnego i jednym z pierwszych ojców Kościoła (Ojcowie Apostolscy). Jego imię wymienione jest w I Modlitwie Eucharystycznej (Kanon rzymski).
• Różaniec (wszystkie 4 części) prowadzony przez Arcybractwo Straży Honorowej NSPJ (od godz. 19.00 – 21.00)

18 X – DWUDZIESTA DZIEWIĄTA NIEDZIELA ZWYKŁA – DZIEŃ MISYJNY

• Świadectwo Kapłana Misjonarza ze Stowarzyszenia Misji Afrykańskich – pomoc misjom przez zakup dewocjonaliów i drobiazgów wykonanych przez dzieci Afryki
• Msze święte – 7.00 / 9.00 / 10.30 / 12.00 (Suma) / 15.00 (inicjacyjna) i 18.00
• o godz. 14.30 – spotkanie dla dzieci I.-komunijnych (w kościele)
• o godz. 15.00 – Msza św. inicjacyjna dla Dzieci i Rodziców I-komunijnych
• o godz. 17.00 – wystawienie Najświętszego Sakramentu i nabożeństwo październikowe.

19 X – PONIEDZIAŁEK – WSPOMNIENIE BŁ. KS. JERZEGO POPIEŁUSZKI, MĘCZENNIKA

• Błogosławiony Ks. Jerzy Popiełuszko urodził się 14 września 1947 r. w podlaskiej miejscowości Okopy, należącej do parafii Suchowola. Na chrzcie św. otrzymał imię Alfons – po swoim wuju, które zmienił w czasie studiów w seminarium w 1971r. Jako uczeń szkoły podstawowej i średniej był ministrantem. W 1965 zdawszy maturę wstąpił do seminarium duchownego w Warszawie. Formacje seminaryjną przerwała dwuletnia służba wojskowa, w czasie której wykazał się męstwem i nie pozwolił odebrać sobie medalika i różańca. Święceń prezbiteratu udzielił mu kardynał Stefan Wyszyński 28 maja 1972 roku w bazylice archikatedralnej Św. Jana Chrzciciela w Warszawie. Jako kapłan posługiwał w duszpasterstwie parafialnym oraz dla różnych grup wiernych: środowisk akademickich (studentów), pielęgniarek, lekarzy, chorych, a także ludzi pracy. W 1980 roku posługiwał w parafii Św. Stanisława Kostki na warszawskim Żoliborzu. Brał udział w organizacji dwóch pielgrzymek Św. Jana Pawła II do Polski (1979 i 1983). Dnia 19 października 1984 roku, wracając z Bydgoszczy, w Górsku koło Torunia został zatrzymany i uprowadzony przez funkcjonariuszy komunistycznych służb bezpieczeństwa. 30 października 1984 r. pod Włocławkiem, w zbiorniku na Wiśle, znaleziono ciało bł. ks. Jerzego Popiełuszki. Pochowano go przy kościele św. Stanisława Kostki w Warszawie. Jego Beatyfikacja miała miejsce 6 czerwca 2010 roku w Warszawie. Biorąc pod uwagę niesłabnący kult, trwają przygotowania do jego kanonizacji.
• o godz. 19.00 – konferencja dla Rodziców Dzieci I.-komunijnych.

20 X – WTOREK – WSPOMNIENIE ŚW. JANA KANTEGO, KAPŁANA

• Św. Jan Kanty, kapłan. Urodził się w 1390 r. w Kętach. Studiował filozofię i teologię na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie później został profesorem. Pełnił funkcję kanonika i kustosza kolegiaty św. Floriana w Krakowie oraz przez krótki czas proboszcza w Olkuszu. Był człowiekiem żywej wiary i głębokiej po-bożności. Kilkakrotnie pieszo pielgrzymował do Rzymu. Przez całe życie kapłańskie powstrzymywał się od spożywania mięsa. Niezwykle pracowity, przepisywał manuskrypty. Odnalezione niedawno rękopisy liczą 18000 stron (!). Słynął z wielkiego miłosierdzia. Nie mogąc zaradzić nędzy, wyzbył się nawet własnego odzienia i obuwia. Zmarł 24 grudnia 1473 r. Beatyfikował go papież Innocenty XI (1680), a kanonizował Klemens XIII (1767). Jego relikwie spoczywają w kościele św. Anny w Krakowie. Jest patronem Polski, archidiecezji krakowskiej, Krakowa; profesorów, nauczycieli i studentów, szkół katolickich, „Caritasu”.

22 X – CZWARTEK – WSPOMNIENIE ŚW. JANA PAWŁA II, PAPIEŻA

• Karol Józef Wojtyła, urodził się w 1920 r. w Wadowicach. Wyświęcony na kapłana w Krakowie, kontynuował studia teologiczne w Rzymie. Po powrocie do kraju pełnił różne obowiązki duszpasterskie i akademickie. Mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji krakowskiej, w roku 1964 został jej arcybiskupem metropolitą. Uczestniczył w pracach Soboru Watykańskiego II. 16 października 1978 wybrany na papieża, przyjął imię Jana Pawła II. Wyświęcony na kapłana w Krakowie, kontynuował studia teologiczne w Rzymie. Po powrocie do kraju pełnił różne obowiązki duszpasterskie i akademickie. Mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji krakowskiej, w roku 1964 został jej arcybiskupem metropolitą. Uczestniczył w pracach Soboru Watykańskiego II. Zmarł w Rzymie, 2 kwietnia 2005 r., w wigilię II Niedzieli Wielkanocnej, czyli Miłosierdzia Bożego. Beatyfikowany przez papieża Benedykta XVI w niedzielę Miłosierdzia Bożego 1.05.2011 roku. Kanonizowany, wraz z Janem XXIII, przez papieża Franciszka w niedzielę Miłosierdzia Bożego 27.04.2014 roku.

25 X – TRZYDZIESTA NIEDZIELA ZWYKŁA

• Całodzienna zbiórka do puszek na Radio Maryja i Telewizję Trwam
• UWAGA!!!!! W nocy z soboty na niedzielę – ZMIANA CZASU NA ZIMOWY – przesuwamy wskazówki zegarów z godz. 3.00 na 2.00 rano
• Msze święte – 7.00 / 9.00 / 10.30 / 12.00 (Suma) i 18.00
• o godz. 9.00 – Msza św. za Radio Maryja i Telewizję Trwam oraz wszystkich darczyńców mediów katolickich
• o godz.17.00 – wystawienie Najświętszego Sakramentu i nabożeństwo październikowe.

28 X – ŚRODA – ŚWIĘTO ŚW. APOSTOŁÓW, SZYMONA I JUDY TADEUSZA – DZIEŃ ROCZNICOWY W ROKU JUBILEUSZOWYM POD PATRONATEM ARCYBRACTWA STRAŻY HONOROWEJ NAJŚWIĘTSZEGO SERCA PANA JEZUSA

• Szymon i Juda, jak wszyscy Apostołowie z wyjątkiem Jana, ponieśli wedle tradycji męczeńską śmierć za wiarę. Juda Tadeusz jest patronem w sprawach beznadziejnych.
• Św. Szymon Apostoł był najprawdopodobniej bratem Jakuba i Judy Tadeusza oraz bratankiem lub siostrzeńcem samego Jezusa. Informacje na temat Szymona są w Ewangelii bardzo skąpe. Nadawano mu przydomek Kananejczyk (Mt 10,4; Mk 3,18). Stąd niektórzy Ojcowie Kościoła utożsamiają go z panem młodym z wesela w Kanie Galilejskiej, gdzie Jezus uczynił początek znaków – przemienił wodę w wino. Wedle tradycji po śmierci Jakuba Starszego i Jakuba Młodszego został kolejnym biskupem Jerozolimy. Dożył sędziwego wieku ponad stu lat. W obronie wiary został zamęczony na śmierć. Wedle legendarnego opisu umarł przecięty piłą na pół.
• Św. Juda Apostoł, nazywany także Tadeuszem, czyli „odważnym” jest autorem jednego z Listów w Nowym Testamencie. Wymieniany w Ewangelii bardzo rzadko znany jest z pytania: «Panie, cóż się stało, że nam się masz objawić, a nie światu?». Wedle przekazu Pisma św. był jednym z braci Pańskich, czyli bratankiem lub siostrzeńcem Jezusa. Wedle tradycji poniósł męczeńską śmierć w Persji. Jest czczony w Kościele jako patron od spraw beznadziejnych. Przydomek „Odważny” pomaga odróżnić Judę Tadeusza od Judasza Iskarioty.
• Konferencja duchowa z nabożeństwem październikowym o godz. 17.00
• Msza św. z kazaniem jubileuszowym – godz. 18.00
• Po Mszy św. wieczornej – spotkanie w domu parafialnym z przedstawicielami Arcybractwa straży Honorowej NSPJ

31 X – SOBOTA

• Ostanie nabożeństwo październikowe w Roku Jubileuszowym o godz. 17.15

 

LISTOPAD

01 XI – 08 XI

• Można codziennie uzyskać odpust zupełny za pobożne nawiedzenie cmentarza i odmówienie modlitwy za zmarłych.

01 XI – NIEDZIELA (XXXI) – UROCZYSTOŚĆ WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH

• Tego dnia Kościół oddaje cześć wszystkim, którzy już weszli do chwały niebieskiej, a wiernym pielgrzymującym na ziemi wskazuje drogę, która ich starszych braci i siostry zaprowadził do świętości. Przypomina nam również prawdę o naszej wspólnocie ze Świętymi, którzy otaczają nas opieką.
• Msze święte – 7.00/ 9.00/ 12.00 (tylko na cmentarzu) i 18.00 (UWAGA!!!
  w tę niedzielę nie będzie Mszy św. o godz. 10.30)
• o godz. 17.00 – różaniec za zmarłych z wypominkami.

02 XI – PONIEDZIAŁEK – WSPOMNIENIE WSZYSTKICH WIERNYCH ZMARŁYCH

• Kościół wspomina dzisiaj w liturgii wszystkich wierzących w Chrystusa, którzy odeszli już z tego świata, a teraz przebywają w czyśćcu. Przekonanie o istnieniu czyśćca jest jednym z dogmatów naszej wiary. Obchód tego dnia zainicjował w 998 roku św. Odylon – czwarty opat klasztoru benedyktyńskiego w Cluny (Francja). Praktykę tę początkowo przyjęły klasztory benedyktyńskie, ale wkrótce za ich przykładem poszły także inne zakony i diecezje. W XIII w. święto rozpowszechniło się na cały Kościół Zachodni. W wieku XIV zaczęto urządzać procesję na cmentarz do czterech stacji. Piąta stacja odbywała się już w kościele, po powrocie procesji z cmentarza. Przy stacjach odmawiano modlitwy za zmarłych i śpiewano pieśni żałobne. W Polsce tradycja tego dnia zaczęła się tworzyć już w XII w., a z końcem wieku XV była znana w całym kraju.
• Msze święte o godz. 7.00 / 9.00 i 18.00 – sprawowane w intencji Śp. Zmarłych poleconych w wypominkach jednorazowych
• po Mszy św. o godz. 9.00 – procesja na cmentarz z modlitwą wypominkową
• godz. 17.00 – różaniec za Śp. Zmarłych.

Wypominki będą zbierane w kancelarii (w godzinach jej funkcjonowania), w zakrystii (przed i po Mszach św.) oraz na cmentarzu (tylko w dniu 1 listopada) w godz. 8.30÷16.00.

Kalendarium przygotował ks. Robert Tomasik z wykorzystaniem schematów przygotowanych przez † ks. Jana Świstaka

Msze św. w naszej świątyni

- w dni powszednie: 7:00 i 18:00

- w niedziele: 7:00 / 9:00 / 10:30 dla dzieci / 12:00 (suma) i 18:00

Spowiedź. W dni powszednie o godz. 6:45 oraz 17:45, a w niedziele kwadrans przed każdą Mszą św.

Kancelaria jest czynna od poniedziałku do czwartku 16:00÷17:00 oraz w środy i piątki 9:00÷10:00. Telefon kancelaryjny (w godzinach otwarcia biura) (0-22) 648 38 46

Nr konta bankowego Parafii: 89 1240 2135 1111 0000 3870 8501

Parafialny Zespół Caritas. Magazyn jest czynny w drugą i czwartą sobotę miesiąca w godz. 10:00÷11:00 w Domu Parafialnym, ul. Przyczółkowa 56.

Nr konta bankowego CARITAS: 93 1240 2135 1111 0010 0924 9010

e-mail parafialny: [email protected]

e-mail Wiadomości Powsińskich. [email protected]

http: parafia-powsin.pl

TELEFON KS. DYŻURNEGO (tzw. niebieska linia) – 785 593 335

Bóg zapłać za ofiary na pokrycie kosztów druku gazetki!

Redakcja WP działa pod opieką ks. proboszcza Roberta Tomasika. Sprawy dotyczące parafii Powsin opracowuje ks. Proboszcz wraz z ks. Lechem Sitkiem. Redaktor Naczelny: Agata Krupińska. Redaktor honorowy i twórca formatu Wiadomości Powsińskich: † ks. Jan Świstak. Redakcja: Maria Zadrużna, Teresa Gałczyńska, Aleksandra Kupisz-Dynowska, Krzysztof Kanabus. Nakład: 200 egz.