Wiadomości Powsińskie listopad 2026

Listopad 2025 ISSN 1731-5069 nr 11 (303)

Pismo rzymskokatolickiej parafii p.w.

św. Elżbiety w Warszawie-Powsinie

 

ODPUST (NIE)ODKRYTY ?

 

Moi Drodzy Parafianie i Czytelnicy Wiadomości Powsińskich!

W ostatnim czasie dotarł do nas Dekret Penitencjarii Apostolskiej potwierdzający, że ostatnim dniem naszego całorocznego, wyjątkowego JUBILEUSZU z możliwością otrzymania odpustu zupełnego będzie Niedziela Bożego Miłosierdzia, czyli 4. dzień kwietnia AD 2027. Właśnie wtedy, jeśli Opatrzność Boża pozwoli, będziemy cieszyć się w naszej Wspólnocie obecnością wysłannika papieskiego – Jego Ekscelencji Księdza Arcybiskupa Antonio Guido Filipazziego – obecnego Nuncjusza Apostolskiego w Polsce.

Minął właśnie siódmy miesiąc od chwili, kiedy otrzymaliśmy z Watykanu pozwolenie na ogłoszenie tego Jubileuszu w związku z 350-leciem kultu Cudownego Obrazu Matki Bożej Tęskniącej w Powsinie. Pozostaje nam jeszcze niecałe sześć miesięcy. Czy właściwie rozumiemy jak wielkiej łaski w ten sposób doznajemy? Czy w pełni z tego daru korzystamy?

Aby uzmysłowić nam wszystkim wielkość Bożej łaskawości, chcę w tym miejscu przytoczyć słowa bardzo ostatnio popularnego, neapolitańskiego kapłana – Księdza Dolindo Ruotolo (1882- †1970) – znanego na całym świecie przede wszystkim ze względu na spisaną pod natchnieniem Bożym prostą modlitwę: „Jezu, Ty się tym zajmij!”. W jego rodzimej diecezji, w Neapolu, od ponad 50 lat toczy się proces beatyfikacyjny tego niezwykłego przyjaciela O. Pio, który powiedział do ks. Dolindo podczas jedynego ich spotkania: „Całe niebo mieści się w twej duszy. Było tam od zawsze, jest teraz i pozostanie na wieki.” Niezwykłe losy ks. Dolindo, umiejętność prowadzenia wielu dusz ludzkich do Boga, pokora i niewyczerpane pokłady ewangelicznego pragnienia służby, dały mu szczególne miejsce w panteonie ludzi Kościoła XX wieku. Wyposażony w dar widzenia rzeczy przyszłych, wnikania wprost w ludzkie serca, a nawet bilokacji, słusznie uznawany był za mistyka swoich czasów. Pozostawił po sobie wiele pism, w których bardzo przystępnym, współczesnym językiem wyjaśniał Pismo Święte i naukę Kościoła.

Zobaczmy zatem co sam napisał o odpustach, widząc w nich zaraz po nadzwyczajnym darze Eucharystii (szczególnie Mszy św. gregoriańskich) oraz indywidualnej i zbiorowej modlitwie (np. tej wypominkowej), trzeci najważniejszy środek pomagania duszom czyśćcowym w ich drodze do pełnego zjednoczenia z Bogiem. Poniższy tekst jest fragmentem książki pt. „Kto umrze, zobaczy … Czyściec i raj”, która ukazała się nakładem Wydawnictwa M (w Krakowie) w 2019 roku:

«Sama nazwa „odpust” wskazuje na dobrodziejstwo i darowanie z hojności miłosierdzia. Pan z Ewangelii, który darował dłużnikowi dziesięć tysięcy talentów, jakie był mu on winien, udzielił mu odpustu, co było wynikiem pokornej i zmartwionej modlitwy sługi: Miej cierpliwość nade mną, a wszystko ci oddam. Sługa błagał, i tą modlitwą zasłużył sobie na odpust, który był konsekwencją bogactwa pana. Oczywiście gdyby nie zmarnował dóbr pana, nie zadłużyłby się na dziesięć tysięcy talentów.

Aby zrozumieć naturę odpustów udzielanych przez Kościół mocą, którą Jezus Chrystus przekazał mu dla rozwiązywania lub związywania na ziemi każdego długu duszy u Boga, należy wrócić na chwilę do wspaniałego Sakramentu Pokuty. Przez ten Sakrament zostają odpuszczone grzechy ciężkie i lekkie, to znaczy sprawia on, że dusza, która popełniła grzech ciężki, wraca do życia łaski albo pomnaża je w sobie, osłabione grzechem lekkim. Chodzi o powrót dzieci do Ojca albo o bardziej miłosny i szczery uścisk mało delikatnych dzieci, które Go kochają.

Każdy grzech jest długiem i zakłada zadośćuczynienie dla otrzymania odpuszczenia. Za nieodpuszczony grzech śmiertelny zadośćuczynienie jest wieczne. Jeśli zostaje odpuszczony, zadośćuczynieniem jest kara doczesna, konieczna do wprowadzenia w duszy równowagi miłości do Boga. Kara doczesna jest niczym rekonwalescencja po śmiertelnej chorobie, przywracająca ciało do dawnej funkcjonalności. Szczery żal za grzechy odnawia w duszy przyjaźń z Bogiem, lecz jeśli nie jest aktem pełnym miłości, pozostawia w życiu zamęt, który stopniowo musi zostać usunięty trudami życia lub dobrowolną pokutą doczesną i cielesną. Kara doczesna i pokuta są w duszy niczym przedłużenie żalu za grzechy oraz chęć zaświadczenia Bogu o własnej miłości poprzez przyjęcie kary jako odpowiedzi i zadośćuczynienia za odpychającą przyjemność grzechu, ze szkodą dla Boskiej Chwały. Takie zadośćuczynienie spełniamy spontanicznie nawet w doczesnym życiu, gdy zdajemy sobie sprawę, że pobłądziliśmy w działaniach. Ten, kto zapomniał o ważnej rzeczy i zdaje sobie sprawę ze sprowokowanej szkody, mocno uderza się ręką w czoło, jakby dla ukarania.

Kościół w pierwszych wiekach istnienia sam nakładał kary doczesne za grzechy ciężkie odpuszczone w Spowiedzi, wyznaczając długie okresy postu i inne upokarzające kary, które, choć poważne, stanowiły przecież niewielkie zadośćuczynienie doczesnej kary, na jaką zasłużyłaby sobie dusza.

Współczując ludzkiej słabości oraz w celu ułatwienia pełnego powrotu duszy do gorliwości chrześcijańskiego życia i boskiej miłości, Kościół w zamian za karę doczesną, jaką powinniśmy odbyć, zaleca nam dobre uczynki, do których dołącza z korzyścią dla nas aplikację zasług i zadośćuczynienia Jezusa Chrystusa, Najświętszej Maryi Panny oraz Świętych.

Odpust zatem jest to darowanie przed Bogiem kary doczesnej za grzechy, zgładzone już co do winy. Dostępuje go chrześcijanin odpowiednio usposobiony i pod określonymi warunkami, za pośrednictwem Kościoła, który jako szafarz owoców odkupienia rozdaje i prawomocnie przydziela zadośćuczynienie ze skarbca zasług Chrystusa i świętych.

Skoro na mocy obcowania świętych możemy pomagać zmarłym, Kościół daje nam sposobność przekazania im tego ogromnego skarbu miłosierdzia, zmniejszając tym samym ich kary, które nie są niczym innym jak zadośćuczynieniem kar doczesnych zaniedbanych przez duszę podczas ziemskiego życia. Dlatego też odpust uzyskany w intencji zmarłych stanowi dla nich skuteczną modlitwę. Odpust może być zupełny, jeśli odpuszcza całą karę doczesną, lub cząstkowy, jeśli odpuszcza tylko jej część.

Wielu chrześcijan łudzi się, że można uzyskać odpust po prostu odklepując modlitwę ustami. Tymczasem potrzeba stanu łaski, wewnętrznego aktu miłości do Boga w czasie odmawiania modlitwy odpustowej, wewnętrznej woli, aby Go więcej nie obrażać, oraz bezwzględnej wierności formule modlitwy. Arbitralne wprowadzanie zmian, niechby nawet podyktowane gorliwością, oznacza być może modlitwę, ale już nie uzyskanie skarbu odpustu. Ktoś, kto mówi na przykład: „Słodkie serce mojego drogiego i ukochanego Jezusa, źródło miłości, spraw, abym coraz mocniej Cię kochał”, być może odmawia piękny akt strzelisty, ale nie zyskuje odpustu 300dni1, który jest dołączony do tego wezwania.

Kiedy w celu uzyskania odpustu jest przepisana Spowiedź i Komunia, Kościół pozwala na przystąpienie do Spowiedzi w okresie poprzedzającym lub następującym po ustalonym dniu odpustu, oraz przyjęcie Komunii Świętej w wigilię danego dnia lub podczas oktawy, zachowując obowiązek wypełnienia wszystkich pozostałych przepisów dotyczących ustalonego sposobu i czasu.

Ten, kto ma zwyczaj spowiadania się przynajmniej dwa razy w miesiącu czy codziennego przyjmowania Komunii Świętej, nawet jeśli pominie jeden lub dwa dni w tygodniu, może zyskać odpust nawet bez aktualnej Spowiedzi, z wyjątkiem odpustów dozwolonych w formie Jubileuszu, zarówno zwykłego, jak i nadzwyczajnego. Jeśli jest się zmuszonym do spełnienia dobrego uczynku z racji zawodu, nie zalicza się on do odpustu bez specjalnego zezwolenia. I tak na przykład pielęgniarz opiekujący się chorymi nie zyskuje odpustu przepisanego dla tego, kto odwiedza chorego, kierując się miłosierdziem i miłością Boga. Jeśli jesteśmy zobowiązani do danego dzieła, nałożonego jako pokutę przy Spowiedzi i połączonego z odpustem, dzieło to zalicza się również do odpustu. Stan łaski, konieczny warunek zdobycia odpustu, jest wymagany przynajmniej przy ukończeniu wyznaczonych dzieł. Jak mógłby bowiem zyskać odpuszczenie kary doczesnej ten, kto jest nieprzyjacielem Boga i nosi na sobie wyrok wiecznego potępienia?

W celu uzyskania odpustów należy również wzbudzić intencję ich zdobycia. Tę intencję można wzbudzić rano, wraz z postanowieniem uzyskania odpustów złączonych ze wszystkimi modlitwami oraz dobrymi uczynkami spełnionymi w ciągu dnia. To zresztą logiczne, ponieważ poprzez wzbudzoną intencję cała dusza modli się i działa z Kościołem oraz w Duchu Kościoła, pragnąc mieć udział w jego skarbach.

Trzeba dodać, że jeśli w ciągu jednego dnia można uzyskać kilka razy te same odpusty cząstkowe, nawet powtarzając wymagane warunki, to nie można uzyskać więcej niż jednego odpustu zupełnego, nawet przy powtórzeniu wymaganych warunków, chyba że zostanie postanowione inaczej [przez władze przyznające prawo odpustu]. W ten sposób można uzyskać kilka razy w ciągu dnia odpust zwany Toties quoties, to znaczy uzyskiwany „tyle razy” (toties), ile razy zostaje spełniony odpustowy „uczynek” (quoties). Jeśli uczynkiem tym jest nawiedzenie kościoła w dany dzień, oddziela się jedno nawiedzenie od drugiego, wychodząc na chwilę za drzwi kościoła. Jeśli na mocy wyjątkowego przywileju do krzyża zostaje dołączony odpust zupełny, przy każdym ucałowaniu go z miłością i żalem oraz na przykład słowach: „Kocham Cię, o Jezu, wybacz mi!”, zyskuje się odpust zupełny. Te odpusty zupełne pomnożone w ciągu dnia pomagają przede wszystkim duszom w Czyśćcu2/.

Nikt nie może przekazać odpustów żyjącym, ponieważ jest logiczne, że nie można darować odpuszczenia kary doczesnej temu, kto nie spełnia dobrego uczynku, aby na nie zasłużyć. To tak jak płacić wekslem komuś, kto wciąż ma weksel do zapłacenia bankowi, w którym go zaciągnął. Wszystkie odpusty natomiast mogą być aplikowane duszom czyśćcowym, jeśli nie zostało postanowione inaczej.

Z tego, co powiedzieliśmy, wynika, że odpusty są wielkim skarbem, zarówno dla nas, jak i dla dusz czyśćcowych. Zawsze trzeba brać je pod uwagę, lecz również znać sposoby ich uzyskania. Nie jest łatwo mieć duszę na tyle zjednoczoną z Bogiem i oddaloną od grzechów, ataków grzechów powszednich oraz zwyczajnych zaniedbań czy niedoskonałości chrześcijańskiego życia, aby móc zyskać odpust. Nie sposób wymagać, że uzyskamy odpuszczenie doczesnych kar za własne grzechy, jeśli w życiu zaciągamy kolejne długi u Boskiej Sprawiedliwości. Gdyby tak chrześcijanie rzeczywiście zdobywali odpusty Kościoła, o ile mniej nieszczęść działoby się w naszym życiu i na świecie! Przynajmniej z tego punktu widzenia, który dotyczy naszego doczesnego interesu, powinniśmy gorliwie starać się zdobywać święte odpusty oraz doceniać ich wartość i korzyść. Niestety wśród dzisiejszych chrześcijan prawie całkowicie brakuje zrozumienia pojęcia odpustów, wobec których wykazują absolutną obojętność. A przecież ile długów zaciągnęliśmy u Boga i ile nieszczęść wisi nad naszymi głowami, dramatycznych owoców popełnionych grzechów!

W trudnych momentach życia wielkim dobrem byłoby spowiadanie się, przyjmowanie Komunii, szukanie w skarbach Kościoła bogactw dla spłaty naszych długów oraz uwolnienia od kar, na jakie zasługują, przyciągając nasze nędze duchowe oraz grzechy!»

Tyle sam ks. Dolindo, prosto i jasno tłumacząc istotę pomocy, jaką możemy okazywać duszom czyśćcowym. Ktoś może powie, że to niewiele. I w dodatku bez żadnej pewności, że odpust został faktycznie przyznany. Ale jeśli człowiek ma świadomość, że sam żyje wyłącznie z Bożego miłosierdzia, a nie dzięki własnej, mniej czy bardziej wnikliwej przemyślności i przewidywalności jutra, to zrozumie, że podobnie dzieje się z duszami naszych Śp. † Zmarłych, którzy mają prawo liczyć bardziej na Boskie miłosierdzie niż na nasze najdłużej nawet palące się znicze czy ustawiane na nowo, jeszcze piękniejsze wiązanki i wieńce.

Podsumujmy zatem raz jeszcze, na koniec tego artykułu to, co w materii odpustów powinno być dla nas najważniejsze.

Dzisiejszą praktykę odpustów ujednolicił i zmodyfikował papież św. Paweł VI. Zgodnie z jego konstytucją apostolską „Indulgentiam doctrina” Chrystus to jedyny skarbiec Kościoła, a Jego dzieło zbawcze, z którym wiążą się zasługi Świętych, ma trwałą wartość przed Bogiem.

Odpust, który przysługuje wyłącznie osobom ochrzczonym, ma więc być nie tylko darowaniem doczesnej kary, lecz także inspiracją do nawrócenia i odnowy życia w Chrystusie, ma pobudzić do czynów pobożności, pokuty i miłości.

Kiedy dziś mówimy o odpustach warto podkreślić cztery następujące aspekty:

1. warunkiem jego uzyskania jest przystąpienie do sakramentalnej spowiedzi i spełnienie pozostałych wymagań związanych z poszczególnymi rodzajami odpustów (cząstkowymi albo zupełnymi)
2. następstwo moich grzechów we wspólnocie Kościoła to nie tyle kara za poszczególne wykroczenia, ale bolesne skutki, wina duchowa bądź materialna, którą grzech pozostawia we mnie i w moim otoczeniu (np. odpuszczenie grzechu nie usunie chwiejności charakteru, podatności na gniew, złych skłonności)
3. prawna skuteczność odpustu polega na modlitwie wstawienniczej całego Kościoła, która pomaga grzesznikowi pokonać konsekwencje grzechu przez wewnętrzne nawrócenie
4. odpust to bardzo ważna, ale nie jedyna możliwość niwelowania bolesnych następstw grzechów (bo są np. czyny pokutne czy zadośćuczynienie).

Do uzyskania odpustu zupełnego (lub częściowego), w trwającym dla nas Roku Jubileuszowym z okazji 350-lecia kultu Cudownego Obrazu Matki Bożej Tęskniącej w Powsinie, konieczne jest spełnienie następujących warunków:

1. sakramentalna spowiedź (lub stan łaski uświęcającej)
2. intencja uzyskania odpustu dla siebie lub kogoś † Zmarłego (jednej osoby)
3. pobożny udział w prywatnej lub wspólnotowej modlitwie w naszym Jubileuszowym Sanktuarium ze szczególnym uwzględnieniem zwrotu serca do Matki Bożej Tęskniącej
4. przyjęcie Komunii świętej (niekoniecznie w dniu nawiedzenia kościoła)
5. odmówienie modlitwy „Ojcze nasz” i „Wierzę w Boga”
6. ofiarowanie dowolnej modlitwy według intencji Ojca Świętego Leona XIV
7. wykluczenie wszelkiego przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, nawet powszedniego.

Pamiętajmy o słowach Zbawiciela z Ewangelii św. Łukasza: „Komu wiele dano, od tego wiele wymagać się będzie; a komu wiele zlecono, tym więcej od niego żądać będą.” (Łk 12, 48). Korzystajmy z danej nam łaski otrzymywania jubileuszowego odpustu, bo ten dar – jak zresztą całe nasze życie – mija z każdym dniem… coraz szybciej!

ks. Robert

1/ Jak wiadomo, po Soborze, w celu uniknięcia zamieszania lub błędnych interpretacji w umyśle mniej wykształconych wiernych, kościół usunął określenie dni odpustu, dlatego teraz mówi się jedynie o odpuście zupełnym lub cząstkowym, bez wskazywania ilości dni. Warto przypomnieć, że 100 dni odpustu nigdy nie oznaczało skrócenia pobytu dusz zmarłych w Czyśćcu o taką ilość czasu, lecz fakt, że Kościół rozdzielał ze swego duchowego skarbca na pomoc zmarłym tyle zasług, ile udałoby się zdobyć przez 100 dni publicznej pokuty, stosowanej w pierwszych wiekach dla odpokutowania publicznych grzechów.

2/ Ten odpust toties quoties z ważnych powodów nie jest już obecnie dozwolony przez Kościół. W naszych czasach można uzyskać odpust zupełny tylko jeden raz w ciągu dnia (chyba, że władza kościelna postanowi inaczej). Można natomiast zdobyć odpust cząstkowy przy każdym powtórzeniu przepisanego uczynku, do którego jest dołączony.

 

PENITENCJARIA APOSTOLSKA

 

Prot. N. 02566/2026-286/26/I

 

DEKRET

 

Penitencjaria Apostolska, do której kompetencji należy regulowanie wszelkich spraw dotyczących udzielania i korzystania z odpustów, mocą uprawnień udzielonych jej w sposób szczególny przez Ojca Świętego w Chrystusie i Pana naszego, Leona XIV, z Bożej Opatrzności Papieża, łaskawie zezwala, aby Jego Ekscelencja Najprzewielebniejszy Ksiądz Arcybiskup Antonio Guido Filipazzi, Nuncjusz Apostolski w Polsce, szafarz wiary i naszej radości, w dniu 4 kwietnia 2027 roku,
w Niedzielę Miłosierdzia Bożego, z okazji uroczystych obchodów ku czci Najświętszej Maryi Panny „Tęskniącej”, po sprawowaniu Boskiej Ofiary w kościele pod wezwaniem św. Elżbiety Węgierskiej w Powsinie, w Archidiecezji Warszawskiej, udzielił wszystkim obecnym wiernym, którzy prawdziwie skruszeni i pobudzeni miłością uczestniczyli w tych świętych obrzędach, Papieskiego Błogosławieństwa wraz ze związanym z nim odpustem zupełnym, który można uzyskać pod zwykłymi warunkami (spowiedź sakramentalna, Komunia eucharystyczna oraz modlitwa w intencjach Ojca Świętego).

Wierni, którzy pobożnie przyjmą Papieskie Błogosławieństwo, nawet jeśli z uzasadnionej przyczyny nie będą mogli fizycznie uczestniczyć w świętych obrzędach, będą mogli, zgodnie z przepisami prawa, uzyskać odpust zupełny, pod warunkiem, że podczas sprawowania tych obrzędów będą śledzić je za pośrednictwem środków społecznego przekazu, jednocząc się z nimi pobożną intencją serca.

Bez względu na jakiekolwiek przeciwne postanowienia.

Dano w Rzymie, w siedzibie Penitencjarii Apostolskiej, dnia 25 marca 2026 roku,
w uroczystość Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny.

Angelo kard. De Donatis
Penitencjarz Większy

† Krzysztof Józef Nykiel
biskup tytularny Velii
Regens

 

CZYTANKI 1998 R. Cz. 28 i 29

 

„Czytanki 1998 r.” wydano staraniem Parafii św. Elżbiety w Powsinie z okazji koronacji koronami papieskimi cudownego wizerunku Matki Bożej Tęskniącej. Wydano je za pozwoleniem Kurii Metropolitalnej Warszawskiej. Czytanki opracowała mgr. Hanna Kosyra-Cieślak. WP przypominają te teksty, które nadal są bardzo aktualne.

 

28 maja – Pielgrzymka

 

„U świętych Twoich nóg

składam Ci serce moje,

nie mam większego wotum.

Niech ono Cię kocha nieustannie,

niech Ci oddaje pokłon

z tymi wszystkimi ludźmi,

którzy tu ciebie będą odwiedzać”. /Ze starego modlitewnika/

Zbliżająca się uroczystość koronacji słynącego łaskami obrazu Matki Bożej Tęskniącej z kościoła św. Elżbiety w Powsinie (odbędzie się ona za miesiąc 28.06.) skłania do głębszej refleksji nad tą cudowną formą obecności Boga pośród swego ludu. Matka Boża Tęskniąca od co najmniej trzech wieków króluje w tym miejscu, które obrała sobie jako przestrzeń swych łask. Świadectwa Jej dobroci i miłosierdzia to liczne wota - tych jest najwięcej, opowieści żyjących, którzy sami mogą zdać relację o doznanych dobrodziejstwach, zapisy w księgach i dokumentach. Tych ostatnich jest niewiele, gdyż dopiero niedawno, wobec rozszerzającego się kultu zaprowadzono w parafii szczegółowe księgi. Odnajdujemy w nich opisy osób, które, do Matki Bożej Powsińskiej przybyły z odległych nieraz stron, wierząc w Jej wszechpośrednictwo. Odnajdujemy także wpisy grup pielgrzymkowych, które tu dotarły nawet z zagranicy jak pielgrzymka z Wilna, która do Powsina przybyła 12 czerwca 1994 roku, by modlić się i złożyć swe wota u stóp Maryi, jak zapisała Nina Dubowicz, z trudnością kreśląc polskie litery.

Nie wiemy, kim byli podpisani, tak pielgrzymi. Czy pamięć o Matce Boskiej z Powsina przekazali im rodzice, którzy przez pół wieku sami przyjechać nie mogli tu, pod Warszawę? Czy też może ktoś spośród znajomych i bliskich opowiedział o łaskach doznanych za przyczyną tego cudownego wizerunku?

Zapisy te świadczą, iż sława sanktuarium powsińskiej przekroczyła już granice Polski i że jest ono od lat celem pielgrzymek wiernych, którzy tu przybywają z nadzieją i miłością. Wkrótce kościół św. Elżbiety zgromadzi setki pielgrzymów, którzy tu w tym miejscu zechcą oddać cześć Maryi, uczestnicząc w koronacji Jej łaskami słynącego obrazu.

Cudowna obecność Maryi czyni z powsińskiego kościoła św. Elżbiety coś więcej niż kościół, świątynię, w której - jak w tysiącu innych kościołów gromadzą się wierni. Obecność łaskami słynącego wizerunku czyni zeń sanktuarium, cel pielgrzymowania. Te pojęcia „sanktuarium” i „pielgrzymka” warunkują się wzajemnie, są od siebie współzależne, tworząc zupełnie nową formę trwania człowieka przed Bogiem. Pielgrzymować - to być w drodze, to szukać Boga, iść ku Niemu. To zdążać ku celowi ludzkiego życia: ku zbawieniu. Pielgrzymka to metafora ludzkiego bytu tu - na ziemi. To wyrzeczenie i ofiara, po której ma nastąpić radość spotkania. Obecność cudownych obrazów Maryi w licznych polskich sanktuariach pomaga setkom pielgrzymów uzmysłowić sobie te prawdy. Taką rolę spełnia też sanktuarium w Powsinie, który wybrała sobie Maryja, aby być Drogowskazem i Znakiem. Wzniesione ku górze oczy Matki Tęskniącej pokazują, gdzie jest cel wszystkich wędrówek. Zdyszanemu, spieszącemu się bez końca człowiekowi końca XX wieku, każe Matka Boża zatrzymać się i postawić sobie pytanie, czy kierunek, w którym dąży, jest właściwy…

Opracowała

mgr Hanna Kosyra-Cieślak.

 

29 maja – Matka Boża Powsińska – związana z tajemnicą Trójcy Świętej

 

Bo Matka moja dobra i błagań wysłucha,

Nie znużona prośbami, w modły zasłuchana –

Córko Ojca - Matko Syna - Oblubienico Ducha-

Oto słowa padają na kolana! /W. Bąk/

Od dzisiejszego dnia równo za miesiąc 28 czerwca będzie miała miejsce uroczystość koronacji cudownego obrazu Matki Bożej Tęskniącej z kościoła św. Elżbiety w Powsinie. Wśród licznych przywilejów tego wizerunku należy podkreślić i ten, iż od 250 lat przypomina on o mistycznym związku Maryi z tajemnicą Trójcy Świętej.

Umieszczony w ołtarzu głównym obraz przedstawia popiersie pięknej Madonny o złożonych na piersi dłoniach i wzniesionych do nieba oczach, którymi wskazuje, dokąd mają podążać ludzkie myśli i cele. Wizerunek ten pędzla nieznanego artysty nie odnosi się do żadnego konkretnego momentu z życia Maryi, ani też żadnej konkretnie Jej Tajemnicy czy przywileju. Najważniejsze jest oblicze Matki Bożej oraz oczy: smutne i tęskniące. Maryja, prowadząc wzrok modlącego się u Jej stóp pielgrzyma, łączy to, co ziemskie z tym, co boskie, duchowe niebieskie. Tęskni za tym, co na górze, lecz przebywa z nami tu na ziemi. Jest pośredniczką łask, ułatwiającą zawierzenie temu, czego zrozumienie przerasta możliwości człowieka: tajemnicy Boga w Trójcy Świętej Jedynego.

Malowidło sporządzono na życzenie ówczesnego proboszcza powsińskiej parafii Stanisława Królikiewicza, którego pragnieniem było połączyć cześć dla cudownego wizerunku Maryi z kultem Trójcy Świętej. W dokumencie fundacyjnym wyraźnie sformułował swą intencję, aby „w wielkim ołtarzu, swego czasu nowym, nie wyjmując z niego starożytnego świętego obrazu Najświętszej Panny, był lokowany obraz Trójcy Najświętszej, dawszy go na przedzie, żeby był wysuwany podczas uroczystości Matki Bożej. A to dlatego, aby obraz Najwyższego Pana był na tym miejscu pryncypialnym, uczczony i dlatego, aby światło na tym obrazie zawsze było palone.”

Ksiądz Królikiewicz założył w parafii powsińskiej także bractwo Trójcy Świętej, które w 1822 roku zostało konfirmowane bullą papieską i było najstarszym i najdłużej działającym tu bractwem; jeszcze w 1931 roku liczyło około 300 członków. Miało ono na celu m.in. wspieranie sierot i ubogich. Spisy członków bractw działających przy kościele św. Elżbiety świadczą pośrednio o intensywności kultu maryjnego oraz o łaskach wiary i pobożności, jakie za przyczyną Maryi były udziałem parafii. Ksiądz Królikiewicz stał się też inicjatorem licznych nabożeństw ku czci Trójcy Świętej odprawianych przez wieki w powsińskiej kościele. Kult Trójcy Świętej - jak zasiane dobrą ręką ziarno - zakorzenił się i rozwinął pod troskliwą opieką Matki Bożej.

Znamienne też, że spośród kilku historycznie przyznanych kościołowi powsińskiemu odpustów, w świadomości parafian do dziś przetrwał właśnie odpust na dzień Trójcy Świętej jako święto parafialne (obok odpustu na dzień patronki kościoła świętej Elżbiety) - 19XI.

Opracowała

mgr Hanna Kosyra-Cieślak.

 

LISTOPAD Z ARCYBRACTWEM STRAŻY HONOROWEJ NAJŚWIĘTSZEGO SERCA PANA JEZUSA – MIESIĄC POŚWIĘCONY PAMIĘCI ZMARŁYCH I WYBAWIANIU ICH Z PŁOMIENI CZYŚĆCOWYCH.

 

Stosownie do naszych sił i gorliwości naśladujmy piękny przykład dany nam przez świętych, a w szczególności Św. Małgorzatę Marię Alocoque. Najmilszą pociechą dla kochającego Serca naszego Zbawiciela jest czynne współczucie drogim Mu duszom, uwięzionym w ogniu pokuty, których Jego sprawiedliwość nie pozwala Mu uwolnić. Starajmy się zamawiać Msze Święte za dusze czyśćcowe, uzyskiwać dla nich odpusty, ale przede wszystkim praktykujmy własne umartwienie. Powstrzymujmy ciekawość wzroku, niepohamowanie języka, nie dogadzajmy sobie w jedzeniu, a to w celu przyniesienia ulgi duszom, które grzeszyły poprzez zmysły. Taką miarą, jaką wy mierzycie, wam odmierzą (Mt 7, 2). Nasza świątynia w Powsinie ma przyznany dekretem papieskim także w tym roku status świątyni jubileuszowej. Nie zmarnujmy tej szansy. Czas ucieka, wieczność czeka, ale też przybliża się nieubłaganie i coraz szybciej. A co z jałmużną? Obowiązuje przede wszystkim bogatych, ale nic nie stoi na przeszkodzie by każdy dołożył się na miarę swoich możliwości do tego świętego prawa wbrew panującemu współcześnie duchowi pychy, egoizmu i zamiłowaniu do wygody. Chrystus często przychodzi do nas pod postacią biednego, który nas prosi i od nas otrzymuje jałmużnę.

Jeden drugiego brzemiona noście (Ga 6,2).

Kalendarz na listopad:

• 05-11-2026 pierwszy czwartek miesiąca godzina święta 23:00 do 00:00.
• 06-11-2026 pierwszy piątek miesiąca. Adoracja 18:40 do 20:00.
• 16-11-2026 poniedziałek – spotkanie organizacyjne Arcybractwa w domu parafialnym o godzinie 19:30. Zapraszamy chętnych do dołączenia do grona wielbicieli NSPJ.
• 21-11-2026 trzecia sobota miesiąca różaniec wynagradzający Niepokalanemu Sercu Maryi (cztery części różańca wraz z rozważaniami). Przez Maryję i z Maryją do Serca Jezusowego.
• W każdy piątek o godzinie 19:00 zapraszamy do uczestnictwa w drodze krzyżowej (plenerowej o ile pogoda pozwoli) prowadzonej przez Arcybractwo.

Przypominamy też, że od niedawna, w dni powszednie (poniedziałek-piątek) godzina 17:00-18:00 jest możliwość adoracji połączonej z różańcem.

W tym miesiącu proponujemy rekolekcje miesięczne pod hasłem „Zbaw swoją duszę”.

Temat przewodni miesiąca to nie złota recepta na nasze wszystkie kłopoty doczesne i przyszłe. Przy nadawaniu priorytetów sprawom do załatwienia, łatwo jest w wyniku nietrafnego wyboru wpłynąć na mieliznę. Łatwo, ponieważ sprawy takie jak zbawienie mogą wydawać się bardzo odległe, a więc być może nie są pilne i przegrywają z takimi jak byt finansowy czy zdrowie. Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł? (Mt 16,26).

Nie łudźmy się jednak – bez podjęcia trudu nie ma zbawienia. Dodatkowo to wysiłek długotrwały, zdecydowanie bardziej długotrwały niż zbieranie na emeryturę.

Pełne omówienie proponowanego tematu, a także tematów do rozważań na każdy tydzień miesiąca (nabożeństwo do świętych dusz czyśćcowych, uzyskiwanie odpustów, jałmużna, chrześcijańska miłość bliźniego), można znaleźć w książce „Rok Święty członków Straży Honorowej i czcicieli Najświętszego Serca Pana Jezusa” autorstwa siostry Marii od Najświętszego Serca, założycielki Straży Honorowej. Książkę można otrzymać (gratis) na spotkaniu organizacyjnym 16-11-2026 po mszy wieczornej (spotykamy się przed kościołem).

Zapraszamy też do dołączenia się do naszych grup na WhatsApp – zgłoszenia proszę kierować na adres mailowy [email protected] .

Piotr Kossakowski

Kontakt: www.strazhonorowa-powsin.pl , [email protected]

 

KRÓL JAN III- PRZEDNI I TROSKLIWY GOSPODARZ

 

Przy wszystkich swoich wojskowych, artystycznych i intelektualnych zainteresowaniach był- Sobieski przednim i troskliwym gospodarzem pisze Zygmunt Wójcik.

Przypatrzmy się zatem, jak król Jan gospodarował na terenach tak dobrze nam znanych, na których dzisiaj żyjemy.

Stroje wilanowskich włościan

Wiemy, że po objęciu tronu polskiego przez Sobieskiego, główną siedzibą króla był Zamek Królewski w Warszawie, który Jan III wyremontował i wspaniale ozdobił. Ale podobno nie czul się tam dobrze. Nie lubił Warszawy, nużył go ceremoniał dworski i zapewne brakowało mu przestrzeni, do której przywykł od najmłodszych lat Postanowił, że zamieszka pod miastem, na tyle blisko, żeby bez problemu dojeżdżać na oficjalne uroczystości na Zamku. Wybór króla padł na dobra oddalone od Zamku niespełna o 3 mile i to prawie w linii prostej. Były to trzy małe wioski Milanów, Kempa i Błonie wraz ze skromnym ziemiańskim dworkiem, należące do Stanisława Krzyckiego. W 1677 roku król nabył podwarszawskie dobra Milanów (przemianowane potem na Wilanów Villa Nova). Zasadniczym motywem nabycia przez króla włości milanowskiej były jego zamiłowania ziemiańskie i chęć posiadania rezydencji wiejskiej, która pozwoliłaby mu na ucieczkę od rozgwaru miejskiego – pisała Barbara Smoleńska, autorka niezwykle cennego opracowania „Z dziejów dóbr wilanowskich w XVI-XVIII w”. Mało kto jednak wie, że to nie król Jan kupował Milanów, tylko jego najlepszy przyjaciel i towarzysz broni -Marek Matczyński. To on nabył dobra za sumę 43 000 zł i to w „dobrej monecie”, znacznie wyżej notowanej w owych inflacyjnych czasach od monety obiegowej.

Nabyte dobra Marek Matczyński przekazał na imię króla. Dlaczego król użył sposobu i skorzystał z pomocy pośrednika? Hanna Muszyńska-Hoffmanowa’ tak to tłumaczy:

„Fortel z imć Matczyńskim był koniecznością z tej racji, że pacta conventa nie zezwalały żadnemu aktualnemu władcy na dokupywanie majątków w kraju, aby w piórka nadto nie obrastał. Gdy zaś sekret się wydał, powstała awantura w sejmie. Wytknął królowi ową transakcję wojewoda poznański Krzysztof Grzymułtowski: „Veto zakładam z powodu złotej wolności pogwałcenia... Milanów co prawda sztuka piasku, ale i na tym piasku siedziałby jaki brat szlachcic a na Powsinku drugi...’’

Po Milanowie przyszła kolej na wioski sąsiednie….

Trzeba nam dwóch wykupić sąsiadów

W Archiwum Głównym Akt Dawnych zachował się list króla Jana pisany do Franciszka Pląskowskiego pisarza skarbca koronnego.

„Urodzony wiernie nam miły.

W tych wioskach, któreśmy do Wilanowa dla potrzebnych wygód wyłączyli, trzeba nam dwóch wykupić sąsiadów. Urodzonemu Odrzywolskiemu przychodzi 13 000, urodzonemu zaś Ciołkowi 5800.Te dwie summie, to jest osiemnaście tysięcy ośmset wylicz Wierność Twoja z pieniędzy naszych przy Wierności Twojej będących. Ażeby te rzeczy tym kształtniej i gruntowniej umówione i postanowione były, chcemy, ażeby przyrzeczeni szlachta urodzonemu Kasztelanowi Inflanckiemu sortium suarum uczynili donatią, on zaś in duplo nam na nich zapisze summę królewską...” Jan Król

Król i tym razem także posłużył się pośrednikiem. Był nim przyjaciel królewski, Otton Felkierzamb, kasztelan inflancki. Król Jan kupował Powsin w częściach, albowiem ziemie leżące w Powsinie Wielkim należały do kilku właścicieli. I tak najpierw odkupił części należące do Jana Odrzywolskiego (zachował się Inwentarz majętności albo części JW. Pana Jana Odrzywolskiego we wsi Powsinie Wielkim, Łazach, Lisach, Kęmpie, spisany Roku 1687).

...Janowi Królowi Polskiemu część swoją w Powsinie Wielkim, Łazach, Lisach, Kempie y Kierszku z summą złotych polskich 13 000 w talarach bitych….

Naszym Drogim Czytelnikom przybliżę fragmenty dokumentu informującego o poddanych należących do tej części y powinnościach ich: Zatem pora przedstawić mieszkańców Powsina Wielkiego, którzy żyli tu przed wiekami. Oto oni, z imienia i nazwiska:
„Kazimierz Pęczonek rolnik osiadły, robi sprzężajem 3 dni, kobieta 3 dni.

Jozeph Masiak także rolnik osiadły, robi takąż robociznę

Tomasz Masiak w Łazach robi takąsz robociznę iako y pierwsi

Wojciech Masiak robi 2 dni sprzężajem (krow 6 swoich)

Maciej Wieczorek w Lisach robi 2 dni sprzężajem, kobieta 2 dni.”

Wilanów, stary dworek, fot. St.Poddębski

Odkupił też król Jan części pewnej wsi Powsina Wielkiego w Ziemi Warszawskiej leżącej, od Zofii Zdziarskiej, córki Krzysztofa Zdziarskiego, Jakuba Strzemiecznego małżonki. W skład tych nowo nabytych dóbr wchodziły m.in. puste siedliska: Wronczyńskie siedlisko rolne z rolami y łąkami, Kęmpczyńskie siedlisko rolne z rolami y łąkami, Grababowskie siedlisko rolne z łąkami y rolami, Kryszkowskie siedlisko z łąkami y rolami, Wieczorkowskie, Gładyszowskie, Lisowskie, Łazowskie.

W sumie, w wyniku czterech transakcji Sobieski kupił w Powsinie Wielkim około pięciu i dwóch trzecich łana, stając się właścicielem mniej więcej połowy tego kompleksu. I tym razem także, wraz z własnością ziemską nabył król Jan i poddanych. Poznajmy nazwiska poddanych do tey Condituey należące:

„W Powsinie Wielkim :Wężyk Szymon, Piotr, Walenty, Maćko, Thomas, który ożenił się z wdową,

Paweł Kukła, Walenty Latosek, Marcin Warszewczak

W Łazach :Wawrzyniec Latosek, Marcin Jankow,

Janek Latosek( ma Janek dzieci: Wita, Jakuba, Pawla y Katarzynę).

Marcin Chromy”

Po Wilanowie i Powsinie przyszła kolej na położone nad Wisłą Zawady (stanowiące własność duchowną) a następnie Wolicę i Służew. I tak w ciągu niespełna dwudziestu lat stał się Sobieski właścicielem sporej posiadłości ziemskiej.

Do dziś w AGAD zachował się rachunek; Konnotacja sum za włość wilanowską erogowanych (od 1685 do 1694), (czyli „wykaz (rejestr) kwot pieniężnych wydanych (wydatkowanych) na dobra wilanowskie w latach 1685–1694), w którym widnieją sumy wypłacone z kasy I tak na przykład zapłacił król za Willanow 45000 zł , za Powsinek 47000 zł, za Zawady 12000zł, a za Służew 24 000 zł, a za części należące do Powsina raz 9000 zł i drugi raz 9906 łł.

I na zakończenie jeszcze raz Barbara Smoleńska:” W wyniku swej działalności majątkowej związanej z Wilanowem (ok.11 transakcji w latach 1677-1693) Sobieski stworzył kompleks majątkowy obejmujący w całości lub w części 12 wsi( po zaniku Błonia i Kempy) było tych wiosek 10, liczących 32-34 łanów,Była to już wielka własność. Wg „Konnotacji”, król wydatkował na ten cel 191 626 zł.”

Opr. Barbara Olak

Najstarszy opis pałacu wilanowskiego- relacja kawalera francuskiego de Beaujeu z roku 1679 "Opuściłem Warszawę w połowie Listopada 1679 i przenocowałem w karczmie wioski zwanej Wilanowem, położonej nad brzegiem Wisły. Miejsce to stało się głośnym z powodu domu wystawionego tu przez króla, lecz sama w sobie miejscowość jest dosyć lichą, godną jedynie dla bliskiego swego położenia, bo tylko o jedną milę od Warszawy...Dom króla wystawiony jest z cegły, struktury dość zwykłej, nie wydatny, rozmiarów nie wielkich, z dwoma skrzydłami, tworzącymi czworobok dziedzińca. Wewnętrznymi jego ozdobami są malowidła, freski, kilka płaskorzeźb i wiele obrazów zebranych przez króla pod wpływem zamiłowania, obudzonego w nim do sztuk pięknych przez margrabiego de Bethune..." Źródło: Muzeum Pałacu w Wilanowie

 

MIEJSCA PAMIĘCI CZ.7

 

„Miejsca pamięci narodowej upamiętniające polski czyn niepodległościowy rozsiane są po całym świecie. Podobnie jest na terenach dzisiejszej Polski oraz w warszawskiej Dzielnicy Wilanów. Na terenie naszej dzielnicy można odnaleźć ponad trzydzieści takich miejsc. Są one znaczone tablicami pamiątkowymi, obeliskami, krzyżami czy poszczególnymi mogiłami. Jest także duża kwatera wojskowa na cmentarzu wilanowskim oraz Cmentarz Powstańców Warszawy w Powsinie. Najwięcej takich obiektów jest w naszych starych kościołach: św. Anny w Wilanowie i św. Elżbiety w Powsinie”. Niniejszy cykl opowiada o tych miejscach, przypomina ich historię oraz historię wydarzeń, z którymi są związane. Informacje te zostały zawarte również w książce „Wilanowskie miejsca pamięci”, której autorem jest Pan Krzysztof Kanabus.

 

Grób Walentego Pindelskiego

 

Grób Powstańca Styczniowego Walentego Pindelskiego znajduje się na cmentarzu parafii św. Elżbiety w Powsinie.

Grób Walentego Pindelskiego

na cmentarzu w Powsinie

Walenty przyszedł na świat w rodzinie Jana i Tekli z Mroczkowskich małżonków Pindelskich. Urodził się 22 lutego 1842 r. w Słomczynie, wsi wchodzącej w skład dzisiejszej gminy Konstancin – Jeziorna. Z tej samej miejscowości pochodził inny Powstaniec Styczniowy Kazimierz Olesiński, który został powieszony, wraz z braćmi Biernackimi, przez moskali, na pograniczu Powsinka i Wilanowa w grudniu 1864 r.

Nasz bohater był robotnikiem w Mirkowskiej Fabryce Papieru, gdy wybuchło Powstanie miał niespełna 21 lat. Nie pozostał bierny, tylko jak wielu innych chłopów z Willanowa i sąsiednich gmin poszedł do Powstania. Udział chłopów willanowskich w niektórych walkach powstańczych musiał być znaczący, skoro prasa powstańcza, pisała o nich na swoich łamach. Gazeta „Wiadomości z pola bitwy” z kwietnia 1863 r. donosiła po bitwie pod Świerżami (dziś Świerże Górne, na terenie tej miejscowości znajduje się Elektrownia Kozienice i największa w województwie mazowieckim stacja elektroenergetyczna), która miała miejsce 26 marca:

„Nastąpił bój zacięty, który trwał blisko 3 godz., w skutek którego moskale w największym nieładzie uciekli, to przerzedzeni najskuteczniejszym naszym ogniem, to nacierani przez nieustraszonych kosynierów: chłopów z Willanowa i Piaseczna, którzy z kosami swemi w najgęstsze szeregi moskwy się rzucali, nanosząc miedzy niemi najokropniejszy postrach. Moskale w tej potyczce utracili blisko 50 ludzi, których zdążywszy tylko zebrać w jednym miejscu, na pobojowisku zostawili, rannych zaś na 8 furgonach do Kaźmierza z sobą zawieźli. Z naszej strony poległo 6-ciu…”.

Młody wiek Walentego może wskazywać, że zagrożony był branką przeprowadzaną wśród polskiej młodzieży. Miała ona na celu pobór do rosyjskiego wojska najbardziej patriotycznej młodzieży, co skutecznie dezorganizowało działania niepodległościowe w kraju. Walenty, zapewne w porozumieniu z Ludwikiem Rossmannem, właścicielem pobliskiej Bielawy, schronił się w lasach pomiędzy Wołominem a Wyszkowem, w pobliżu majątku Fryderyka i Edwarda Rossmannów w Czernej. Wydaje się, że majątek ten mógł być punktem przerzutowym i kontaktowym dla ochotników idących z naszych stron do Powstania, by walczyć w oddziałach Józefa Jankowskiego ps. „Szydłowski”, który był naczelnikiem wojskowym powiatu stanisławowskiego.

W dniu 12 marca 1863 r. w lasach Puszczy Kamienieckiej pod wsią Fidest (ze wsi tej pochodziła mama Prymasa Polski Kardynała Stefana Wyszyńskiego, a ojciec z położonej kilka kilometrów od niej wsi Gać) miała miejsce bitwa powstańców dowodzonych przez naczelnika powiatu siedleckiego Józefa Matlińskiego ps. „Jan Sokół” z wojskami rosyjskimi, podczas której zginął Edward Rossmann syn Natalii i Fryderyka Rossmannów. W bitwie tej brał także udział oddział Jankowskiego, co potwierdza Stanisław Zieliński w swej książce „Bitwy i potyczki 1863-64”.

Już tydzień później połączone oddziały Józefa Jankowskiego, Józefa Matlińskiego i Gustawa Wyssogoty Zakrzewskiego zostały zaatakowane przez moskali dowodzonych przez gen. mjr. Kreutza. W wyniku dwóch potyczek pod Dziecinowem i Zambrzykowem polskie oddziały zostały pobite i uległy rozproszeniu. Część powstańców dostała się do niewoli. Jeńcy zostali w okrutny sposób potraktowani przez moskali. Czterech oficerów Rosjanie powiesili za żuchwy na hakach, a potem odarli z ubrań do naga i żywcem spalili. Pozostałe po spaleniu kości rozrzucili po polu. W sumie powstańcy stracili 60 ludzi. Do dziś na miejscu spoczynku poległych w tych walkach stoi pomnik upamiętniający poległych. Na tym terenie oddziały dowodzone przez Józefa Jankowskiego jeszcze kilkukrotnie ścierały się z wojskami rosyjskimi. Walentemu Pindelskiemu udało się przeżyć te potyczki.

Następnie Jankowski przeprawił swe oddziały na lewy brzeg Wisły, operując w lasach Puszczy Kozienickiej, leżącej na terenie województwa sandomierskiego, którego naczelnikiem wojennym był płk Dionizy Czachowski. Tu starł się z Rosjanami w bitwie pod Jedlnią, w której zginęło ich ok. 70, a naszych Powstańców 16 i 5 było rannych.

Kolejnym miejscem, gdzie walczył Walenty Pindelski była miejscowość Rozniszew. Rozegrała się tu największa, zwycięska bitwa z moskalami w Puszczy Kozienickiej, w której wyróżnił się nasz krajan. Jest to potwierdzone we wniosku z 1928 r. o pośmiertne nadanie mu srebrnego „Krzyża Zasługi”.

Po tej bitwie Walenty opuszcza oddział Jankowskiego i przenosi się pod rozkazy pułkownika Władysława Kononowicza. Z nim bierze udział w walkach toczonych w swoich rodzinnych stronach, m.in. walcząc pod Chojnowem i Pilawą.

Po śmierci płk Kononowicza, rozstrzelanego przez Rosjan 4 czerwca 1863 r. w Warce, Pindelski przeszedł ponownie do oddziału Jankowskiego.

Latem oddziały Jankowskiego i Zielińskiego operowały na wschodnim Mazowszu, Podlasiu i Lubelszczyźnie. Na przełomie lipca i sierpnia w rejonie Zamościa odebrały transport belgijskich sztucerów. Siły polskie na Lubelszczyźnie liczyły 4000 z czego 1500 strzelców, 1500 kosynierów i 500 szabel jazdy.

Największa bitwa Powstania, w której także brał udział Walenty Pindelski walczący na powrót w oddziale Jankowskiego, rozegrała się pod Żyrzynem, przy drodze łączącej Warszawę z Lublinem. Oddziałami powstańczymi w tym dniu 8 sierpnia 1863 r. dowodził gen. Michał Heidenreich ps. „Kruk”. Kilka dni wcześniej patrol powstańczy przejął listy wiezione przez posłańców, z których wynikało, że planowany jest transport ok. 200 000 rubli w złocie. „Kruk” dysponując trzema tysiącami żołnierzy postanowił urządzić zasadzkę pod Żyrzynem. Mimo zaskoczenia i przewagi powstańców bitwa trwała trzy godziny. Rosjanie stawiali zacięty opór. Ostatecznie ulegli pozostawiając na polu bitwy 181 zabitych, a 280 dostało się do niewoli. Tylko około kilkudziesięciu moskalom ze swoim dowódcą udało się wyrwać z okrążenia. Siły powstańcze straciły tylko 10 zabitych i kilkudziesięciu rannych.

Bitwa pod Żyrzynem jest upamiętniona na Grobie Nieznanego Żołnierza.

Ostatnią bitwę oddział Józefa Jankowskiego stoczył 31 grudnia 1863 r. pod Małą Bulową na Lubelszczyźnie. Miesiąc później aresztowany, został stracony na stokach Cytadeli Warszawskiej. Zapewne i dla Walentego Pindelskiego początek 1864 r. był końcem udziału w Powstaniu Styczniowym. Ponieważ tego roku w rodzinnym Słomczynie wziął ślub z Klarą Boniecką. Zatrudnienie znalazł w Mirkowskiej Fabryce Papieru. W 1866 r. zmarła mu żona i tego samego roku ożenił się powtórnie z Wiktorią z Wietrzyńskich mieszkającą w Jeziornie.

Dochowali się dziewięcioro dzieci.

W Niepodległej Polsce jako weteran Powstania Styczniowego, otrzymał stopień podporucznika Wojska Polskiego. Jego nazwisko pojawia się w Roczniku Oficerskim – wykazie oficerów, weteranów Powstania Styczniowego 1863 r. Był też radnym Gminy Willanów. Zmarł 21 czerwca 1924 r. w Warszawie w szpitalu nr 1 Wojsk Polskich.

W dniu 18 lutego 2017 r. w powsińskim kościele parafialnym odprawiona została uroczysta Msza św. w 175 rocznicę urodzin Naszego Bohatera. Udział w tej uroczystości wzięły poczty sztandarowe i asysta wojskowa oraz liczni parafianie. Następnie, już na cmentarzu, na jego grobie złożono wiązanki kwiatów.

Krzysztof Kanabus

Ks. Jan Świstak – „Walenty Pindelski, weteran Powstania Styczniowego”

Lechosław Herz – „Mazowsze z sercem…Fidest”

Zeszyty Historyczne Ziemi Garwolińskiej – Pomnik Powstania 1863 w Zambrzykowie

Grzegorz Kłos – „Nieznana historia powstańca styczniowego Walentego Pindelskiego”

Paweł Komosa – „Śladem zapomnianych opowieści…”

Stanisław Zieliński – „Bitwy i potyczki 1863-64”

Wikipedia –Telewizja Republika – „Bitwa pod Żyrzynem…”

Metryki USC – p. D. Bekalarek

 

XVI POWSIŃSKI DZIEŃ DYNI

 

To okolicznościowe wydarzenie, przeszło do naszej tradycji, bo zwykle, jeszcze słoneczny początek października jest dobrą i oczekiwaną okazją do spotkania w malowniczych, parafialnych plenerach Domu Pracy Twórczej przy ul. Ptysiowej 3. Zgromadziliśmy się tutaj z inicjatywy Roberta Woźniaka dyrektora Centrum Kultury Wilanów przy współpracy z gospodarzem tego terenu, proboszczem ks. Robertem Tomasikiem.

Atrakcją tego miłego czasu, utrwalającego wspomnienie lata był bogaty program, który zadowolił zarówno dorosłych (np. koncert Wilanowskiej Orkiestry Dętej pod dyrekcją Łukasza Gallasa), jak i dzieci (np. sportowe wyzwania, warsztaty i animacje dla dzieci, występ dzieci z Przedszkola nr 440 oraz koncert rodzinny Zespołu Czereśnie).

Edukacyjny charakter miała także zbiórka elektroodpadów, zorganizowana w ramach obchodów Międzynarodowego Dnia Bez Elektrośmieci. W zamian za przekazanie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego każdy otrzymał dynię, niezwykle cenione warzywo w naszej polskiej kuchni.

Zainteresowaniem cieszyło się także stoisko Centrum Utylizacji Opon. Zainteresowani mogli dowiedzieć się, jak przebiega recykling opon i jakie produkty mogą z nich powstać do ponownego użycia.

W tym dniu dużym powodzeniem cieszyły się liczne stoiska kulinarne, których tu nie mogło zabraknąć, bo czekali na nie liczni uczestnicy tego wydarzenia. Na podkreślenie zasługują oblegane stoiska naszych powsińskich zespołów śpiewaczych: „Powsinianie” i Grupy 30+. Ich domowe wypieki oraz dania gorące, znikały błyskawicznie.

W podziękowaniu za to przyjazne, wspólnotowe zgromadzenie, zachęcam do spotkania za rok w jeszcze większym gronie!

Teresa Gałczyńska

 

ŚWIĘTO BŁOGOSŁAWIONEJ MARII ANGELI TRUSZKOWSKIEJ

 

10 października przypada ŚWIĘTO BŁOGOSŁAWIONEJ MARII ANGELI TRUSZKOWSKIEJ, Założycielki Sióstr Felicjanek.

Zofia Kamila Truszkowska urodziła się w Kaliszu w roku 1825. Od najmłodszych lat Zofię cechowała pobożność, objawiająca się w gorącej modlitwie, miłości bliźniego i zamiłowaniu do umartwień. Cechy te rozwijała w sobie stając się członkinią Towarzystwa św. Wincentego a Paulo, działającego przy kościele św. Krzyża w Warszawie. Pragnieniem Zofii było, aby każdemu potrzebującemu: dziecku, kalece, choremu, starszemu, głodnemu zapewnić opiekę i godziwe warunki życia. Korzystając z pomocy rodziny i ludzi „dobrej woli” wynajęła na poddaszu dwa pokoje, gromadząc w nich dzieci i starsze kobiety i dając tym początek dziełu pod nazwą Instytut Panny Truszkowskiej. Towarzyszką Zofii w jej przedsięwzięciach stała się kuzynka Klotylda Ciechanowska. Obydwie często prowadziły swych podopiecznych przed figurę św. Feliksa z Kantalicjo, znajdującej się w kościele Ojców Kapucynów przy ulicy Miodowej i stąd wywodzi się późniejsza nazwa Zgromadzenia. 27.05.1855 roku jako tercjarka Trzeciego Zakonu św. Franciszka, Zofia przyjęła nowe imię – Angela, Klotylda zaś – Weronika. Angela, chcąc stać się całkowitym darem dla innych, pod kierunkiem O. Honorata Koźmińskiego – kapucyna, 21. 11. 1855 roku, oddaje się pod opiekę Maryi, przyrzekając poświęcić się na Jej służbę. Datę tę przyjęto jako dzień powstania Zgromadzenia Sióstr Felicjanek.

Siostry, których liczba wzrastała, podejmowały apostolstwo w zakładanych przy współudziale Matki schroniskach dla dzieci, staruszek, opiekowały się chorymi w domach, pielęgnowały ubogich, więźniów, powstańców, a także poprzez opiekę medyczną i naukę, apostołowały w ochronach wiejskich.

Matka Angela służyła Zgromadzeniu zarówno pracą, modlitwą jak i cierpieniem, które było cechą charakterystyczną całego Jej życia. Przez 40 lat dźwigała krzyż głuchoty, a nowotwór w sposób dotkliwy wyniszczył Jej organizm. Zmarła 10.10.1899 roku i pochowana została w kaplicy Sióstr Felicjanek na Smoleńsku. Uroczystej beatyfikacji, a tym samym ogłoszenia Matki Angeli błogosławioną, dokonał 18.04.1993 roku w Rzymie Papież Jan Paweł II.

Powsińska wspólnota sióstr zaprosiła tego dnia parafian i gości do przeżywania wieczoru razem ze swoją duchową Matką. O godz. 17.15 podczas modlitwy różańcowej rozważania zaczerpnięte zostały z Pism Założycielki Felicjanek. Następnie podczas Mszy Św. Ks. Proboszcz, Robert Tomasik, przybliżył Jej postać zebranym. Po zakończeniu liturgii można było ucałować relikwie i wyruszyć na wspólne świętowanie przy stole zastawionym słodkościami w domu parafialnym.

O, Matko Angelo, dziś pomóż nam

Oddać Jezusowi ręce, ofiarować Mu swe serce,

Zatopić się w Bogu, w Jego woli świętej.

s. Jolanta Czarnata

 

KRONIKA PARAFII
PAŹDZIERNIK 2026

 

W tym miesiącu nie było chrztów.

ŚLUBY

• 23.10. – AGNIESZKA i PAWEŁ

Drogim Nowożeńcom życzymy wszelkiego Bożego błogosławieństwa na nowej

drodze życia!

POGRZEBY:

• 05.10. – † MARIA MASIAK
• 07.10. – † MARIA TERESA JANKOWSKA
• 13.10. – † MARIA KARCZEWSKA
• 19.10. – † TOMASZ JÓZEF GRABOWSKI
• 22.10. – † MICHAŁ ŁUNIEWSKI
• 23.10. – † ZOFIA HALINA WÓJCIK
• 23.10. – † EWA HANNA MIERZEJEWSKA
• 27.10. – † BARBARA RADOSZ

Dobry Jezu, a nasz Panie, daj im wieczne spoczywanie!

 

Z ŻYCIA PARAFII

 

1. XVI POWSIŃSKI DZIEŃ DYNI – 4 października AD 2026

Ponownie w niedzielę, tym razem 4 października, na terenie z tyłu Sanktuarium w Powsinie odbył się Powsiński Dzień Dyni. To już 16. edycja naszej wspólnej imprezy folklorystycznej, która połączyła inicjatywę Centrum Kultury Wilanów z parafialną społecznością. To wydarzenie trwale wpisało się w kalendarz naszych miejscowych obchodów jako czas spotkań, prezentacji, wspólnej zabawy, przeznaczonej zwłaszcza dla rodzin z małymi dziećmi. A było ich w tym roku szczególnie dużo, o czym można było się przekonać zwłaszcza podczas koncertu Zespołu „Czereśnie” skierowanego do najmłodszego audytorium, w bardzo ciekawej i atrakcyjnej formule interaktywnej zabawy najmłodszej publiczności z muzykami samego Zespołu.

Przy okazji odbyła się też zbiórka zużytych elektronarzędzi, za które można było otrzymać dynię wyhodowaną przez miejscowego gospodarza. Udało się w ten sposób zebrać pokaźną ilość niepotrzebnych już sprzętów, za które rozdano całą górę darmowych warzyw.

Również miejscowe zespoły: Powsinianie, Grupa „30+” oraz Klub Aktywnych Powsinianek miały swoje stoiska, na których oferowały swoje wyśmienite produkty: własnoręcznie wypieczone ciasta i inne smakołyki, zupy (żurek oraz krem dyniowy), czy tradycyjne pajdy chleba ze smalcem i ogórkiem. Oprócz tego były też inne stoiska z rękodziełem i kulinariami, gdzie można było skosztować smakowitych przetworów mięsnych, nabyć zdrowe i naturalne miody czy syropy owocowe, a także inne kuchenne gadżety jak obrusy, koronki, talerze, misy czy dekoracje stołowe.

Pogoda była idealna, a widownia dopisała i bawiła się przez długie godziny. Oby ta tradycja znalazła swoich kontynuatorów pośród młodszych wiekiem Parafian, gotowych aktywnie współtworzyć tak doskonałą atmosferę do spotkania, zabawy i działania dla dobra całej społeczności, licznie przybyłych Gości i samych Parafian.

ks. Robert Tomasik

2. DZIEŃ PAPIESKI – 11 października AD 2026

Tradycyjnie podczas jednej z niedzieli, zawsze w okolicach rocznicy wyboru Kard. Karola Wojtyły na Stolicę Apostolską w Rzymie, w całej Polsce prowadzona była specjalna akcja zbiórki środków na rzecz Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”, która w założeniu pomysłodawców stanowi żywy pomnik dla naszego Rodaka – św. Papieża Jana Pawła II. Na rzecz najuboższej i pochodzącej z zaniedbanych środowisk młodzieży składano ofiary materialne i duchowe we wspólnej modlitwie za tych, którzy mają być wiosną Kościoła i nadzieją naszej Ojczyzny.

W naszej Parafii zebraliśmy łącznie na ten cel sumę 3226,- zł. Bóg zapłać wszystkim ofiarodawcom za wszelkie duchowe i materialne ofiary!

ks. Robert Tomasik

3. PAŹDZIERNIK - MODLITWA RÓŻAŃCOWA

Nadszedł październik – miesiąc modlitwy różańcowej - a z nim powsińskie spotkania w Sanktuarium Matki Tęskniącej. Nasza pamięć przywołuje ukochaną Osobę, rozmawiamy z Przyjacielem, jakby „oddychamy uczuciami Chrystusa” (czytamy w Liście Apostolskim Jana Pawła II Rosarium Virginis Mariae), a to powoduje zacieśnienie więzów przyjaźni. By przyjaźń wzrastała, trzeba „przegadać” wiele godzin! Powracanie do ukochanej osoby nie nuży, ale umacnia, podobnie jak trzykrotne wyznanie miłości do Zmartwychwstałego ze strony Piotra (tamże). Poziom rytmicznego powtarzania jest ściśle związany z używaniem paciorków, które pomagają odmierzać rytm modlitwy i dają szansę skupienia się.

W sanktuarium powsińskim płynęła ta modlitwa z ust i serc dorosłych parafian oraz dzieci, które bardzo chętnie odmawiały ZDROWAŚ MARYJO... W tym roku najmłodsi czytali również w ciągu tygodnia krótkie rozważania, które pomagały skupić uwagę na konkretnej tajemnicy.

Zawitaj, Królowo Różańca świętego,
Jedyna Nadziejo człowieka grzesznego!
Zawitaj, bez zmazy Lilijo!
Matko Różańcowa, Maryjo!

s. Jolanta Czarnata

4. 100. DZIEŃ MISYJNY W KOŚCIELE KATOLICKIM – 18 października AD 2026

Światowy Dzień Misyjny (Niedziela Misyjna) został ustanowiony 14 kwietnia 1926 r. przez papieża Piusa XI i każdego roku we wszystkich diecezjach i parafiach na świecie jest obchodzony w przedostatnią niedzielę października. Dzień ten jest również świętem patronalnym Papieskich Dzieł Misyjnych, a szczególnie Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary. W Polsce Światowy Dzień Misyjny, zwany również Niedzielą Misyjną, przedłuża się na cały tydzień jako tzw. Tydzień Misyjny.

W tym roku ten dzień był obchodzony w Polsce i na całym świecie pod hasłem „Jedno w Chrystusie, zjednoczeni w misji”. W naszej Parafii gościliśmy przez cały dzień Ks. Pawła Gawrysia (SMA) ze Stowarzyszenia Misji Afrykańskich (rezydującego obecnie w Domu SMA w Borzęcinie) wraz z dwoma świeckimi pomocnikami, współpracownikami misji, którzy opowiadali o swoich misyjnych doświadczeniach i sprzedawali wyroby będące rękodziełem afrykańskich podopiecznych Stowarzyszenia z Tanzanii, Kenii, Angoli i Republiki Środkowoafrykańskiej. Na cele misyjne przekazaliśmy im łącznie sumę 4118,20 zł.

A oprócz tego, przez cały październik, prowadzimy przecież akcję zbiórki środków pod hasłem „Grosiki dla Afryki”. Tę zaś pomoc chcemy w tym roku przekazać na rzecz dzieci ze Szkoły Podstawowej w Kipsing (na terenie Kenii), gdzie posługują Siostry Felicjanki, także z Polski.

Oba te wydarzenia to wspaniały sposób, by właściwie uczcić 100-ną rocznicę ustanowienia szczególna dnia troski o misje w Kościele Katolickim. Brawo dla Parafian Sanktuarium Matki Bożej Tęskniącej i Parafii św. Elżbiety w Powsinie!

ks. Robert Tomasik

5. DZIEŃ KISZENIA KAPUSTY – 21 października AD 2026
6. DZIEŃ ROCZNICOWY W ROKU JUBILEUSZOWYM – 28 października AD 2026

Pod patronatem dwóch grup parafialnych – Bractwa Trójcy Przenajświętszej oraz Straży Honorowej Najświętszego Serca Pana Jezusa – odbędzie się kolejny dzień formacyjny w naszym Jubileuszowym Roku Odpustu zupełnego. Tym razem prowadzącym nie będzie kapłana zapraszany z zewnątrz, ale nasz dobry znajomy – Ks. Prałat Lech Sitek, który w naszej wspólnocie jest opiekunem obu wspomnianych grup religijnych. Dłuższą relację przedstawimy w kolejnym numerze naszego pisma, bo zapowiadane spotkanie odbędzie się już po złożeniu obecnego numeru „Wiadomości Powsińskich” do druku.

Jednocześnie zapowiadamy, że ostatni w tym roku Dzień Rocznicowy (28 listopada) będzie poświęcony działalności Parafialnego Zespołu CARITAS, niejako inicjując szczególny czas otwarcia na rzecz najbardziej potrzebujących członków Wspólnoty w Powsinie, tuż przed nadchodzącymi Świętami Bożego Narodzenia, kiedy ta pomoc jest najbardziej potrzebna i oczekiwana.

ks. Robert Tomasik

 

KALENDARZ DUSZPASTERSKI LISTOPAD 2026

 

O właściwe wykorzystanie bogactw Módlmy się, aby bogactwa były wykorzystywane właściwie, nie ulegając pokusie egoizmu, lecz zawsze służąc dobru wspólnemu i solidarności z tymi, którzy mają mniej.

01 XI – 08 XI

• Można codziennie uzyskać odpust zupełny za pobożne nawiedzenie cmentarza i odmówienie modlitwy za Śp. † Zmarłych.

01 XI – NIEDZIELA (XXXI) – UROCZYSTOŚĆ WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH

• Tego dnia Kościół oddaje cześć wszystkim, którzy już weszli do chwały niebieskiej, a wiernym pielgrzymującym na ziemi wskazuje drogę, która ich starszych braci i siostry zaprowadził do świętości. Przypomina nam również prawdę o naszej wspólnocie ze Świętymi, którzy otaczają nas opieką.
• Msze święte – 7.00 / 9.00 / 12.00 (tylko na cmentarzu) i 18.00

(UWAGA!!! w tę niedzielę nie będzie Mszy św. o godz. 10.30 w kościele)

• o godz. 17.00 – różaniec za Śp. † Zmarłych z wypominkami.

02 XI – PONIEDZIAŁEK – Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych

• Kościół wspomina dzisiaj w liturgii wszystkich wierzących w Chrystusa, którzy odeszli już z tego świata, a teraz przebywają w czyśćcu. Przekonanie o istnieniu czyśćca jest jednym z dogmatów naszej wiary. Obchód tego dnia zainicjował w 998 roku św. Odylon – czwarty opat klasztoru benedyktyńskiego w Cluny (Francja). Praktykę tę początkowo przyjęły klasztory benedyktyńskie, ale wkrótce za ich przykładem poszły także inne zakony i diecezje. W XIII w. święto rozpowszechniło się na cały Kościół Zachodni. W wieku XIV zaczęto urządzać procesję na cmentarz do czterech stacji. Piąta stacja odbywała się już w kościele, po powrocie procesji z cmentarza. Przy stacjach odmawiano modlitwy za zmarłych i śpiewano pieśni żałobne. W Polsce tradycja tego dnia zaczęła się tworzyć już w XII w., a z końcem wieku XV była znana w całym kraju.
• Msze święte o godz. 7.00 / 9.00 (z procesją na cmentarz) i 18.00 – sprawowane w intencji Śp. † Zmarłych poleconych w wypominkach jednorazowych
• po Mszy św. o godz. 9.00 – procesja na cmentarz z modlitwą wypominkową
• godz. 17.00 – różaniec za Śp. † Zmarłych.

Wypominki będą zbierane w kancelarii (w godzinach jej funkcjonowania), w zakrystii (przed i po Mszach św.) oraz na cmentarzu (tylko w dniu 1 listopada) w godz. 8.30÷16.00.

04 XI – ŚRODA – wspomnienie św. Karola Boromeusza, biskupa

• Karol urodził się na zamku w Aronie (Longobardia) w roku 1538. Rodzina Boromeo była jednym z ważniejszych rodów arystokratycznych Lombardii. W godle ma pierścienie Boromeuszy, czasem uważane za symbol Trójcy Świętej. Po ukończeniu studiów prawniczych został mianowany kardynałem i arcybiskupem Mediolanu. Gorliwie wprowadzał w diecezji reformy Soboru Trydenckiego (1545-1563). Niestrudzenie wizytował diecezję, odbył 16 synodów. Zmarł w Mediolanie 3 listopada 1584 roku.

05 XI – PIERWSZY CZWARTEK MIESIĄCA

• Msze święte – 7.00 / 18.00
• po Mszy św. o 18.00 – modlitwa o powołania kapłańskie i zakonne
• do godz. 20.00 (po Mszy wieczornej) – wystawienie i adoracja Najświętszego Sakramentu
• 23.00 ÷ 24.00 – adoracja podczas Godziny Świętej

06 XI – PIERWSZY PIĄTEK MIESIĄCA

• Msze święte – 7.00 / 18.00
• Spowiedź – rano i od godz. 17.00
• wizyta z posługą sakramentalną u chorych od godz. 9.30
• Po Mszy wieczornej (według formularza o Najśw. Sercu Pana Jezusa) – wystawienie i adoracja Najświętszego Sakramentu do godz. 19.30
• Po zakończeniu adoracji (ok. 19.30) Droga Krzyżowa (w plenerze)

07 XI – PIERWSZA SOBOTA MIESIĄCA

• Msze święte – 7.00 / 18.00
• Różaniec o godz. 17.30
• Msza św. wieczorna według formularza o Niepokalanym Sercu NMP
• adoracja po Mszy św. wieczornej (do godz. 20.30) z rozważaniami różańcowymi i modlitwą pokutną za Warszawę

08 XI – NIEDZIELA – TRZYDZIESTA DRUGA NIEDZIELA ZWYKŁA – DZIEŃ SOLIDARNOŚCI Z KOŚCIOŁEM PRZEŚLADOWANYM

• Msze święte – 7.00 / 9.00 / 10.30 / 12.00 (suma) i 18.00
• 17.00 – wystawienie Najświętszego Sakramentu
• 18.00 – Msza św. w intencji Ojczyzny

09 XI – PONIEDZIAŁEK – ŚWIĘTO ROCZNICY POŚWIĘCENIA BAZYLIKI LATERAŃSKIEJ

• Od XII wieku w tym dniu obchodzi się rocznicę poświęcenia bazyliki, którą cesarz Konstantyn Wielki wzniósł na Lateranie. Święto obchodzono początkowo tylko w Rzymie. Ponieważ bazylika na Lateranie jest "matką i głową wszystkich kościołów Miasta i Świata", święto rozszerzono na cały obrządek rzymski, jako znak miłości i jedności ze Stolicą Piotrową, która "przewodniczy związkowi miłości" (św. Ignacy Antiocheński, List do Rzymian).
• Pełna nazwa tej świątyni to: Papieska arcybazylika Najświętszego Zbawiciela, św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty na Lateranie. Matka i Głowa Wszystkich Kościołów Miasta i Świata.

10 XI – WTOREK – wspomnienie św. Leona Wielkiego, papieża i doktora Kościoła

• Św. Leon Wielki urodził się około 390 lub 400 r. w Tuscji. Papież Celestyn I mianował go archidiakonem. Kiedy przebywał jako legat w Galii, został obrany papieżem (440). Jego pontyfikat przypadł na czasy licznych sporów teologicznych i zamieszania pośród hierarchii kościelnej. Musiał zwalczać liczne herezje oraz tendencje odśrodkowe, podejmowane przez episkopaty Afryki Północnej, Galii. Poprzez swoich legatów brał udział na soborze w Chelcedonie (451). Przeprowadził uznanie prymatu stolicy Piotrowej zarówno przez cesarza zachodniego Walentyniana III, jak i przez Konstantynopol. Bronił Italię i Rzym przed najazdami barbarzyńców. Wyjechał naprzeciw Attyli, króla Hunów, i jego wojskom, wstrzymał ich marsz i skłonił do odwrotu (452). W trzy lata później podjął pertraktacje ze stojącym u bram Rzymu Genzerykiem, królem Wandalów. Niestety, król nie dotrzymawszy umowy złupił Wieczne Miasto. Papież był obrońcą kultury zachodniej. Zmarł 10 listopada 461 r. Zachowało się po nim 200 listów i 100 mów wygłoszonych do Rzymian podczas różnych świąt. Pozwalają one poznać wiedzę teologiczną papieża oraz ówczesne życie liturgiczne. Pochowany w bazylice św. Piotra na Watykanie. W roku 1754 Benedykt XIV ogłosił go doktorem Kościoła. Patron muzyków i śpiewaków. W ikonografii św. Leon Wielki przedstawiany jest w szatach papieskich i w tiarze, czasami w szatach liturgicznych rytu wschodniego lub jako papież piszący Jego atrybutami są: księga, kielich oraz orszak z półksiężycem, któremu zastępuje drogę.

11 XI – ŚRODA – wspomnienie Św. Marcina z Tours, biskupa, NARODOWE ŚWIĘTO NIEPODLEGŁOŚCI – 108. ROCZNICA ODZYSKANIA NIEPODLEGŁOŚCI

• Msze święte – 7.00 / 12.00 i 18.00
• Marcin urodził się w Pannonii (dzisiejsze Węgry) około roku 316 z rodziców pogańskich. Mając 15 lat wstąpił do służby wojskowej, którą odbywał w Galii. Przyjąwszy chrzest, porzucił służbę wojskową i założył klasztor w Liguge. Prowadził w nim życie monastyczne pod kierunkiem św. Hilarego. Z czasem został kapłanem i biskupem Tours. Był dobrym pasterzem swojego ludu, założył inne klasztory, pouczał duchowieństwo, gorliwie głosił Ewangelię. Zmarł w roku 397. Jest patronem jeźdźców, kawalerii i żołnierzy,

12 XI – CZWARTEK – wspomnienie św. Jozafata Kuncewicza, biskupa i męczennika

• Jozafat Kuncewicz urodził się we Włodzimierzu Wołyńskim około roku 1580 z rodziców prawosławnych. Przyjął wiarę katolicką i wstąpił do zakonu bazylianów. Z czasem został kapłanem i arcybiskupem połockim. Rozwinął gorliwą pracę misyjną. Poniósł męczeństwo w Witebsku 12 listopada 1623 roku.

13 XI – PIĄTEK – wspomnienie św. Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna, pierwszych męczenników polskich

• Benedykt i Jan byli benedyktynami eremitami, którzy na zaproszenie Bolesława Chrobrego przybyli do Polski z Włoch i osiedlili się w Międzyrzeczu, niedaleko ujścia Obry do Warty; tutaj przygotowywali się do pracy misyjnej. Wkrótce dołączyli do nich Polacy – nowicjusze Mateusz i Izaak oraz kucharz Krystyn. W nocy z 10 na 11 listopada 1003 roku zakonnicy zostali napadnięci przez zbójców i wymordowani. Gdy do Polski dotarł św. Bruno z Kwerfurtu, zastał kult Męczenników szeroko rozwinięty. Opisał ich dzieje w piśmie pt. Życie Pięciu Braci. Są to pierwsi męczennicy polscy wyniesieni na ołtarze.

15 XI – TRZYDZIESTA TRZECIA NIEDZIELA ZWYKŁA – X ŚWIATOWY DZIEŃ UBOGICH

• Msze święte – 7.00 / 9.00 / 10.30 / 12.00 (suma) / 15.00 i 18.00
• 14.30 – spotkanie Dzieci I.-komunijnych
• 15.00 – Msza św. inicjacyjna dla Dzieci i Rodziców I.-komunijnych

16 XI – PONIEDZIAŁEK – wspomnienie NMP Ostrobramskiej, Matki Miłosierdzia

• początek nabożeństwa 40-godzinnego przed odpustem parafialnym św. Elżbiety Węgierskiej – adoracja po Mszy św. porannej (od 8.00 do18.00)
• o godz. 19.00 – adoracja i konferencja dla Rodziców Dzieci I.-komunijnych

17 XI – WTOREK – liturgiczne wspomnienie św. Elżbiety Węgierskiej, Patronki Parafii

• 8.00 ÷ 18.00 – Adoracja całodzienna w ramach nabożeństwa 40-godzinnego

18 XI – ŚRODA – wspomnienie bł. Karoliny Kózkówny, dziewicy i męczennicy

• 8.00 ÷ 18.00 – kontynuacja adoracji i nabożeństwa 40-godzinnego
• Bł. Karolina urodziła się w roku 1898 w ubogiej rodzinie wiejskiej w miejscowości Wał-Ruda, w diecezji tarnowskiej. Od najmłodszych lat ukochała modlitwę i starała się wzrastać w miłości Bożej. Na początku pierwszej wojny światowej, dnia 18 listopada 1914 roku z ręki żołnierza armii rosyjskiej poniosła śmierć męczeńską broniąc cnoty czystości. Papież Jan Paweł II beatyfikował ją w Tarnowie w dniu 10.06.1987.

19 XI – CZWARTEK – DOROCZNY ODPUST PARAFIALNY, UROCZYSTOŚĆ ŚW. ELŻBIETY WĘGIERSKIEJ, PATRONKI PARAFII

• Msze święte – 7.00 / 9.00 / 12.00 (Suma w intencji Bractwa Trójcy Przenajświętszej) i 18.00
• 10.00÷12.00 – zakończenie adoracji i nabożeństwa 40-godzinnego
• Godz. 17.00 – Różaniec prowadzony przez Grupy parafialne
• Elżbieta urodziła się w roku 1207. Jej ojcem był Andrzej II, król Węgier. W młodym wieku została wydana za mąż za Ludwika, landgrafa Turyngii i z tego małżeństwa miała troje dzieci. Prowadziła bardzo głębokie życie duchowe; po śmierci męża żyła w dobrowolnym ubóstwie i oddawała się pielęgnowaniu ubogich. Była jedną z pierwszych tercjarek franciszkańskich. Zmarła w Marburgu 17 listopada 1231 roku. Jest patronką Franciszkańskiego Zakonu Świeckich. Nazywana jest także „patronką miłosierdzia chrześcijańskiego”.

20 XI – PIĄTEK – wspomnienie św. Rafała Kalinowskiego, prezbitera

• Rafał (Józef Kalinowski) urodził się w Wilnie w roku 1835. Otrzymał staranne wychowanie i wykształcenie i został inżynierem wojskowym. Po wybuchu powstania w roku 1863 przyłączył się do walczących i był jednym z jego przywódców. Pochwycony przez Rosjan, został zesłany na 10 lat przymusowych robót na Syberię. Po odzyskaniu wolności był wychowawcą bł. Augusta Czartoryskiego. W roku 1877 wstąpił do zakonu karmelitów bosych i został wyświęcony na kapłana w roku 1882. Odnowił życie swojego zakonu w Polsce. Zmarł w Wadowicach dnia 15 listopada 1907 roku. W roku 1983 papież Jan Paweł II zaliczył go w poczet błogosławionych, a w roku 1991 do świętych.

21 XI – SOBOTA – WSPOMNIENIE OFIAROWANIA NMP

• Dzisiejszy dzień jest pamiątką poświęcenia „nowego kościoła Najświętszej Maryi Panny”, zbudowanego obok świątyni jerozolimskiej w roku 543. Kościół wspomina dzisiaj przede wszystkim ofiarę, która dokonała się w duszy Maryi w zaraniu Jej świadomego życia pod natchnieniem Ducha Świętego.
• Modlitwa różańcowa po Mszy św. wieczornej [4 części]

22 XI – NIEDZIELA – UROCZYSTOŚĆ CHRYSTUSA KRÓLA WSZECHŚWIATA [TRZYDZIESTA CZWARTA NIEDZIELA ZWYKŁA]

• początek ostatniego tygodnia roku liturgicznego (przed Adwentem)
• Msze święte – 7.00 / 9.00 / 10.30 / 12.00 (suma) i 18.00
• o godz. 9.00 – Msza św. w intencji Radia Maryja, TV TRWAM, mediów katolickich i ich ofiarodawców
• o godz. 12.00 – Msza św. w intencji chóru parafialnego „Con Brio” z okazji wspomnienia św. Cecylii (patronki muzyki kościelnej)

24 XI – WTOREK – wspomnienie św. męczenników wietnamskich: Andrzeja Dung-Lac, kapłana i jego towarzyszy

• Andrzej Dung-Lac ur. ok. 1795 w Bắc Ninh w Wietnamie, zm. 21 grudnia 1839
  w Hanoi – święty Kościoła katolickiego, męczennik, pierwszy wietnamski ksiądz katolicki

28 XI – SOBOTA – kolejny DZIEŃ ROCZNICOWY W ROKU JUBILEUSZOWYM pod patronatem PARAFIALNEJ GRUPY CARITAS

• konferencja o godz. 17.00
• o godz. 17.30 – modlitwa różańcowa prowadzona przez członków parafialnej grupy CARITAS
• po Mszy św. wieczornej spotkanie Parafian z przedstawicielami grupy CARITAS w domu parafialnym

29 XI – PIERWSZA NIEDZIELA ADWENTU

• Rozpoczynamy Adwent – okres radosnego przygotowania do właściwego przeżycia świąt Bożego Narodzenia
• Msze święte – 7.00 / 9.00 / 10.30 / 12.00 (Suma) i 18.00
• 17.00 – wystawienie Najświętszego Sakramentu i nabożeństwo dziękczynne za miniony rok liturgiczny

30 XI – PONIEDZIAŁEK – święto św. Andrzeja Apostoła

• Św. Andrzej, Apostoł (+ ok. 70). pochodził z Betsaidy. Brat św. Piotra. Rybak. Początkowo był uczniem Jana Chrzciciela. Pod jego wpływem poszedł za Chrystusem, gdy Ten przyjmował chrzest w Jordanie. Pierwszy powołany przez Jezusa na apostoła. Przez cały okres publicznej działalności Pana Jezusa należał do Jego najbliższego otoczenia. W ich domu w Kafarnaum Chrystus niejednokrotnie się zatrzymywał. Był świadkiem cudu w Kanie (J 1,40-2,12), cudownego rozmnożenia chleba (J 6,8 nn). Pośredniczył między Mistrzem a poganami (J 12,21 nn). Po Zesłaniu Ducha Świętego według apokryfów Andrzej Apostoł miał pracować w Poncie i Bitynii (dzisiaj zachodnia Turcja) oraz w Tracji (Bułgaria), Scytii (dolny bieg Dunaju) i Grecji. Tam też 30 listopada 70 r. w Patras, przeżegnawszy zebranych wyznawców, został ukrzyżowany głową w dół na krzyżu w kształcie litery X.
• godz. 6.30 – pierwsza Msza św. roratnia (poprzedzona godzinkami) w nowym roku liturgicznym [Msze św. o Matce Bożej w Adwencie, czyli tzw. Roraty będą odprawiane codziennie (oprócz niedzieli), zawsze o godz. 6.30]

Kalendarium przygotowali księża Lech Sitek i Robert Tomasik z wykorzystaniem schematów przygotowanych przez † ks. Jana Świstaka

Msze św. w naszej świątyni

- w dni powszednie: 7.00 i 18.00

- w niedziele: 7.00, 9.00, 10.30 dla dzieci, 12.00 i 18.00

Spowiedź: w dni powszednie od g. 6.45 oraz 17.45, w niedziele pół godziny przed każdą Mszą świętą.

Kancelaria parafialna jest czynna:

• po południu – w poniedziałki / wtorki / środy / czwartki – od 16.00 do 17.00

• przed południem – w środy i piątki – od 9.00 do 10.00

Telefon kancelaryjny: (0-22) 648 38 46 (w godzinach otwarcia)

Nr konta bankowego Parafii: 89 1240 2135 1111 0000 3870 8501

Parafialny Zespół Caritas. Magazyn czynny w drugą i czwartą sobotę miesiąca 10.00-11.00 w Domu Parafialnym, ul. Przyczółkowa 56.

Nr konta bankowego CARITAS: 93 1240 2135 1111 0010 0924 9010

e-mail: [email protected]

e-mail Wiadomości Powsińskich: [email protected]

https: parafia-powsin.pl

TELEFON KS. DYŻURNEGO – (tzw. niebieska linia) 785 593 335

Bóg zapłać za ofiary na pokrycie kosztów druku gazetki!

„Redakcja WP działa pod opieką ks. Proboszcza Roberta Tomasika i ks. Prałata Lecha Sitka. Redaktor Naczelny. Agata Krupińska. Redaktor honorowy i twórca formatu Wiadomości Powsińskich † ks. Jan Świstak. Redakcja. Maria Zadrużna, Teresa Gałczyńska, Aleksandra Kupisz-Dynowska, Krzysztof Kanabus, Robert Krupiński.”

Nakład. 200 egz.